ตอนที่ 185
บทที่ 186 พยายามสุดความสามารถ
October 21, 2026
อ๋องจี้นั้นดูทุกข์ใจมาก
ดวงตาเขาแดงก่ำ และนั่งเหม่ออยู่ในห้อง เหมือนกับเป็นกลายเป็นหินไปแล้ว ไม่กระดุกกระดิกเลย
หยู่เหวินเห้าเข้ามาดูสภาพเขา และรู้สึกว่าเขารักพระชายารองหลิวมาก
หยู่เหวินเห้าเดินเข้ามานั่ง “ท่านพี่ ทำใจดี!”
อ๋องจี้ถึงได้ค่อยๆ หันมามองเขา ดวงตาก็ค่อยๆ ไม่เหม่อลอยมาก และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า: “เจ้ามาแล้ว!”
“ใช่ เสด็จพ่อส่งข้ามาเยี่ยมท่าน” เขาไม่ได้บอกว่ามาตรวจสอบ
อ๋องจี้ก็พอจะเข้าใจ จึงนั่งยืดตัวตรง แล้วดึงสติกลับมา: “มีอะไรต้องการถาม เจ้าก็ถามเถอะ ดูแล้วเจ้าคงถามคนในจวนหวดแล้ว”
“นอกจากพี่สะใภ้ ข้าถามหมดแล้ว” หยู่เหวินเห้าพูด
อ๋องจี้เหมือนจะไม่มีอารมณ์ จึงพูดเสียงเรียบ: “นางป่วนมาตลอด ไม่สามารถช่วยงานใจจวนได้ ถามนางไปก็ไร้ประโยชน์?”
หยู่เหวินเห้าพยักหน้า “ได้ยินคนรับใช้ของพระชายารองบอกว่า ก่อนที่พระชายารองจะเกิดเรื่องนั้น นางได้รับจดหมายจากท่านพ่อ เขียนว่าไม่สามารถอดทนต่อความลำบากได้ อยากจะให้ท่านพี่ช่วยขอร้องฝ่าบาทให้”
อ๋องจี้พยักหน้า “มีเรื่องนี้ แต่ว่า ข้าไม่รับปาก โทษที่พ่อนางได้รับ เป็นสิ่งที่สมควร ข้าจึงไม่สามารถจะไปร้องขอฝ่าบาทได้ และก็สั่งนางห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีก”
“ท่านพี่เคยตำหนินางหรือ?”
อ๋องจี้มีหน้าตาเศร้าใจ และก็ดูรำคาญ “บางทีข้าอาจจะพูดเกินไป ถึงได้ทำให้นางคิดสั้น”
“ท่านพี่คิดว่านางคิดสั้นหรือ?” หยู่เหวินเห้าถามขึ้น
อ๋องจี้มองหน้าเขา “ถ้าไม่คิดสั้น หรือนางถูกคนวางแผนฆ่างั้นหรือ?”
หยู่เหวินเห้าจึงพูดขึ้น: “กำลังสอบสวนอยู่”
อ๋องจี้ยกมือขึ้นมา “ลองตรวจดู”
“นอกจากเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าพระชายารองยังมีเรื่องอื่นที่ทำให้ไม่สบายใจหรือไม่?” หยู่เหวินเห้าถาม
อ๋องจี้ยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น “เรื่องที่ไม่สบายใจหรือ?จะมีเรื่องอะไรได้อีก?นางตั้งท้องลูกข้า ถ้าหากว่านางคลอดออกมาเป็นลูกชาย นางก็จะได้ตำแหน่งสูงขึ้น นางยังจะมีเรื่องอะไรที่ไม่มีความสุขอีก?”
“ใช่ นางตั้งครรภ์อยู่ ดูแล้วน่าจะสามารถได้ตำแหน่ง แต่ทำไมต้องคิดสั้น?” หยู่เหวินเห้าถามกลับ
อ๋องจี้จ้องมองเขา “หรือข้ารู้ว่านางตั้งครรภ์ ดังนั้นจึงฆ่านาง?อ๋องฉี เจ้าคิดแบบนี้ใช่หรือไม่?”
“ท่านพี่ไม่มีทางทำแบบนั้น” หยู่เหวินเห้าพูดเสียงเบา “ท่านพี่มีเหลือเพียงลูกสาวสองคน รอคอยลูกชายมานาน ถ้าพระชายาตั้งครรภ์ คนที่ดีใจที่สุดก็ต้องเป็นท่าน”
อ๋องจี้พูดเสียงโมโหเล็กน้อย: “ในเมื่อเจ้ารู้ จะถามมากความไปเพื่ออะไร?”
“ท่านพี่ไม่ทำ แต่คนอื่นก็ยากที่จะบอกว่าไม่ทำ” หยู่เหวินเห้าพูดออกมาตรงๆ
“งั้นเจ้าก็ไปตรวจสอบดู ตรวจสอบจนกว่าจะรู้ว่าใครเป็นคนทำ รีบไปตอนนี้!” อ๋องจี้เอามือทุบโต๊ะอย่างแรง พร้อมกับสะบัดแขนเสื้อเดินออกไปทันที
หยู่เหวินเห้ามองตามหลังเขา เขาโมโหจริงๆ ดูโกรธมาก ความโกรธนี้ไม่มีทางเป็นเพราะว่าเขาถามมากความ
เขาโกรธเรื่องทั้งหมด
เขาโกรธที่เขาสูญเสียลูกไปหนึ่งคน และอาจจะเป็นลูกชายด้วย
พอถามอ๋องจี้เสร็จ หยู่เหวินเห้าก็ไปถามพระชายาจี้
เขารู้ว่าพระชายานั้นป่วยเป็นวัณโรค ดังนั้นก่อนที่หยู่เหวินเห้าจะมาจึงได้ขอผ้าปิดปากจากหยวนชิงหลิงสองสามอัน แล้วจึงเข้าไปถามพร้อมกันกับคนในกรมพระนคร