บทที่ 2071 แม่ลูกออกโรง

ประธานโพ่คิดว่าตนไม่เชี่ยวชาญการจัดการเรื่องแบบนี้ แต่ก็มีผู้หนึ่งที่เหมาะสมเป็นพิเศษ นั่นก็คือผู้จัดการใหญ่

เมื่อผู้จัดการใหญ่ได้ยินก็ตบหน้าอกพลัน “ผมจัดการเองครับ”

ประธานโพ่มองดูใบหน้าดีใจของเขา รู้สึกปลื้มใจเป็นอย่างมาก “ดี เธอจัดการแล้วกัน”

เขาเดินมือไพล่หลังจากไป จะให้คนผู้นี้อยู่ต่อไม่ได้ จัดการเรื่องนี้เสร็จก็ไล่ออกไปเสีย เรื่องสำคัญไม่ใส่ใจ แต่กลับสนอกสนใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่องนักเชียว

ทำลายประเพณีนิยมของบริษัท วัฒนธรรมองค์กรของบริษัทจะมีเรื่องสกปรกเช่นนี้ไม่ได้

หลังจากจบพิธีเปิดกล้องแล้ว ผู้จัดการใหญ่ก็โทรศัพท์หาผู้จัดการของโล่เป่าอี้ทันที บอกว่าคุณหยู่เหวินต้องการคุยเรื่องบทกับเธอ นัดให้มาเจอกันที่โรงแรมเป่าไหลในคืนพรุ่งนี้ จะช่วยให้เธอเข้าถึงบทให้ได้เร็วที่สุด

พอผู้จัดการของโล่เป่าอี้วางสายโทรศัพท์ก็พูดขึ้นด้วยความโกรธ “คุยเรื่องบทอะไรต้องไปคุยที่โรงแรม แถมเธอก็เข้ากองแล้ว มีอะไรก็พูดกันที่กองถ่ายเลยไม่ได้เหรอ นี่มีแผนอื่นชัดๆ”

โล่เป่าอี้ถาม “ใช่คุณหยู่เหวินที่เป็นผู้ลงทุนหรือเปล่าคะ”

“เป็นเขาแน่นอน จะเป็นนักเขียนบทได้เหรอ นักเขียนบทยังเด็กอยู่เลย เห็นว่ายังเรียนหนังสืออยู่เลยแน่ะ”

“แต่ฉันรู้สึกว่าคุณหยู่เหวินไม่เหมือนคนเลวนะ ท่าทางเถรตรง ในตาเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามยุติธรรม เป็นมิตรกับฉันมาก เขาจะคุยเรื่องบทจริงๆ หรือเปล่า”

“เธอโง่หรือยังไง คุยเรื่องบททำไมต้องไปโรงแรมด้วย ไปโรงแรมก็มีแต่...” ผู้จัดการส่วนตัวมองเด็กสาวไร้เดียงสา เฮ้อ ไม่อยากบอกเธอเลยจริงๆ ว่าในวงการนี้มืดมนขนาดไหน แต่ในเมื่อจะอยู่ในวงการนี้ต่อ ความเป็นจริงบางเรื่องก็ยังต้องรับรู้เอาไว้

เธอดึงโล่เป่าอี้นั่งลง แล้วเริ่มสาธยายเรื่องในวงการนี้อย่างค่อยเป็นค่อยไป

หลังจากโล่เป่าอี้ได้ฟังแล้วกลับพูดว่า “ฉันก็รู้เรื่องพวกนี้นะคะ ฉันหมายถึงว่าคุณหยู่เหวินไม่เหมือนจะเป็นคนอย่างนั้น”

“เธอเคยเจอมากี่คนเชียว เธอจะไปรู้อะไร” ผู้จัดการเห็นเธอไม่เชื่อก็ทำหน้าขรึมตำหนิ “ครั้งนี้จะไปไม่ได้ ต่อให้ต้องยกเลิกสัญญาก็ไปไม่ได้”

“ถ้าพี่ไปเป็นเพื่อนฉันล่ะ” โล่เป่าอี้พิจารณา “ถ้าเขาจะคุยเรื่องบทกับฉันจริงๆ งั้นพวกเราก็ระแวงมากไปแล้ว ถ้าไม่ไป พวกเราก็จะคิดกันอยู่อย่างนี้ คิดว่าคุณหยู่เหวินเป็นคนที่มีแผนการร้าย แต่ถ้าเขาไม่เป็นอย่างนั้นล่ะคะ ถ้าพวกเราเข้าใจผิด นี่ก็จะไม่ยุติธรรมกับเขานะ ไม่อย่างนั้นพี่ก็ไปเป็นเพื่อนฉันสิ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลพวกเราก็กลับ เป็นไงคะ”

ผู้จัดการรู้ว่าเธอหัวดื้อจึงพูด “ถ้าเธอจะไปให้ได้ งั้นฉันก็จะไปเป็นเพื่อนเธอ”

“พี่หลาน พี่วางใจเถอะ ฉันรู้จักดูแลตัวเอง” โล่เป่าอี้ยิ้มสวย ปรากฏลักยิ้มสองอัน “ฉันเรียนศิลปะป้องกันตัวตั้งแต่เด็ก พี่ลืมไปแล้วเหรอ แล้วพี่สาวของฉันก็เคยให้สเปรย์ยาป้องกันตัวกับฉันด้วย”

ผู้จัดการหยิกแก้มเธอทีหนึ่ง “ทางที่ดีเธอต้องรู้จักปกป้องตัวเอง ไม่อย่างนั้นฉันจะไปพูดกับจิ่นซูยังไง”

โล่เป่าอี้ยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาใสแววกะพริบประกายแห่งความเฉลียวฉลาด “พี่หลาน เชื่อฉันนะ ฉันมองคนแม่นจะตาย คนดีคนไม่ดีฉันแยกได้น่า คุณหยู่เหวินไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอก”

พี่หลานถอนหายใจ “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

แต่เธอไม่คิดอย่างนั้น อาชีพนี้เห็นมามากแล้ว การนัดไปโรงแรมตอนกลางคืนอะไรเนี่ย ยังมีเรื่องอะไรได้อีก

ไปก็ดี นังเด็กจะได้ไม่ซื่อขนาดนั้น เธอต้องระมัดระวังรอบคอบกว่านี้หน่อย

หยู่เหวินเห้าอยู่ที่โรงพยาบาลได้รับสายโทรศัพท์จากผู้จัดการใหญ่ บอกว่าคืนนี้นัดโล่เป่าอี้ไปคุยเรื่องบทที่โรงแรมเป่าไหล ขอให้เขาไปถึงตรงเวลาตอนสามทุ่ม

หลังจากหยู่เหวินเห้าวางสายโทรศัพท์ก็งุนงงมาก ผู้จัดการใหญ่คนนี้รู้เบอร์โทรศัพท์ของเขาได้อย่างไร เหล่าโพ่ให้เขาหรือ