บทที่ 1981 จะเดินก้าวนี้ยังไง

หยวนชิงหลิงถามขึ้นว่า “แล้วทำไมนางต้องปิดบังเจ้า? นางไม่ปิดบังคนอื่นแต่ปิดบังเจ้า? เจ้าทำอะไรไปบ้างเจ้าไม่รู้ดีแก่ใจหรือ? จะให้ข้าเล่าเรื่องหลายปีมานี้ที่เจ้าข่มเหงลูกสะใภ้ยังไงให้เจ้าฟังไหม?”

ฮูหยินเฒ่าหมอบพื้น ร้องไห้พร้อมพูดขึ้นว่า “ฮองเฮาโปรดไว้ชีวิต ฮองเฮา ข้าน้อยแค่กลัวว่านางจะหนีไป ทอดทิ้งลูกชายหลายคนที่น่าสงสาร ตอนนั้นลูกชายของข้าดีกับนางมาก รักใคร่เห็นคุณค่านางอย่างที่สุด นายจะลืมบุญคุณไม่ได้”

“นางหนีไปหรือยัง?” น้ำเสียงหยวนชิงหลิงดังขึ้น ท่าทีก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “กลัวว่านางจะหนีไปก็ควรที่จะดีกับนางบ้างถึงจะถูก ไม่ใช่หาทุกวิถีทางเพื่อสร้างความลำบากใจให้กับนาง ที่ผ่านมาเจ้าคิดว่าตนเองมีจวนอยู่ในมือ จึงสามารถพูดว่าอะไรพวกเขาแม่ลูกก็ได้ แต่ที่จริงนางซื้อบ้านอยู่ข้างนอกแต่แรกแล้วแต่ไม่ย้ายออกไป เจ้าว่านี่เป็นเพราะอะไร? ยังคิดที่จะอยู่เพื่ออยากได้บ้านหลังนี้ของเจ้าหรือ?”

“ไม่.....ไม่ใช่ ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนี้ ฮองเฮาโปรดไว้ชีวิต”

“ใครต้องการชีวิตของเจ้า?” หยวนชิงหลิงพูดขึ้นด้วยเสียงเข้มว่า “ข้าให้เจ้าเห็นคุณค่าสิ่งที่มีอยู่ เจ้าก็เป็นหม้ายตั้งแต่อายุยังน้อย จะไม่รู้ถึงความยากลำบากหรือ? เดิมชีวิตของนางก็ทุกข์ทรมานพอแล้ว คนอื่นยังรู้จักเห็นอกเห็นใจในความทุกข์ยากของนาง เจ้าล่ะ? เจ้าตั้งใจกลั่นแกล้ง มีเจ้าที่เป็นญาติแบบนี้ด้วยหรือ?”

ฮูหยินเฒ่าปล่อยโฮร้องไห้ ไม่รู้ว่าหวาดกลัวหรือรู้สึกตัวแล้ว หยวนชิงหลิงก็หยุดถามนางไปก่อน หันไปถามช่างสวีว่า “สามีของเจ้าจากไปเร็ว เดิมสามารถที่จะแต่งงานใหม่ ทำไมตอนนั้นเจ้าถึงไม่แต่งใหม่?”

ช่างสวีน้ำตาคลอ พร้อมพูดขึ้นว่า “เรียนฮองเฮา มีสามสาเหตุ เหตุผลแรกคือทิ้งลูกชายไม่ลง ล้วนเป็นก้อนเนื้อที่หลุดมาจากในท้องข้าน้อย หากแต่งงานใหม่ก็จะต้องทอดทิ้งพวกเขา เหตุผลที่สอง เป็นอย่างที่แม่สามีของข้าน้อยพูด สามีที่เสียไปแล้วดีกับข้าน้อยมาก รักใคร่อย่างมากจริงๆ ข้าน้อยไม่อยากลืมเขา และก็ไม่อยากให้ใครมาแทนที่ตำแหน่งของเขา เหตุผลที่สาม สามีของข้าที่ตายไปแล้วเป็นคนกตัญญูอย่างที่สุด ก่อนจากไปก็เป็นห่วงว่าแม่ที่เป็นหม้ายเลี้ยงพวกเขามาจนโตจะสามารถรับได้ไหม กลัวว่าต่อไปนางจะโดดเดี่ยวไม่มีที่พึ่ง ดังนั้นข้าน้อยจึงคอยกตัญญูแทนเขา เฝ้าดูแลแม่สามีไปจนนางแก่เฒ่า”

สายตาหยวนชิงหลิงเต็มไปด้วยความเห็นใจ พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าเป็นคนให้ความสําคัญแก่ศีลธรรม ข้านับถือเจ้ามาก”

“มิกล้า มิกล้า” ช่างสวีก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร รู้สึกเหมือนทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นความฝัน

หยวนชิงหลิงหันไปมองฮูหยินเฒ่าอีกครั้ง พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าฟังสิ่งที่ลูกสะใภ้ของเจ้าพูด แล้วก็ลองคิดถึงสิ่งที่เจ้าทำในหลายปีมานี้ เกินไปไหม”

ฮูหยินเฒ่ายิ่งร้องไห้อย่างหนัก นางเผด็จการจนเคยชินแล้ว มักจะต้องกำทุกอย่างไว้ในมือถึงจะรู้สึกปลอดภัย