บทที่ 1887 ทังหยวนเสนอความคิดเห็น

หยวนชิงหลิงนึกได้ว่าครั้งก่อนที่จิ้งเหอเข้าวังสีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก ท่าทางเหมือนมีเรื่องหนักใจมาก ที่แท้ก็เป็นเรื่องของชุยฟู่เจิ่น

หรงเยว่กล่าว “เด็กคนนั้นกลัวท่าน ไม่เช่นนั้น ท่านไปพูดกับเขาหน่อย? บางทีเขาจะฟังท่านก็ได้เพคะ”

หยวนชิงหลิงงงงัน “เขากลัวข้าได้อย่างไร? ข้าเข้าหาง่ายขนาดนี้ ไปที่จวนของจิ้งเหอออกจะบ่อยขนาดนั้น ทุกครั้งก็ล้วนมีรอยยิ้มเป็นกันเองเข้าหาง่าย ข้าคิดว่าเขาควรจะกลัวเจ้าถึงจะถูก”

หรงเยว่ตกตะลึง “ท่านเข้าใจผิดกับการเป็นกันเองเข้าหาง่ายหรือไม่เพคะ?”

หยวนชิงหลิงมองดูนาง ในใจอดคิดคะเนไม่ได้ หรือว่าทุกครั้งขณะที่นางไปที่จวนของจิ้งเหอ ได้แสดงท่าทางที่เคร่งขรึมออกมางั้นหรือ? จำได้ว่าไม่มีนี่นา

หรงเยว่ยิ้มแล้วกล่าว “ บางทีท่านอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นกันเองเข้าหาง่าย แต่ท่านเป็นฮองเฮานะเพคะ ฐานะของท่านวางอยู่ตรงนี่นะ ทุกครั้งที่ท่านไป คนในจวนทำความเคารพนอบน้อมต่อท่าน จิ้งเหออยู่ต่อหน้าท่านก็อ่อนน้อมถ่อมตนและสุภาพ มีฐานะชั้นนี้อยู่ แม้ว่าท่านจะเป็นกันเอง แต่ก็มีความเป็นกันเองอย่างกดดัน เข้าใจหรือไม่เพคะ? พวกเด็กๆเคารพท่าน และกลัวท่าน คำที่ท่านพูดจะมีน้ำหนักมากเพคะ”

หยวนชิงหลิงหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน เป็นเช่นนี้หรือ? พลังที่ทำให้กลัวของฐานะนี่ชั่งเป็นอำนาจที่ชั่วร้ายจริงๆ

ระหว่างพี่น้องสะใภ้ หลายปีมานี้ก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกันจนคุ้นชินแล้ว หยวนชิงหลิงก็ไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องในบ้านของจิ้งเหอจึงไม่ได้เข้าไปก้าวก่าย ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกันทั้งหมด

ดังนั้น หยวนชิงหลิงจึงไปที่จวนอ๋องเว่ยกับหรงเยว่รอบหนึ่ง จึงลืมเรื่องความผิดปกติของพระชายาซุนไปชั่วขณะหนึ่งแล้ว

สีหน้าของจิ้งเหอซีดขาวเล็กน้อย ใต้ตาเขียวช้ำอย่างหนัก สาวรับใช้บอกต่อนางว่าจวิ้นจู่ไม่ได้นอนหลับดีๆมาหลายวันแล้ว

เสียงของจิ้งเหอก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “เรื่องนี้ยังต้องลำบากให้ฮองเฮาเสด็จออกจากวังรอบหนึ่ง เกรงใจจริงๆเพคะ”

“พูดคำเหล่านี้ทำไม? เจ้าฟู่ล่ะ? ข้าพูดกับเขาละกัน” หยวนชิงหลิงกล่าว

จิ้งเหอยิ้มเจื่อน “ไม่ได้กลับมาสามวันแล้วเพคะ อาศัยอยู่ที่หอชุนฮวาแล้วเพคะ”

หยวนชิงหลิงขมวดคิ้ว “จะอาศัยอยู่ได้อย่างไร? เจ้าให้เงินเขาหรือ?”

จิ้งเหอนวดหว่างคิ้ว “ไม่ได้ให้เพคะ หอชุนฮวาทางนั้นให้เขาอยู่ฟรี ตอนนี้เขายิ่งรู้สึกว่าทางนั้นดีกว่าแล้วก็ท้าทายข้าน่ะเพคะ”

หรงเยว่กล่าว “ต้องการให้ข้าไปเจรจากับหอชุนฮวาทางนั้นหรือไม่?”

จิ้งเหอกล่าว “เจรจาก็ไม่มีประโยชน์ ทำได้เพียงใช้ไม้แข็ง แต่หากว่าใช้ไม้แข็งบอกให้คนที่อยู่อันดับต้นนั่นจากไป เจ้าฟู่ก็จะรู้สึกเศร้าเสียใจยิ่งขึ้น ยิ่งจะต้องเป็นนางให้ได้แล้ว ข้าแค่อยากให้เขารู้ให้กระจ่างว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ชอบเขาจริงๆ”

หรงเยว่พลั้งปากออกมา “เช่นนั้นไม่ง่ายหรือ? บอกให้เจ้าถวนไป อย่างน้อยเจ้าถวนของข้าก็เป็นลูกภรรยาหลวงของจวนอ๋องหวย ข้าไม่เชื่อคนที่อยู่อันดับต้นนั่นจะไม่ต้องตา”