บทที่ 1862 เถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง

คนที่แซ่ซ้องร้องเพลงสรรเสริญราชวงศ์คนนั้น ได้ดึงดูดคนหนุ่มสาวที่โกรธเคืองหลายคนขึ้นมาทันที พวกเขาคิดว่าราชสำนักต่างหาก ที่มีหน้าที่ดูแลให้ประชาชนได้รับการรักษา นี่คือสิ่งที่ราชสำนักควรทำ และยังทำได้ไม่ดีพอด้วย จึงไม่ควรต้องแซ่ซ้องสรรเสริญ เพื่อไม่ให้ราชสำนักเย่อหยิ่งจนสำคัญตัวผิด

แน่นอนว่าคนที่พูดประโยคนี้ ก็ไปดึงดูดคนอีกหลายคนที่ฟังแล้วแสลงหูขึ้นมาอีก คำแปลที่ได้ก็ประมาณว่า "เวลากินข้าว ก็ไม่ใช่ว่าต้องกินทีละคำ ๆ หรอกหรือ? เจ้าจะกินคำเดียวแบบกลืนช้างลงไปทั้งตัวรึ? เงินที่เปิดโรงเรียนหมอ เป็นบ้านเจ้าจ่ายให้หมดหรือไร? ราชสำนักต้องดูแลคนมากมายขนาดนี้ มีตรงไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน? ถ้าเอาเงินทั้งหมดมาจ่ายให้การรักษาพยาบาล แล้วด้านการศึกษาล่ะ? การก่อสร้างซ่อมแซมถนนหนทางล่ะ? ค่าใช้จ่ายทางการทหารล่ะ?”

เวลาบัณฑิตคุยกัน เรียกว่าใช้ปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ เป็นอะไรที่ส่งกลิ่นเหม็นบูดมาก

เวลาที่บัณฑิตทะเลาะกัน เรียกว่างัดคมดาบที่อาบด้วยไฟมาปะทะกัน ในงานปะทุไปด้วยสะเก็ดไฟลั่นแปลบปลาบ เจ้ามาข้าไป เสียดแทงแก้วหูจนอื้ออึง

ในที่สุดหัวข้อนี้ก็จบลง และเมื่อถึงหัวข้อต่อไป ก็เริ่มทะเลาะกันอีก

เมื่อเห็นสถานการณ์ที่รุนแรงในที่งาน ซาลาเปาก็อดตกใจไม่ได้ หันไปมองท่านฉู่ที่กำลังดื่มชาอย่างสงบนิ่ง ราวกับว่าในชีวิตนี้ เขาได้เห็นการทะเลาะกันในลักษณะนี้มาแล้วไม่น้อย ถึงขั้นที่เห็นเป็นแค่เรื่องเด็ก ๆ เลยด้วยซ้ำ

ท่านฉู่คิดอย่างนั้นจริง ๆ รู้สึกว่าสงครามครั้งใหญ่วันนี้ คงจะไม่มีทางหลุดเข้าเน่ย์เก๋อแน่

เมื่อเน่ย์เก๋อทะเลาะกัน นั่นต่างหากที่เรียกว่าก่อเขม่าควันไฟที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนของจริง ทุกครั้งที่มันร้อนแรงขึ้นมา พวกเขาจะทักทายบรรพบุรุษของกันและกันไปจนถึงสิบแปดรุ่น ด้วยคำพูดที่สุภาพที่สุด

แต่นั่นก็ยังอยู่ในระดับที่ไม่ต้องเข้าไปยุ่ง

ท้ายที่สุดแล้ว หลังการโต้วาทะจบลงทุกครั้ง ล้วนเป็นตัวแทนของผลประโยชน์อันมหาศาล ถ้าทะเลาะกันแล้วได้ข้อสรุปออกมา อย่างไรก็ต้องทะเลาะ

ดังนั้นฉากเหตุการณ์ในวันนี้ เขาจึงแค่ดื่มชาแล้วแทะเมล็ดแตงโมอย่างใจเย็นต่อไปก็พอ

แต่น่าเสียดายที่เป็นแค่การทะเลาะกันเสียงดัง จนถึงขณะนี้ก็ยังไม่มีคำพูดเจ็บ ๆ ที่ทิ่มแทงหรือโหดร้ายออกมาให้ได้ยินนัก

เมื่อถึงช่วงกลางงาน ซาลาเปาเข้าควบคุมงาน ตั้งคำถามขึ้นมาประเด็นหนึ่ง นั่นคือสรุปแล้วระหว่างเศรษฐกิจการค้ากับเกษตรกรรม สิ่งไหนสำคัญกว่ากัน

เขาอยากลองฟังสิ่งที่โจวเม่าพูด

ทันทีที่เขาถามคำถามนี้ โจวเม่าก็ยืนขึ้นตามที่คาดไว้ ถามกลับเพียงประโยคเดียวว่า "ทำไมเราต้องแบ่งแยกว่าสิ่งไหนที่สำคัญกว่ากัน? ทำควบคู่ขนานกันไม่ได้หรือ? มันขัดแย้งกันหรือไร?"