บทที่ 1952 ห้ามปรามอย่างถูกวิธี

หยู่เหวินเห้าออกไปเดินเล่น รอหลังจากเจ๋อหลานกลับไปแล้ว เขาค่อยกลับตำหนักมาหาเจ้าหยวนอย่างถอดถอนใจ ไม่รู้ว่าเพราะอายุเยอะหรือเปล่า ถึงได้ชอบถอดถอนใจมาก

หลังจากถอดถอนใจแล้ว เขาพูดกับเจ้าหยวนว่า “ตอนที่นางเพิ่งเริ่มออกไป เจ้าคอยดูบ้างนะ ข้าคาดว่าอย่างน้อยสักปีสองปีถึงจะวางใจได้”

“ข้ารู้ ข้าจะคอยดู” หยวนชิงหลิงรู้ว่าเขากลัวเกิดปัญหา ที่จริงถึงแม้รู้ว่าลูกสาวมีความสามารถ แต่เขาก็ไม่อาจวางใจ สำหรับเขา ลูกของเขาก็เหมือนกับลูกคนอื่นๆ ล้วนต้องการให้พ่อแม่คอยปกป้อง

ยังไงต่อให้ลูกมีความสามารถแค่ไหน แต่ก็เป็นเพียงแค่เด็กไม่ใช่หรือ?

เป่ยถังเริ่มเตรียมการต้อนรับการมาเยือนของคณะทัวร์ฮ่องเต้แคว้นจิน

การมาเยือนในครั้งนี้เป็นการมาด้วยเรื่องราชการ จึงมีขุนนางตามมาด้วยไม่น้อย ส่วนใหญ่คือศาสหงหรูกับผู้รับผิดชอบด้านเศรษฐกิจและการค้า

เจ๋อหลานรู้มาว่า หนิงหงเจาคู่หมั้นหมายของอานจือก็ติดตามมาด้วย

ไม่เพียงเท่านี้ ตอนที่คณะแคว้นจินเดินทางผ่านจวนเจียงเป่ย มีท่านลุงสามกับท่านลุงสี่มาส่ง ดังนั้นพี่อานจือก็จะมาด้วย

ปีที่แล้วพี่อานจือกับคุณชายหนิงหมั้นหมายกัน รอหลังสามปีก็จะแต่งงานกัน เดิมคิดว่านางจะเป็นคนที่ได้แต่งงานไวที่สุด กลับคิดไม่ถึงว่าพี่กั่วเอ๋อจะได้แต่งก่อนนาง

ท่านลุงสวีจะต้องหวังอยากให้พี่กั่วเอ๋อรออีกสองปี แต่งานแต่งงานกำหนดไว้ในเดือนแปด ได้ยินมาว่าอู๋ซ่างหวงกำหนดให้แต่งให้ได้ภายในเดือนแปด ตอนนั้นหลังจากที่นางได้ยิน คิดว่าอู๋ซ่างหวงเป็นห่วงพี่กั่วเอ๋อจริงๆ

แต่ต่อมานางรู้มาจากแม่นมสี่ ว่าทำไมอู๋ซ่างหวงถึงต้องเร่งให้จัดภายในเดือนแปด นั่นเป็นเพราะพวกเขาทั้งสามคนเลิกดื่มเหล้า จะดื่มได้ก็ต่อเมื่อมีงานเทศกาลงานมงคล

ส่วนภายในจวนอ๋องซู่ ตอนนี้ก็ได้ข่าวกำหนดการของฮ่องเต้แคว้นจินแล้ว ซึ่งอู๋ซ่างหวงเป็นคนไปสืบรู้มา

เขาบอกกับทุกคนว่า หลังจากฮ่องเต้แคว้นจินมาถึง จะต้องมีงานเลี้ยงต้อนรับอย่างเป็นทางการ ถึงตอนนั้นเขาจะกลับไปร่วมด้วย ไปในฐานะอู๋ซ่างหวงแสดงถึงความเป็นมิตรไมตรีของเป่ยถัง

ทุกคนต่างรู้ความในใจที่แท้จริงของเขา แต่ไม่มีใครพูด นอกจากผู้อาวุโสทั้งสามที่เลิกเหล้า ส่วนคนอื่นดื่มมื้อละสามจอก ถึงแม้เหล้าจะถึงท้อง แต่แค่สามจอก เหมือนกันกับไม่ได้ดื่มเลย

แต่เพราะเคยรับปากพี่จูตี้ พวกเขาจึงจำต้องอดทนอดกลั้นไว้ จนค่อยๆ เคยชินแล้ว

ท่านฉู่กับท่านเซียวเหยากงยังไม่เคยชิน แต่ก็จะรักษาสัญญา

จึงมีเพียงอู๋ซ่างหวงคนเดียว ที่ยังไงในใจก็รู้สึกไม่พอใจ เพราะเขาไม่ได้อยู่ร่วมดื่มเหล้าในครั้งนั้น มักรู้สึกว่าตนเองได้รับความเสียหายที่ไม่มีเค้ามาก่อน หากไม่ได้ดื่มคืนมาสักครั้ง ในใจยากที่จะรับได้

ทุกคนต่างเข้าใจ แต่ไม่สามารถให้การสนับสนุนได้ ทำได้เพียงมองดูเขากระโดดโลดเต้นกับเรื่องนี้อย่างร้อนใจ