บทที่ 2081 ใจตรงกันยิ่งนัก

วันแรกของปีใหม่ ทุกคนไปน้อมทักทายที่จวนอ๋องซู่ก่อน จากนั้นค่อยกลับมาดื่มชาที่วัง

บรรดาพี่น้องสะใภ้ต่างก็มารวมตัวกัน อะซี่ก็ตามสวีอีเข้าวังมาด้วย เพิ่งเข้าวังมาสวีอีก็ถูกฝ่าบาทเรียกให้ไปตกปลาทันที นี่มันกลางฤดูหนาวนะ มีปลาที่ไหนให้ตกด้วยรึ?

ฝ่าบาทนี่ก็จริง ๆ เลย จนป่วยหนักขนาดนี้แล้วแท้ ๆ จะเดินเหินก็ยังแทบไม่ตรงทาง ยังอุตสาห์ฝืนลากสังขารอันอ่อนแอ แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงที่แข็งแกร่งไปตกปลาอีก

ลมหนาวพัดโชย หิมะที่ตกลงมาเมื่อสองสามวันก่อนจนบัดนี้ก็ยังไม่ละลาย ถูกข้ารับใช้ในวังกวาดไปกองรวมกันไว้อีกด้านหนึ่ง ขอบริมทางเดินสกปรกเล็กน้อย มีร่องรอยของเศษประทัดสีแดงกระจัดกระจายอยู่บนโคลน แต่กลับดูแล้วค่อนข้างงดงามมีศิลปะ

สวีอีพยุงฮ่องเต้ ด้วยความที่เมื่อคืนนี้เขาร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลอย่างหนัก วันนี้ดวงตาของเขาจึงบวมเป่งเหมือนหนังตาปลา วันนี้เขาเข้าวังมาแต่เช้า รออยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน ถูกลมหนาวพัดใส่จนใบหน้าแดงก่ำ น้ำมูกเย็นเฉียบแทบจะจนกลายเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว

หยู่เหวินเห้ายื่นมือไปผลักเขาออก มีท่าทีรังเกียจเล็กน้อย ในใจอดนึกทอดถอนใจไม่ได้ สวีอีที่เป็นแบบนี้ รัชทายาทไม่มีทางเห็นเขาในสายตาแน่ ๆ ไม่ใช่เรื่องที่เขาไม่มีความสามารถในการทำงานให้ดี แค่พูดเฉพาะปัญหาด้านความสะอาดอย่างเดียวก็ไม่ผ่านแล้ว

“สวีอี ข้ามีเรื่องบางอย่างที่ต้องพูดกับเจ้า จงเงี่ยหูแล้วตั้งใจฟังข้าให้ดี”

"ข้าไม่ฟัง!" สวีอีเริ่มรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่อัดแน่นอยู่ภายในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาระลอกแล้วระลอกเล่า เจือด้วยความรู้สึกเศร้าโศกเสียใจที่ถูกทอดทิ้ง

หยู่เหวินเห้าเงื้อเท้าข้างหนึ่งมาได้ก็เตะไปที่ก้นเขาทันที ก่อนจะพูดอย่างโกรธเคืองว่า: "ทำตัวแง่งอนเป็นผู้หญิงไปได้ หัดพูดจาให้มันดี ๆ มีเหตุมีผลหน่อยได้หรือไม่? เอามือออกไปซะ ถ้าสิ่งที่ข้าพูดออกไปมีคำไหนที่เจ้าฟังไม่เข้าใจล่ะก็ จงรีบไสหัวกลับจวนของเจ้าไปให้พ้น ๆ หน้าข้าซะ"

สวีอีพูดด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจเป็นที่สุด: "ท่านพูดมาเถอะ กระหม่อมจะตั้งใจฟังให้ดี"

“ยิ้มหน่อย” หยูเหวินเห้าใช้มือทั้งสองข้างดึงหน้าเขา พลางจ้องมองเขานิ่ง ๆ “ไอ้สีหน้าน้อยอกน้อยใจพรรค์นี้ของเจ้าน่ะ กระทั่งข้าก็ยังไม่อยากชายตามองให้เสียอารมณ์เลย”

สวีอีพลันคิดถึงธุรกิจต้อนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้นที่หอฉิน ก็พยายามฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา แต่พอในใจคิดขึ้นมาได้ว่าอีกเดี๋ยวเขาก็ต้องแยกจากฝ่าบาทแล้ว จึงอดรู้สึกทุกข์ทรมานใจขึ้นมาอีกไม่ได้ กระทั่งขอบตาก็ยังแดงก่ำไปด้วย

หยู่เหวินเห้าส่ายหน้า "ท่าทางไม่เอาไหนแบบนี้ ทำให้ข้าวางใจเจ้าไม่ลงเลยจริง ๆ"

“กระหม่อมก็วางใจท่านไม่ลงเช่นกัน” สวีอีมองเขาตาปริบ ๆ “ดังนั้น ถ้าท่านจะจากไป ได้โปรดพากระหม่อมไปด้วย ให้กระหม่อมไปอยู่รับใช้ท่านสักครึ่งปีแล้วค่อยกลับมา ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

หยู่เหวินเห้าตกใจจนผงะ "เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าคิดจะให้เจ้าไปอยู่รับใช้ครึ่งปี?"

"ท่านอยากให้กระหม่อมไปจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?" จู่ ๆ สวีอีก็ยิ้มเริงร่ายินดีขึ้นมา ถลาเข้าไปคว้าแขนของหยู่เหวินเห้า "ฝ่าบาท กระหม่อมกับท่านช่างใจตรงกันยิ่งนัก เมื่อคืนกระหม่อมเพิ่งจะคุยกับอะซี่เองว่า ไม่ว่าอย่างไรก็จะขอร้องให้ท่านพากระหม่อมไปที่นั่นด้วยสักครึ่งปี”

หยู่เหวินเห้ามองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน จะว่าไปเรื่องนี้คงไม่สามารถอธิบายให้เข้าใจได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว

พูดตามตรง เขาไม่ค่อยอยากมีใจตรงกันกับสวีอีสักเท่าไหร่ เขาควรมีใจตรงกันกับเจ้าหยวนต่างหาก

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเขากับสวีอีมีใจตรงกัน นั่นย่อมหมายความว่าสิ่งที่เขาคิดจะไร้เดียงสาพอ ๆ กับสวีอี ในฐานะฮ่องเต้ซึ่งได้เห็นความผันผวนที่ยากจะคาดเดาทุกรูปแบบในราชสำนักมาแล้ว ในใจเขาย่อมไม่มีความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาอะไรขนาดนั้นหลงเหลืออยู่

ตัดขาดความสัมพันธ์กันไปเถอะ สวีอี ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าก็คงไม่อาจแยกกับเจ้าได้

วันนี้หยวนชิงหลิงก็บอกเล่าเรื่องที่จะไปหมู่ตึกเหมยให้บรรดาพี่น้องสะใภ้ฟังด้วย