บทที่ 1935 มีเรื่องพูดคุยกัน

ความปีติยินดีอย่างท่วมท้นของเสี่ยวหม้ายปรากฏให้เห็นบนใบหน้าทั้งหมด มู่หร่งกงกงเติมที่ตามมาด้วยอยากจะพูดอะไรบ้าง แต่หันหลังไปมองเห็นเจ้าหญิงสุดที่รักของเขาหลบอยู่ตรงระเบียง แล้วก็คิดถึงเมื่อกี้เจ้าหญิงถูกคุณชายเสี่ยวหม้ายมองเมิน ไม่แม้แต่จะไปทักทาย ไม่รู้ว่าเจ้าหญิงจะเสียใจไหม?

อันดับภายในใจของมู่หร่งกงกง เจ้าหญิงกวากวาอยู่อันดับหนึ่ง ความทุกข์ความดีใจของนางเขาล้วนให้ความสำคัญทุกอย่าง ดังนั้นจึงไม่ทันได้สนใจสองคนนี้แล้ว รีบกลับไปปลอบใจเจ้าหญิง

ตายแน่แล้ว เจ้าหญิงถูกมองเมิน คุณชายเสี่ยวหม้ายคนนั้นยังไงก็ไม่ใช่คนดี

รอเมื่อเขากลับไปถึงตรงระเบียงแล้วเห็นเจ้าหญิง กำลังจะพูดทักทาย กลับถูกมือด้านข้างเอื้อมออกมา คว้าแขนของเขาไว้ แล้วก็ได้ยินเสียงองค์ชายรัชทายาทพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำว่า “กงกง รีบซ่อนตัวไว้ พวกเราจะแอบดู”

แล้วเขาค่อยเห็นว่าองค์ชายรัชทายาทกับองค์ชายรองก็อยู่ด้วย ทั้งสามคนหรี่ตามองออกไปไกล มู่หร่งกงกงรีบหลบอยู่ข้างหลังพวกเขา กลับไม่คิดว่าข้างหลังพวกเขายังมีคนอยู่ เมื่อหันกลับไปดูอีกครั้ง โอ้.....ฮ่องเต้ฮองเฮา สวีอีกับฮูหยินสวีอีล้วนอยู่ด้วย

ดวงตาแต่ละคู่ ราวกลับไปประกายความสว่างไสวจ้องมองดูทางนั้นอย่างไม่ละสายตา

ทางด้านนั้น ชายหนุ่มกับหญิงสาวเดินอยู่ในอุทยานอวี้ฮัวทั้งสองเดินเคียงคู่กัน เสี่ยวหม้ายบดบังกั่วเอ๋อไว้ทั้งหมด แสดงว่าฝีเท้าของทั้งสองคนเดินไปพร้อม ๆ กัน

เสี่ยวหม้ายไม่คิดว่าจะได้เจอโดยบังเอิญ จึงไม่ได้เตรียมตัวว่าจะพูดคุยอะไรกัน โดยเฉพาะหลังจากที่เห็นนางแล้วก็ตื่นเต้นอย่างมาก วันนั้นไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ ยังไงที่นี่ก็เป็นในพระราชวัง รู้สึกได้ถึงแรงกดดันอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรก่อน จึงเชื้อเชิญให้เดินเล่นชมดอกไม้ ครุ่นคิดอย่างหนักเพื่ออยากหาเรื่องคุยกัน แต่ก็หาไม่เจอ

ราวกับไม่ว่าจะพูดเรื่องอะไรก็แลดูไร้เดียงสามาก

แต่เดิมกั่วเอ๋อก็รู้ก่อนแล้วว่าพวกเขาจะได้เจอกัน ถึงแม้เมื่อกี้จากค่อนข้างไม่ทันตั้งตัว แต่ตอนนี้ได้สติกลับมาแล้ว ในใจของนางค่อนข้างโล่งอก เห็นเขาไม่พูดอะไรจึงพูดขึ้นว่า “ได้ยินว่าคุณชายกำลังเตรียมสอบ ไม่รู้ว่ามีความมั่นใจไหม?”

เสี่ยวหม้ายพูดออกมาว่า “จอหงวน มุ่งมั่นที่จะต้องชนะ”

พูดเสร็จแล้วก็ค่อนข้างเสียใจ แม่นางจะเห็นว่าเขาไม่ประมาณตนไหม

แต่แม่นางก็ไม่ได้แลดูมีท่าทีแปลกไป ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ กลับหน้าแดงขึ้นมา

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือเมื่อกั่วเอ๋อได้ยินประโยคนี้แล้ว ก็คิดเป็นอีกประโยคหนึ่งอย่างไม่รู้ตัวว่า แต่งงานกับเจ้า มุ่งมั่นที่จะต้องสำเร็จ

เพราะเมื่อสอบได้จอหงวน หวู่ปายปายก็จะให้แต่งงาน

สารภาพรักอย่างตรง ๆ เช่นนี้ หญิงสาวจะไม่หน้าแดงได้อย่างไร?

ตรงที่ไกลออกไป คนที่หูดีที่สุดในกลุ่มเริ่มบ่นพึมพำขึ้นมาแล้วว่า

“ทำไมไม่คุยกันล่ะ? เมื่อกี้ตอนที่อยู่ในห้องทรงพระอักษรพูดเป็นต่อยหอย พูดเสียยืดยาว แค่แป๊บเดียวเอง กลายเป็นใบ้เสียแล้ว?”