บทที่ 1882 คนขององค์ชายรอง

กลับถึงในพระราชวัง หยู่เหวินเห้ามองดูสวีอีที่รูปร่างเปลี่ยนไป ทั้งดำทั้งผอม ก็ตกใจทันที เอ่ยถามด้วยความตกตะลึง “ทำไม? หยวนหยวนปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี ไม่ให้เจ้ากินข้าวหรือ? บอกให้เจ้าพกเงินติดตัวไปหน่อยตอนออกไป ก็ไม่ฟัง”

“ฝ่าบาท ข้าน้อยติดตามองค์ชายรองไม่ไหวจริงๆพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยอายุมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ” สวีอีถูหนังที่ลอกออกบนใบหน้าเล็กน้อย พระอาทิตย์นี้ก็ร้อนแรงมาก ผิวที่อิ่มเอิบของเขาตากแดดจนลอกแล้ว “ข้าน้อยคิดว่า ควรหาคนข้างกายให้พวกเขาแล้วหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

หยู่เหวินเห้าเรียกให้คนหยิบขี้ผึ้งหยกขาวมาให้เขาทาหน้า แล้วจัดขนมและน้ำชาให้เขาอีก ให้เขานั่งลงค่อยๆพูดความคับข้องใจที่อยู่ในใจออกมา

หยู่เหวินเห้าคิดอยากมองหาคนให้พวกเขาตั้งนานแล้ว อย่างไรเสีย ก็อยู่ในเมืองหลวงทั้งหมดแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้รับการจัดแบ่งพระราชทานจวน ก็ควรมีเรื่องเฉพาะกิจของตัวเอง ข้างกายจะขาดคนไม่ได้

รัชทายาททางนั้นไม่เป็นห่วงแล้ว อู๋ซ่างหวงจัดการเรื่องทั้งหมดเองไม่อนุญาตให้คนอื่นก้าวก่าย รัชทายาทเองก็มีความคิดเป็นของตัวเอง

“เรื่องนี้ ได้บอกให้ใต้เท้าทังไปจัดการแล้ว มองหาคนให้ทังหยวนน่ะ ก็หาจากตระกูลหยวนทางนั้น หลายปีมานี้ตระกูลหยวนทำการค้าขาย ได้ยินใต้เท้าทังบอกว่า พวกเขามีลูกหลานคนหนึ่งได้ไหว้วานให้เขาหาช่องทางให้ อายุพอๆกันกับทังหยวน อีกสองวันจะพาพวกเขามาพบกันสักหน่อย”

“หาคนเดียวเกรงว่าจะไม่พอน่ะสิพ่ะย่ะค่ะ?” สวีอีรู้สึกว่าด้วยนิสัยที่ชอบดั้นด้นขนาดนี้ขององค์ชายรอง หากว่าหาคนคนเดียว ไม่เกินหนึ่งเดือนก็เหนื่อยตายแล้ว

“ยังมีอีกคน เป็นคนต้าซิงที่หรงเยว่ทางนั้นแนะนำเข้ามา ก็ชอบทำการค้าเช่นกัน เป็นคนในราชนิกุลนับว่าเป็นญาติห่างๆรุ่นที่ห้าที่เกี่ยวข้องกับหรงเยว่ ฝืนใจเป็นอย่างมากชนิดนั้น”

สวีอีรู้สึกว่าได้ คนของตระกูลหยวนฉลาดปราดเปรื่อง และกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ สำหรับคนที่พระชายาหวยแนะนำก็คงไม่แย่ไปกว่าเท่าไหร่ ตอนนี้ยังไม่ได้รับการจัดแบ่งพระราชทานจวน ยังคงอยู่ในพระราชวัง มีคนติดตามทำงานด้วยสองคนก็ได้ อย่างไรเสียในวังก็มีคนปรนนิบัติดูแลอยู่ด้วย

หลังจากที่สวีอีฝากท้องไว้กับฮ่องเต้ของเขามื้อหนึ่งแล้ว จึงกลับไปพบกับภรรยา

อะซี่ได้เห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา ทั้งสงสารทั้งอิจฉาจริงๆ หลังจากที่อะซี่ให้กำเนิดลูกสองคนก็อ้วนท้วนสมบูรณ์เล็กน้อย อยากลดความอ้วนมาโดยตลอด ทำอย่างไรก็ลดไม่ลง

เขาออกไปไม่กี่วัน ก็ลดลงไปตั้งหนึ่งรอบตัวใหญ่ๆแล้ว แต่สามีของตัวเองก็ไม่ได้อ้วนนี่นา ไม่จำเป็นต้องลดความอ้วน ผอมจนเป็นเช่นนี้ช่างทำให้คนสงสารยิ่งนัก

รีบสั่งการออกไปในตอนเย็นทันที ให้จัดเตรียมอาหารอร่อยที่มีครบทั้งรูปรสกลิ่นสีเต็มโต๊ะเลี้ยงฉลองให้สักหน่อย แต่เมื่ออาหารอร่อยที่มีครบทั้งรูปรสกลิ่นสีจัดวางอยู่เบื้องหน้า ตัวเองก็อดใจไม่ได้อีก บวกกับไม่สามารถปล่อยให้เขากินเพียงคนเดียวอย่างเหงาหงอยเช่นนี้ได้ จึงหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วกินกับเขา