บทที่ 1941 ข้าไม่ตื่นเต้น

ผ่านปีใหม่ไปอย่างยิ่งใหญ่ ต้นเดือนกุมภาพันธ์ก็จะสอบแล้ว

ถังกั่วเอ๋อเริ่มตื่นเต้น ตื่นเต้นจนปีนี้ก็ยังไม่หาย หลังจากที่ได้เจอกันในอุทยานอวี้ฮัวครั้งนั้นแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีก เจ๋อหลานกลายเป็นห่านฟ้า ช่วยส่งจดหมายไปมาให้กับพวกเขา

หลังจากที่พูดปลอบพ่อแล้ว นางก็รับปากว่าก่อนแต่งงานจะไม่เจอหน้ากันอีก พ่อบอกว่าแบบนี้จะเป็นการไม่สงวนตัว ต่อไปเมื่อแต่งงานไปแล้วจะถูกจวิ้นจู่ใหญ่อานจับผิดหาเรื่องรังแก

ที่จริงนางรู้ว่าพ่อ อยากให้ความสำคัญช่วงเวลาที่ไม่มีคุณชายเสี่ยวหม้ายนี้ ความรู้สึกในใจของพ่อซับซ้อน เดี๋ยวก็อยากให้คุณชายเสี่ยวหม้ายสอบได้ เดี๋ยวก็ไม่อยากให้คุณชายเสี่ยวหม้ายสอบได้

ตามที่เขารู้มาจากทางด้านหวู่ปายปาย ต่อให้ครั้งนี้สอบไม่ได้ ครั้งหน้าก็ต้องสอบได้ ดีที่สุดคือรออีกหนึ่งปี

สถานที่สักแห่งที่พ่อเคยไป บอกว่าผู้หญิงที่นั่นอายุยี่สิบสามสิบค่อยแต่งงาน จึงไม่จำเป็นต้องเร่งรีบ

ฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาถึง พ่อกลายเป็นคนอ่อนไหวมาก นางก็ไม่กล้าพูดอะไร วันนี้แอบออกมาไหว้พระกับเจ๋อหลาน ขอเครื่องรางนำโชคมา เอาไปให้คุณชายเสี่ยวหม้ายพร้อมกับจดหมายหนึ่งฉบับ

เจ๋อหลานเห็นนางตื่นเต้นขนาดนี้ จึงพูดปลอบว่า “พี่สาววางใจ คุณชายเสี่ยวหม้ายมีความสามารถ จะต้องสามารถสอบได้ที่หนึ่งแน่”

“ข้ามีความเชื่อมั่นในตัวเขา ข้าเพียงแค่..... ตอนที่เจอกันวันนั้นเขาพูดว่าจะต้องทำให้ได้ แต่ต่อมาเขียนจดหมายไปมาหาสู่กัน เขากลับพูดว่าจะพยายามอย่างที่สุด ไม่ได้มีความมุ่งมั่นแบบนั้นแล้ว ข้าก็รู้สึกว่าเขาก็ตื่นเต้นเหมือนกันหรือเปล่า? เจ้าช่วยข้าบอกกับเขา บอกว่าไม่ต้องตื่นเต้น หากตื่นเต้นแล้วจะทำให้เสียสมาธิ”

เจ๋อหลานรับปาก พร้อมพูดขึ้นว่า “ได้ ข้าจะบอกเขาตามนั้น อีกอย่างมีเครื่องรางนำโชคที่พี่สาวขอมา เขาจะต้องทำได้แน่”

ถังกั่วเอ๋อพยักหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “ได้ เจ้ารีบไปเถอะ”

เจ๋อหลานเอาเครื่องรางกับจดหมายแล้วก็ตรงไปที่บ้านเสี่ยวหม้าย

ตอนนี้เสี่ยวหม้ายยังอาศัยอยู่ในบ้านที่ตนเองซื้อ จวิ้นจู่ใหญ่อานเคยเร่งเร้าแล้วหลายรอบ ให้เขากลับไปอาศัยอยู่ในจวน เขาปฏิเสธโดยอ้างเหตุผลว่าจะเตรียมสอบ ต้องการความสงบ

เดิมเขาก็อยากย้ายกลับไป ยังไงการแต่งงานยังต้องให้คนในบ้านช่วยเหลือ แต่หลังจากเคยกลับไปแล้วหนึ่งครั้ง ท่านย่าพูดคุยกับเขานานมาก ล้วนเป็นคำสั่งสอนว่าต่อไปเขาควรปฏิบัติต่อภรรยาอย่างไร แล้วก็พูดถึงกฎระเบียบมากมาย บอกว่าต่อไปหลังจากที่แต่งงานแล้ว ต้องให้นางทำเป็นทุกอย่าง

กฎระเบียบพวกนี้ก็หนีไม่พ้นว่าต่อไปจะต้องมาทักทายท่านย่าทุกวัน ฟังคำอบรมสั่งสอนของท่านย่า ต้องอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข และการที่ต้องอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขคือ หากใครมีปัญหาอะไร สะใภ้คนใหม่ก็จะต้องช่วยเหลือต่างๆ

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ท่านย่าให้เขาพูดกล่อมสะใภ้คนใหม่ ต่อไปเมื่อแต่งงานแล้วมีจวนเป็นของตัวเอง ก็ไม่ต้องไปอาศัยอยู่ แต่ให้มาอาศัยอยู่ด้วยกัน