บทที่ 1831 เรียนแบบแม่ทัพหลี่

หยู่เหวินเห้าประทับใจในตัวเขามาก ขุนนางของเป่ยถัง หากทำหน้าที่ของตนเองได้เหมือนเขา เป่ยถังก็คงไม่มีนักโทษต้องนำจับมากมายขนาดนี้แล้ว

แน่นอน ก่อนอื่นฮ่องเต้ก็ต้องทำหน้าที่ของตนเองก่อน

เขาตบไหล่แม่ทัพหลี่อย่างค่อนข้างตื่นเต้น พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าจะเรียนรู้จากเจ้า ต่อจากนี้ไป จะไม่หนีงานเด็ดขาด”

แม่ทัพหลี่ตบไหล่เขากลับ พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าตั้งใจทำงานให้ดี อนาคตไม่จำกัด....” แต่เมื่อเห็นผมขาวของหยู่เหวินเห้า เขาก็เปลี่ยนเป็นพูดขึ้นว่า “อย่างน้อย ไม่ละอายต่อฟ้าสวรรคต ไม่เสียใจกับความตาย"

พูดเสร็จ เขาก็พูดกับสวีอีว่า “เจ้าเรียนรู้จากหวงหวู่หลางให้ดี”

สวีอีก็ค่อนข้างเคารพในตัวเขา พูดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “แม่ทัพหลี่ เจ้าวางใจ ข้าจะตั้งใจทุ่มเทให้กับหน้าที่ จงรักภักดีต่อฮ่องเต้ของข้า"

แม่ทัพหลี่มองดูเขาแวบหนึ่ง แล้วลากหน้ายาว

ค่ำมืดแล้ว การทำงานล่วงเวลาสิ้นสุดลง พรุ่งนี้ค่อยลุยต่อ

ทั้งสองคนเพิ่งเดินออกจากประตู ก็เห็นอ๋องฉีขี่ม้าผ่านมาอย่างเชื่องช้า สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มกริ่ม

วันนี้เขาเดินผ่านตรงนี้อย่างไม่ตั้งใจแล้วหลายรอบ แต่พี่ห้าเอาแต่ดูเอกสารอยู่ข้างใน ยังไงเขาก็เป็นถึงอ๋องชิน เจ้ากรมการพระนคร ไม่เหมาะสมที่จะมาปรากฏตัวที่นี่อยู่บ่อยๆ ดังนั้นจึงมองจากไกลๆแวบหนึ่ง แล้วก็แอบยิ้มพร้อมจากไป

หยู่เหวินเห้ามีเรื่องต้องคิดหนัก ไม่มีเวลาสนใจเขา ถึงขั้นมองข้ามรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างเจ้าเล่ห์ของเขา ปล่อยให้เขาขี่ม้าตามอยู่ด้านหลังพวกเขา

แต่สวีอี เอามือเท้าเอวเดินอยู่ข้างหลัง พร้อมพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดว่า “ท่านอ๋อง ทำไมไม่เอารถม้ามาให้พวกเรา?”

เดินกลับวังนั้นเหนื่อยมาก

“เดินท้าวก็ดี โสวฝู่เหลิ่งบอกว่า พวกเจ้าต้องเดินเท้า” อ๋องฉีพูดขึ้นอย่างยิ้มกริ่ม

“เจ้ายิ้มอะไร?” หยู่เหวินเห้าค่อยเงยหน้ามามองดูเขา พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้ารู้ไหมว่าที่ประตูเมืองมีเอกสารแจ้งจับนักโทษมากขนาดไหน? เจ้าที่เป็นเจ้ากรมการพระนครละเลยหน้าที่หรือเปล่า? ตอนที่ข้าเป็นเจ้ากรมการพระนคร ในมือแทบไม่มีคดีที่สะสมไว้ แล้วดูเจ้าสิ หลายปีมานี้ สะสมมาได้กี่คดีแล้ว?”

สีหน้าอ๋องฉีเขียวปัด แล้วก็รีบขี่ม้าจากไปอย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้ไม่มาแล้ว

มาดูอย่างเยาะเย้ยแท้ๆ สุดท้ายตนเองกลับถูกเยาะเย้ย

พรุ่งนี้คอยจับตาดูเจ้าพวกเปรตพวกนั้น คลี่คลายคดี คลี่คลายคดี เขาต้องเพิ่มจำนวนการคลี่คลายคดี