บทที่ 2075 เช่นนั้นแล้วข้ามีฐานะเป็นอะไรล่ะ

หยู่เหวินเห้ายังคงปล่อยให้รัชทายาทดูแลงานบ้านเมือง เรื่องนี้เขาไม่คิดจะรีบร้อนบอกอู๋ซ่างหวง ต้องสังเกตทิศทางดูก่อน เรื่องนี้ใหญ่เกินไป จะรีบตัดสินใจแบบลวก ๆ ไม่ได้

อันที่จริงเขาคิดว่า อายุยังน้อยก็รีบเกษียณออกมาก็เห็นจะเป็นอะไร ลองดูฮ่องเต้ในราชวงศ์ที่ผ่านมา ตอนเยาว์วัยต่างก็ทุ่มเททำงานหนักเพื่อสร้างประเทศชาติให้เจริญรุ่งเรือง แต่พอแก่ตัวไปกลับกลายเป็นเผด็จการที่ออกจะเลอะเลือนไปแทนเสียได้

อาจเป็นเพราะคนเราเมื่อแก่ตัวไป ก็จะเริ่มกลัวความตายและการสูญเสีย ดังนั้น พวกเขาจึงต้องพยายามอย่างเต็มที่ที่จะกุมอำนาจไว้ในมือ ทนให้ใครมาพูดจายุแหย่ไม่ได้แม้เพียงครึ่งคำ

ซึ่งเรื่องนี้ ก็มีเสด็จพ่อที่เป็นกรณีศึกษาให้เห็นอยู่แล้ว ทุกเรื่องที่เขาทำค่อย ๆ กลายเป็นเรื่องที่ขาดความยุติธรรม ลำเอียงเข้าข้างคนที่ตัวเองรักใคร่เอ็นดู

แม้เขาจะคิดอย่างนี้ แต่ใจหนึ่งกลับรู้สึกว่าเขากำลังหาข้ออ้างอยู่หรือเปล่า? ถ้าหากเขากำลังหาข้ออ้าง นั่นจะเป็นอะไรที่ค่อนข้างไร้ยางอายจริง ๆ

แต่จะพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนัก อาศัยอะไรที่เจ้าหยวนต้องเสียสละเพื่อเขามาโดยตลอด? ทั้งพ่อแม่ญาติพี่น้องของนางต่างก็อยู่คนละช่วงเวลาคนละมิติ อาชีพการงานของนางก็อยู่ที่นั่น แต่ผู้คนทางทางฝั่งเป่ยถังกลุ่มใหญ่กลับฉุดรั้งนางไว้ ถ้าพูดกันแบบตรง ๆ นี่มันคือการลักพาตัวทางศีลธรรมชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือ?

เขาจะทำตัวไร้ยางอายขนาดนี้ไม่ได้

ช่วงเวลาแบบนี้ผ่านไปอีกครึ่งเดือน หลังจากสังเกตรัชทายาท ความคิดของเขาที่จะกึ่งเกษียณก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงตัดสินใจออกจากวังไปคุยกับอู๋ซ่างหวงก่อน

เนื่องจากตอนนี้สามยักษ์ใหญ่มักจะอยู่ด้วยกันตลอด ทำให้ระหว่างทั้งสามคนไม่มีความลับอะไรต่อกัน ดังนั้นเรื่องนี้เขาจึงไม่ได้คุยกับอู๋ซ่างหวงตามลำพัง แต่ยังเรียกให้ทั้งสองคนอยู่ฟังด้วย

เมื่ออู๋ซ่างหวงได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นมาหลายส่วน ไม่พูดอะไรเลยสักคำอยู่นานมาก

อีกสองคนก็ไม่พูดอะไรเลยเหมือนกัน ท่านฉู่ทำท่าคล้ายว่ากำลังใคร่ครวญและประเมิน สมองแก่ ๆ ของเขาเริ่มกระบวนการทำงานด้วยความเร็วสูงปรี้ด

จากนั้นอู๋ซ่างหวงกับเซียวเหยากงก็ค่อย ๆ หันไปมองท่านฉู่พร้อมกัน สถานการณ์ในปัจจุบันของราชสำนัก เขาเป็นคนที่รู้อย่างชัดเจนที่สุด

แม้ปากเขาจะบอกว่าไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวไถ่ถามอะไรแล้ว แต่สุดท้ายก็อยู่เฉยไม่ได้ เมื่อไหร่ที่มีเวลาก็จะวิ่งไปคุยกับบรรดาลูกศิษย์ลูกหาเหล่านั้น หาข้ออ้างไปเยี่ยมบ้านขุนนางใหญ่ เพื่อติดต่อไปมาหาสู่กับพวกขุนนางเก่าแก่บ้างเป็นครั้งคราว

นอกจากนี้ เขายังให้ความสำคัญกับรัชทายาทเป็นพิเศษ ใครก็ตามที่มาตำหนักบูรพา เขาก็จะรีบสั่งให้คนไปตรวจสอบประวัติครอบครัวถึงสามรุ่น อาจดูเหมือนว่าเขาไม่สนใจอะไร แต่เอาเข้าจริงไม่ว่าอะไรเขาก็สนใจทุกอย่าง

นี่เป็นเหตุผลว่า ทำไมผมบนหัวของเขาถึงได้ขาวโพลนอย่างรวดเร็วแบบนั้น

ในที่สุดท่านฉู่ก็พยักหน้าช้า ๆ เซียวเหยากงค่อยพูดขึ้นว่า "ได้สินะ เช่นนั้นก็ได้สินะ"

หยู่เหวินเห้าหันไปมองอู๋ซ่างหวง แต่อู๋ซ่างหวงกลับไม่แม้แต่จะเลิกคิ้วด้วยซ้ำ ราวกับว่าเขายังคงหมกมุ่นอยู่กับเรื่องอะไรบางอย่าง

“เสด็จปู่ ท่านไม่เห็นด้วยอย่างนั้นรึ? ท่านยังมีข้อกังวลหรือข้อตำหนิอะไร เชิญพูดออกมาเพื่อหารือร่วมกันเถอะ หลานสามารถให้คำตอบที่ท่านพอใจได้”

ท่านฉู่พูดว่า: "เจ้าหก แม้ว่าจนถึงตอนนี้รัชทายาทจะดูแลงานบ้านเมืองได้ไม่นาน แต่เขาก็มีส่วนร่วมในงานด้านการทหารมานานแล้ว ต่อมายังได้จัดตั้งคณะทำงานเล็ก ๆ ภายในตำหนักบูรพา ไม่เคยมีความขัดแย้งใด ๆ กับเหล่าขุนนางในราชสำนัก สร้างชื่อเสียงและคุณงามความดีไม่น้อย ทั้งยังสยบความขัดแย้งของเหล่าขุนนางในราชสำนักได้ เจ้าสามารถวางใจได้"

"ใช่แล้ว ได้จริง ๆ นะ ได้จริง ๆ!" เซียวเหยากงก็พูดอย่างคล้อยตาม แม้ว่าเขาจะไม่ได้ชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสีย แต่ในเมื่อฉู่เสี่ยวอู่เป็นคนวิเคราะห์เอง การคำนวณของฉู่เสี่ยวอู่นั้นแทบจะไม่เคยผิดพลาดเลย ดังนั้นไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ทุกคนแค่คล้อยตามไปก็พอแล้ว