บทที่ 1896 มู่หรูผิดปกติไปแล้ว

โสวฝู่ฉู่น้ำตาไหลนองไม่หยุด รอจนฮองเฮาออกจากข้างเตียงแล้ว เขาก็รีบเข้าไปนั่งเฝ้าแม่นมสี่ทันที

สัญญารับรองแต่ละอย่างในจิตใจ เพียงแค่นางหายได้ ให้เขาเป็นอย่างไรก็ได้

แม่นมสี่ยังไม่พ้นจากอันตรายอย่างสมบูรณ์ สูญเสียเลือดมาก บาดเจ็บสาหัส สิ่งที่สำคัญที่สุดคือนางแก่ชราแล้ว

หยวนชิงหลิงจึงไม่กล้าจากไปเป็นธรรมดา เฝ้าอยู่ตลอดจนฟ้าสาง ตรวจสอบข้อมูลตัวเลขสัญญาณชีพแต่ละอย่าง ยังไม่สามารถพูดได้ว่าคงที่ พูดได้เพียงแค่ดีขึ้นกว่าตอนที่มาถึงเท่านั้น

เมื่อฟ้าใกล้จะสว่าง หยวนชิงหลิงให้หยู่เหวินเห้าและสวีอีกลับวังไปก่อน นางเฝ้าอยู่ที่นี่ นางจะไม่จากไปก่อนที่มั่นใจว่าแม่นมสี่รอดพ้นจากอันตรายแล้ว

หลังจากหยู่เหวินเห้ากล่าวปลอบใจโสวฝู่ฉู่สองสามคำแล้ว จึงได้กลับไปที่วังกับสวีอีก่อน แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้ว่าการราชสำนัก แต่ยังมีเรื่องอีกมากมาย

เป็นห่วงเรื่องอาการบาดเจ็บของแม่นมสี่ สภาพจิตใจของหยู่เหวินเห้าก็ย่ำแย่ กลับถึงพระราชวังเปลี่ยนชุด แต่กลับเห็นว่ามู่หรูที่ตื่นเช้ามาโดยตลอดนั้นไม่ได้มาปรนนิบัติ

ก่อนหน้านี้หยู่เหวินเห้ามักจะบอกให้เขานอนให้มากๆหน่อยอยู่เสมอ ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าเช่นนี้ ข้างกายเขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนดูแล แต่เขาก็มักจะไม่ฟัง จะต้องเฝ้าอยู่นอกห้องในตอนเช้าตรู่ให้ได้ ถึงเวลาก็เรียกให้ลุกขึ้น

“มู่หรูยังไม่มาหรือว่าไปเตรียมอาหารเช้าแล้ว?” หยู่เหวินเห้ากล่าวต่อสวีอี

“คาดว่าจะยุ่งอยู่กับอาหารเช้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ ระยะนี้เขาคิดอยากจะทำงานให้มากหน่อยอยู่เสมอ พิสูจน์ว่าตัวเองยังทำได้น่ะพ่ะย่ะค่ะ” สวีอีรู้จักเข้าใจมู่หรูกงกงเป็นอย่างดี ที่สำคัญก็เป็นเพราะมู่หรูกงกงมักจะพูดประโยคนี้ติดปากอยู่เสมอ

หยู่เหวินเห้าตอบคำหนึ่ง และไม่ได้คุ้นชินกับการที่คนอื่นมาปรนนิบัติด้วย ชำเลืองมองสวีอีและกล่าว “งั้นเจ้ามาปรนนิบัติเปลี่ยนชุดให้ข้า ชุดว่าราชสำนัก.......”

เขาชี้ไปเล็กน้อย แต่กลับพบว่าชุดว่าราชสำนักของเขาก็ไม่ได้เตรียม ที่ผ่านมาเวลานี้ชุดว่าราชสำนักของเขาจะวางไว้ด้านข้างและรีดไว้อย่างดี ในใจของเขามีความประหลาดใจแวบผ่านเล็กน้อย รีบรับสั่งกับสวีอีทันที “เจ้ารีบไปดูในห้องของมู่หรูรอบหนึ่งเดี๋ยวนี้”

“ตอนนี้กงกงจะอยู่ในห้องได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?” สวีอีกล่าว

“ไป เร็วๆ” หยู่เหวินเห้าเตะเขาเบาๆทีหนึ่ง “ยืดยาดอะไรอยู่?”

สวีอีหัวเราะแล้ววิ่งหนีไปทางห้องของมู่หรูกงกงด้วยความรวดเร็ว

เมื่อมาถึงในห้องของมู่หรูกงกง ประตูห้องไม่ได้เปิด และไม่ได้ล็อกด้านนอก สวีอีประหลาดใจมาก ยังไม่ลุกอีกหรือ? นี่เป็นเวลาอะไรแล้ว?

เขาผลักประตูเข้าไป ในห้องมีกลิ่นเหล้ารุนแรง แต่บนโต๊ะกลับไม่มีแก้วเหล้าและไหเหล้า เปิดม่านแล้วเข้าไปข้างใน มู่หรูกงกงนอนอยู่บนเตียง ไม่ตื่นจริงๆ

สวีอีรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ มู่หรูกงกงปรนนิบัติดูแลไท่ซ่างหวง ปรนนิบัติดูแลฮ่องเต้มาก็สิบกว่าปีแล้ว ก็ล้วนตื่นเช้า นี่เป็นความคุ้นชินที่แม้ว่าฟ้าจะผ่าไม่สามารถขยับได้ คนผู้หนึ่งจะไม่เปลี่ยนความเคยชินง่ายๆ นอกจากป่วย