บทที่ 203 ไท่ซ่างหวงเสด็จ

เห็นหยวนชิงหลิงน้ำตาตก หยู่เหวินเห้าก็ขอบตาร้อนผ่าว กอดนางไว้และไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

“หยู่เหวินเห้า ข้าคิดถึงบ้าน ข้าอยากกลับบ้าน”หยวนชิงหลิงร้องไห้ออกมา มีหญิงสาวกี่คนกันที่หลังจากแต่งงานออกเรือนแล้ว ยังสามารถกลับบ้านมารดาได้

มีหญิงสาวกี่คนกันที่ตั้งท้องแล้ว แม่ยังหอบของมาดูแล

ช่วยจัดการเรื่องเสื้อผ้า ถุงเท้าของหลานน้อย ยังคอยเตือนเรื่องควรระวังขณะตั้งท้อง

นางถูกทิ้งให้อยู่ในห้วงเวลาไหนก็ไม่รู้ ชาตินี้คงไม่ได้เจอแม่อีกแล้ว

แม่จะรู้หรือไม่ว่าเธออยู่ที่นี่

หยู่เหวินเห้าคิดว่านางคิดถึงท่านย่า รีบเช็ดน้ำตาให้นาง “ได้ ได้ ข้าจะให้ลู่หยาไปเชิญท่านย่ามาเดี๋ยวนี้ ข้าจะเชิญท่านมา อยู่เป็นเพื่อนเจ้า ดีหรือไม่ ”

หยวนชิงหลิงส่ายหน้า ร้องไห้หนักกว่าเดิม

หยู่เหวินเห้าก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรแล้ว เขาไม่สามารถทรมานแทนนางได้ คำปลอบใจใดๆก็ไร้ประโยชน์เสียแล้ว

แม่นมฉีเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดว่า “ท่านอ๋อง ไท่ซ่างหวงเสด็จมาแล้ว”

หยู่เหวินเห้าอึ้ง รีบเงยหน้าขึ้น “อะไรนะ”

“เรื่องจริงเพคะ รออยู่ข้างนอกแล้ว แม่นมสี่ต้อนรับอยู่ด้านนอก”แม่นมฉีเอ่ยด้วยริมฝีปากสั่นเทา

สวรรค์ ไท่ซ่างหวงไม่ออกจากวังเป็นเวลานานแค่ไหนกันแล้ว แต่ไท่ซ่างหวงกลับออกมาเพื่อเยี่ยมพระชายา

หยวนชิงหลิงกลั้นน้ำตา ประสานสายตากับหยู่เหวินเห้า

นี่ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร

อีกทั้ง นี่มันช่าง ช่างน่าตกใจจริงๆ

แม้จะเป็นไทเฮา ฮองเฮาหรือเสียนเฟยเสด็จมา ก็เป็นไปไม่ได้ที่ไท่ซ่างหวงจะเสด็จมา

“มาเป็นการส่วนตัวหรือ”หยู่เหวินเห้าถาม

“ไม่ใช่เพคะ มีขบวนเสด็จด้วย”

หยู่เหวินเห้าพูดกับหยวนชิงหลิง “ข้าจะออกไปสักครู่”

เขารีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ไปถึงด้านนอก ก็เห็นไท่ซ่างหวงเดินมาพร้อมกับฉางกงกง ขบวนเสด็จตามมาข้างหลัง มีบ่าวรับใช้ในวังเป็นโขยง ยิ่งใหญ่อลังการมาก

หยู่เหวินเห้าเดินเข้าไปคำนับ “ถวายบังคมเสด็จปู่”

ไท่ซ่างหวงสวมชุดมังกรสีดำ มวยผมขึ้น โกนหนวดเคราออก ดูแล้วแจ่มใสมาก อีกทั้งยังก้าวเท้าก้าวใหญ่ๆ ไม่เหมือนคนป่วยมานานเลยสักนิดเดียว

“วันนี้ข้ามีเวลาว่าง เลยออกมาเดินนอกวัง เพิ่งจะไปที่จวนน้องหกของเจ้ามา เลยมาดูจวนอ๋องฉู่ของเจ้าเลยทีเดียว”ไท่ซ่างหวงมองไปรอบๆ “อืม จวนนี้ไม่เลว”

หยู่เหวินเห้านับถือจริงๆ แม้แต่ข้ออ้างในการออกนอกวังเสด็จปู่ก็คิดไว้แล้ว ไม่ให้คนรู้สึกว่าออกมาเพื่อเยี่ยมยายหยวนโดยเฉพาะ ในใจเกิดความอบอุ่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

เขาประคองไท่ซ่างหวงเดินเข้าไปที่ห้องโถงใหญ่ ไท่ซ่างหวงถามว่า“ใช่แล้ว ข้าได้ยินว่าพระชายาฉู่ตั้งครรภ์แล้ว จริงหรือไม่ ”

หยู่เหวินเห้าพูดว่า “เรียนเสด็จปู่ จริงพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วยังสบายดีหรือไม่ ”ไท่ซ่างหวงนั่งลง มองและถามหยู่เหวินเห้า

หยู่เหวินเห้าเอ่ยอย่างกลัดกลุ้มใจว่า “ไม่ค่อยดีเลย อาเจียน เวียนศีรษะ กินไม่ลง”

ไท่ซ่างหวงเอ่ยเสียงเรียบว่า “คนหนุ่มสาวสมัยนี้ ทนลำบากไม่ได้ ก็แค่ตั้งครรภ์ลูกเท่านั้น ยังมีอาการอะไรมากมายขนาดนี้ หนักไม่เอาเบาไม่สู้จริงๆเลย”

หยู่เหวินเห้าเม้มปาก “เสด็จปู่ท่านเองก็ไม่เคยตั้งครรภ์มาก่อน ไยจึงรู้ว่าหนักไม่เอาเบาไม่สู้ นางทรมานจริงๆนะ”

ไท่ซ่างหวงยกมือขึ้น พูดว่า “ไม่เคยกินเนื้อหมูแต่ก็เคยเห็นหมูวิ่ง คนตั้งครรภ์ ข้าเคยเห็นมาไม่น้อยแล้ว”

สมัยนั้นเสด็จปู่ร้ายกาจมาก ปีที่มากที่สุด คือมีลูกชายทีเดียวสองคนลูกสาวอีกสามคน

แต่ว่า ในปีเดียวกันนั้นเอง หลังจากนั้น ก็ไม่ได้มีความเคลื่อนไหวใดๆอีก

แค่ปีเดียว ก็ให้กำเนิดลูกที่ต้องกำเนิดในอีกหลายปีข้างหน้าออกมาจนหมดแล้ว

แต่ว่า เสด็จปู่ให้กำเนิดบุตรชายหลายคน ก็มีเพียงฮ่องเต้หมิงหยวนที่มีบุตรชายเก้าคน ส่วนอ๋องคนอื่นๆ ไม่ว่าจะให้กำเนิดเท่าใดก็เป็นบุตรสาว

เสด็จปู่รู้สึกว่าก็ไม่เป็นไร สุดท้าย เพราะสุดท้ายยังมีบุตรชายทั้งเก้าของฮ่องเต้อยู่ดี ไม่ว่าอย่างไรตระกูลหยู่เหวินก็สืบทอดต่อไปได้