บทที่ 2024 บริษัทโทรทัศน์โพ่ตี้อวี้

ตอนค่ำพวกลูกๆ ก็กลับมาถึงบ้านแล้ว ลูกสองคนเรียนที่เมืองกิง อีกคนหนึ่งเรียนที่เมืองกวาง

ที่อยู่เมืองกวางมาถึงตอนค่ำไม่มีปัญหา แต่สองคนที่อยู่เมืองกิงก็มาถึงคืนนี้....

แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไร ลูกๆ อยากเจอแม่ ใช้พลังวิเศษบ้าง ก็ไม่เป็นไร

กอดลูกชายตัวโตสามคน แต่ละคนร้องเรียกแม่อย่างออดอ้อน ในใจหยวนชิงหลิงมีความสุขอย่างมาก

และไม่ว่าจะโตแค่ไหน ขอเพียงอยู่ข้างกายแม่ ยังไงก็ยังเป็นเด็ก

หยวนชิงหลิงกล่อมลูกเสร็จ ตนเองก็ไปออดอ้อนแม่

แม่หยวนชิงหลินกอดนางไว้ แล้วก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เด็กโตขนาดไหนแล้ว? ยังออดอ้อนอยู่? ไม่อายหรือ?”

“ต่อให้อายุเก้าสิบแล้ว ลูกก็ยังจะออดอ้อนท่าน”

“ลูกอายุเก้าสิบ กระดูกแม่คงจะตีกลองได้แล้ว”

“ห้ามพูดไปเรื่อย” หยวนชิงหลิงเริ่มจริงจังขึ้นมา คำพูดแบบนี้ไม่ควรพูดเล่น

“ได้ ไม่พูด แม่มีอายุยืนยาวหน่อย อยู่ถึงสองร้อยปีไปเลย เป็นปีศาจเฒ่าตนหนึ่ง” แม่หยวนชิงหลินยิ้มแย้มอย่างเบิกบาน

ข้าวเหนียวมุ่ยปาก พร้อมพูดกับท่านยายว่า “ต่อให้ถึงสองร้ายปี ก็ไม่ใช่ปีศาจเฒ่า เป็นปีศาจสาว”

“ใช่ สำหรับปีศาจ สองร้อยปีถือว่าเป็นปีศาจสาว” หยู่เหวินหวงก็มามีส่วนร่วมด้วย

แม่หยวนชิงหลินยิ้มหัวเราะจนท้องแข็ง พร้อมพูดขึ้นว่า “นี่แม่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งหนุ่มแล้วจริงๆ อยู่จนได้เป็นปีศาจสาว ได้ๆ เดี๋ยวปีศาจสาวคนนี้จะไปทำกับข้าวให้คุณตาคนนี้ทานสักมื้อ อยากทานปีกไก่ย่างไหม?”

“อยาก” พวกลูกๆ ต่างพูดออกมาพร้อมกัน

ศาสตราจารย์หยวนเอื้อมมือโอบกอดไหล่ภรรยา พร้อมพูดเล่นขึ้นว่า “ปีศาจสาว ข้าไปเป็นผู้ช่วยเจ้า”

“เจ้าเฒ่านี่ แม่ก็อยู่ด้วยนะ” แม่หยวนชิงหลินยิ้มหัวเราะพร้อมหันไปมองท่านย่าหยวน

ท่านย่าหยวนมองดูพวกลูกๆ อย่างยิ้มแย้มปลื้มปริ่ม ได้ยินลูกสะใภ้พูดขึ้น นางก็รีบพูดขึ้นว่า “ข้าไม่ดูหน้าเฒ่าๆ ของพวกเจ้าทั้งสองหรอก ข้าจะดูพวกหลานๆ ของข้า ไม่เจอตั้งนาน คิดถึงอย่างมาก เฮ้อ ข้าวเหนียวกับซาลาเปาทังหยวนหน้าเหมือนกัน แต่ทำไมช่างแตกต่างกัน มองก็เห็นถึงความแตกต่างขนาดนี้? มองก็รู้เลยว่าไม่ใช่คนคนเดียวกัน”

“แน่นอนสิ บุคลิกไม่เหมือนกันไง พี่ทังหยวนเต็มไปด้วยกลิ่นเงินทอง พี่องค์ชายรัชทายาทจริงจังเคร่งขรึมมีอายุ จะเหมือนข้าที่ร่าเริงน่ารักได้อย่างไร?” ข้าวเหนียวรีบมาออดอ้อนตรงหน้าท่านย่าทวด กอดนางแล้วก็จูบหลายที จนท่านย่ามีความสุขอย่างที่สุด