บทที่ 1885 ตื่นเต้นเล็กน้อย

เมื่อมาดูที่เหมือง กลับเห็นว่าเครื่องมือการขุดเจาะเหมืองแร่นั้นครบครัน แม้ว่าอายุของชายชราชุดดำจะมากแล้ว แต่เพราะว่าฝึกวิทยายุทธเป็นเหตุ ร่างกายจึงไม่ได้แย่ไปกว่ากุลีหนุ่มเหล่านั้น ถอดเสื้อออก ยังคงเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่กำยำงดงาม เพียงแต่บนตัวของทุกคนล้วนมีรอยแผลเป็นเก่าๆมากหรือน้อยเท่านั้น

ชายชราเงาดำเห็นการมาถึงของทังหยวน เขาเข้ามาพูดคำหนึ่ง ถ่ายทอดช่วงการทำงานและการคาดเดาความคืบหน้า “วันนี้ก็ตัดหญ้ารกและต้นไม้เล็กๆทิ้ง หลังจากทำความสะอาดแล้ว จึงเปิดผิวที่ดิน ระยะเวลาการทำงานช่วงแรก คาดว่าสิบวันจะเสร็จสิ้น หลังจากนั้นจึงเจาะเหมืองหินอย่างเป็นทางการได้”

“สิบวัน ได้หรือ?” ทังหยวนเหลือบมองแวบหนึ่ง พื้นที่ใหญ่ขนาดนี้ สิบวันทำออกมาไม่ได้แน่ ยี่สิบวันก็แทบจะสำลักแล้ว

ชายชราเงาดำบิดร่างกาย แบกเคียวบนไหล่อย่างเกียจคร้าน แววตาเหลือกมองบน กล่าวแบบอันธพาลสุดๆ “ข้าบอกว่าได้ ก็ต้องได้แน่”

“เช่นนั้นหากสามารถทำออกมาได้ในสิบวัน เพิ่มค่าแรงเป็นเท่าหนึ่ง” ทังหยวนรีบกล่าวต่อเงาหลังของเขาคำหนึ่ง

เคียวของชายชราเงาดำโบกลงทันที ร้องตะโกนเสียงหนึ่ง “ทำงาน ทำงาน หลังจากสิบวัน ขุดเหมืองอย่างเป็นทางการ”

“องค์ชาย ทำไมต้องเพิ่มค่าแรงเป็นเท่าหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ?” มู่ฉางฉางเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ทำการค้านี่นา เพียงแค่ปฏิบัติตามคำพูดก็ได้แล้ว ก่อนหน้านี้บอกแล้วว่าค่าแรงมากเท่าใด ก็มากเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเพิ่มนี่ อีกทั้งเป็นคนงานที่สัญญาเองว่าจะทำได้ในสิบวัน

ทังหยวนยิ้มเจื่อนพร้อมส่ายหน้า “ไม่ต้องพูดถึงเพิ่มเป็นสองเท่าเลย แม้ว่าสิบเท่าพวกเราก็ต้องให้”

“ทำไมล่ะพ่ะย่ะค่ะ?” ครั้งนี้หยางชิงชิงก็เบิกตาโพลงแล้ว หากว่าให้ค่าแรงสิบเท่า เช่นนั้นก็ไม่ใช่ว่าเป็นการตัดทอนกำไรไปอย่างมากมายแล้วหรือ?

เช่นนี้ก็ขัดต่อเส้นทางการทำการค้าเพื่อแสวงหาผลกำไรนี่นา

ทังหยวนเก็บสายตากลับมา มองดูหยางชิงชิงกล่าวอย่างกระชับได้ใจความว่า “เพราะว่าพวกเขามีประสิทธิภาพ ทำมากเท่าไหร่ ให้มากเท่านั้น”

ในใจของพวกเขาหวังว่าช่วงเวลาแรกไม่ได้ลำบากมากให้ค่าแรงมากหน่อย ให้พวกเขาได้กำไรจำนวนหนึ่ง รอจนถึงตอนที่ขุดเจาะเหมืองอย่างเป็นทางการพวกเขาก็ไม่ทำแล้ว เพราะว่างานนั่นลำบากเกินไปเหนื่อยเกินไป พวกเขาอายุมากแล้วไม่แน่ว่าจะทนความลำบากเช่นนั้นได้ หากว่ามีคนเอวเคล็ดขาหัก เขาก็มีโทษหนักแล้ว

ทว่า เขาก็รู้ว่าบางทีอาจจะเป็นเพียงความปรารถนาที่งดงามของตัวเอง รอจนถึงเวลาที่ขุดเจาะได้แล้ว พวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะปล่อยมือแล้วจากไป

“ไป พวกเราก็ไปช่วยจัดการกำจัดวัชพืชกัน” ทังหยวนกล่าว

มู่ฉางฉางและหยางชิงชิงก็ไม่กลัวความลำบาก อย่างไรเสียงองค์ชายรองก็ทำงานนี้ด้วย พวกเขาก็ทำได้ จึงหยิบเคียวแล้วขึ้นภูเขา จัดการหญ้าที่งอกบนผิวโคลนออกสักหน่อย