บทที่ 2062 ซูฟู่ถูกตำหนิ

ราตรีนี้ บรรยากาศครื้นเครงสนุกสนาน และในที่สุดสามคนนั้นก็ได้นั่งลงดื่มสุราสักที

ดีที่ค่ำคืนนี้ล้วนเป็นคนกันเอง ขุนนางอื่นก็เป็นเครือญาติ ไม่มีคนนอกเห็นเรื่องขายหน้าของฮ่องเต้

เมื่อสองสามชั่วยามก่อน การสนทนาสิ้นสุดและเข้าใจสถานการณ์โดยรวมแล้ว ต่อจากนั้นก็เป็นการกินดื่ม

โล่หมันมึนเมาแล้วบางส่วน พิงไหล่ของหยู่เหวินเซียว มองใบหน้าที่คุ้นเคยทีละดวง เวลาผ่านไปแล้วสองสามปี แต่ราวกับไม่เคยไปจากพวกเขา

คืนนี้ซูฟู่เมามาก เขาในตอนนี้เข้าได้ทุกฝักทุกฝ่าย รู้จักคบค้าสมาคมคารวะสุรา ทำได้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ บรรลุขั้นสุดยอด

เขาโอบไหล่แม่ทัพหลี่ กำชับสั่งสอนเขายกหนึ่ง ให้เขาเป็นคนต้องมีอุดมคติเป้าหมายยิ่งใหญ่ยาวไกล จะบรรลุได้หรือไม่นั้นไม่สำคัญ ใฝ่ฝันได้มากหน่อย อย่างไรเสียก็ไม่ต้องใช้เงิน

แม้ซูฟู่จะทำงานอยู่ที่เน่ย์เก๋อ แต่ปัจจุบันผู้ที่อยู่ในงานล้วนเป็นบุคคลระดับสูง นอกจากแม่ทัพหลี่ที่เขาสามารถกอดคอถ่ายทอดประสบการณ์แล้ว คนอื่นๆ ล้วนไม่สนใจเขา

แต่พอเขากล่าวถึงจุดที่ตื่นเต้นก็ถึงกับตบโต๊ะ “อย่าเห็นว่าเมื่อก่อนข้าเป็นแค่เด็กวิ่งงานของจวนอ๋องซู่นะ ตอนนี้นั่งตำแหน่งอยู่ที่เน่ย์เก๋อ ใครบ้างไม่ไว้หน้าข้าประมาณหนึ่งบ้าง แม้แต่ฮ่องเต้ เวลาเห็นข้ายังต้องค้อมเอวเรียกท่านพ่อตาเลย เมื่อก่อนเสี่ยวซูเป็นยังไง หยิ่งทะนงมากใช่ไหม เป็นกั๋วกง เป็นโสวฝู่ แต่พออยู่ต่อหน้าข้า...”

เมื่อนั้นเบื้องหน้าก็มืดมิด ถูกบางสิ่งบดบังแสง เขาเงยหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ “ใครขวางข้า”

ซูกั๋วกงยกจอกสุราขึ้น มองเขาจากมุมสูง นิ้วมือไล้ไปตามจอกรอบหนึ่ง หรี่หนังตาลง ดูไม่ใส่ใจ “ข้าเสี่ยวซูมาคารวะใต้เท้าซูหนึ่งจอก ไม่ทราบใต้เท้าซูจะให้เกียรติหรือไม่”

ซูฟู่มึนงง ทำไมต้องคารวะเขา

สมองที่ถูกแอลกอฮอล์มอมเมาได้สติโดยฉับพลัน รู้ว่าตนเองกล่าวผิดไป ตกใจจนหน้าซีดเซียว ลุกขึ้นมือไม้พัลวัน “เสี่ยวซู ไม่ ไม่ ท่านกั๋วกงความผิดสมควรตายหมื่นๆ ครั้ง ไม่ใช่ ข้า...ข้าน้อยผิดไปแล้วสมควรตายเป็นหมื่นๆ ครั้ง ข้าน้อยพูดจาเลื่อนเปื้อน ท่านกั๋วกงอย่าได้ถือสา มา ข้าน้อยคารวะท่านกั๋วกงหนึ่งจอก”

เขาค้อมเอวหาจอกสุรา แต่สะดุดเท้าทีหนึ่ง ถลาล้มลงกับโต๊ะ

แม่ทัพหลี่รีบประคองเขาขึ้น ท่ามกลางความลนลาน เขาหยิบสุรากาหนึ่งขึ้นมาคารวะซูกั๋วกง ค้อมเอวชนจอกสุราแล้วซดดื่มเข้าปาก แต่พอรสสุราเสียดขึ้นจมูกก็พุ่งพรวดออกมาจนหมด

“ลากตัวออกไป!” หยู่เหวินเซียวหน้าตึง เดิมก็ไม่พอดื่มอยู่แล้ว ยังถูกเขาทำเสียไปเปล่าๆ อีก พูดผิดไม่เป็นไร แต่ทำสุราเลิศรสกับอาหารเสียเปล่าช่างน่าชิงชังนัก เท่าไรจึงจะพอให้เขาถลุง

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยพูดจาเลื่อนเปื้อน ข้าน้อยจะลงโทษตัวเองสามจอก...”

ยังไม่ทันกล่าวจบก็ถูกองครักษ์เงาดำลากตัวออกไป ส่งมอบให้ทหารรักษาพระองค์จัดการ

หยู่เหวินเซียวขมวดคิ้วเอ่ย “นิสัยจะโอหังใหญ่แล้ว เป็นขุนนางใหญ่แต่หากลืมความมุ่งมั่นเดิม เสียความหนักแน่น ครอบครัวก็จะพึ่งพาอาศัยไม่ได้ เหลาะแหละเช่นนี้จะอบรมลูกหลานได้ยังไง”