บทที่ 1823 ขออภัยด้วยท่านลุงสี่

เจ๋อหลานเห็นท่าทีตื่นเต้นของเขา จึงหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่มีธุระอะไร ก่อนหน้านี้เจ้าเขียนจดหมายบอกว่าถนนการค้าของเมืองเหลียงโจว สร้างเสร็จแล้ว ข้าจึงพาน้องมาเที่ยวหาเจ้าหลายวัน”

“ดี งั้นข้าให้คนไปจัดเลี้ยงห้อง” จิ่งเทียนรีบลุกขึ้นมา เรียกเซินกงกงเข้ามา ให้เขาพาคนไปเตรียมห้องด้านข้างติดกันสองห้อง

ทั้งสามคนนั่งคุยกันอยู่สักพัก เซินกงกงก็มารายงานว่าจัดเตรียมห้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เจ๋อหลานลุกขึ้นมาพร้อมพูดขึ้นว่า วันนี้เดินทางมากับน้องชายค่อนข้างเหนื่อย อยากพักผ่อนแล้ว

พวกเขามาอย่างกะทันหัน ใช้เวลาของจิ่งเทียนไปไม่น้อยแล้ว พรุ่งนี้ยังจะให้จิ่งเทียนพาออกไปเที่ยว หากวันนี้คุยกันถึงดึก จิ่งเทียนก็จะต้องอ่านฎีกาไปอีกยิ่งดึก แบบนี้ไม่ดี ไม่ต้องเร่งรีบ

“งั้นดี พักผ่อนเช้าๆ พรุ่งนี้ข้าพาพวกเจ้าออกไปเที่ยว”

จิ่งเทียนส่งพวกเขามาถึงหน้าห้องด้วยตนเอง ทั้งสามคนนัดกันไว้ว่าพรุ่งนี้ หลังจากจิ่งเทียนที่ว่าราชการเช้าเสร็จแล้ว จะไปหาท่านอาจารย์ก่อน จากนั้นค่อยไปเดินเที่ยวถนนการค้า

หลังจากร่ำลากันแล้ว เจ๋อหลานล้างหน้าล้างตาเสร็จเพิ่งนอนลงบนเตียง ก็ได้ยินเสียงพ่อร้องเรียกว่า “กวาเอ๋อร์“

เจ๋อหลานตื่นตัวขึ้นมาในทันที พลิกตัวลุกขึ้นมานั่ง พร้อมถามขึ้นอย่างตกตะลึงว่า “ท่านพ่อ?”

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เสียงตื่นเต้นดีใจของหยู่เหวินเห้า ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า “กวาเอ๋อร์ทานข้าวเย็นหรือยัง? ทานอะไรบ้าง?”

“ท่านพ่อ ข้าทานแล้ว แม่นางโจวต้มเกี๊ยวหมูผักกาดขาว อร่อยด้วย” เจ๋อหลานกลั้นลมหายใจ ถามขึ้นอย่างเงียบๆว่า “ท่านพ่อ ท่านกับแม่ไปบ้านคุณตาคุณยายไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายสี่พี่ชายห้าสอบไม่ใช่หรือ? พวกพี่ชายสอบเสร็จแล้วหรือ?”

“สอบเสร็จแล้วๆ พวกพี่ชายของเจ้าสืบทอดยีนที่ยอดเยี่ยมของพ่อ เรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเรื่องเล็กแค่นี้ง่ายเหมือนกับการประพรมน้ำสำหรับพวกเขา” หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นอย่างได้ใจ