บทที่ 2090 เจ้าห้าเข้าร่วมทีมกู้ภัย

เสี่ยวจี๋ถูกย้ายตัวไปยังศูนย์เนื้องอกโรงพยาบาลหมิงซิน หยวนชิงหลิงเป็นหัวหน้าทีมแพทย์

อาการรุนแรงขนาดนี้ ตอนที่ย้ายโรงพยาบาลก็เกิดสถานการณ์วิกฤต แต่โชคดีที่หยวนชิงหลิงเฝ้าติดตามมาถึงโรงพยาบาลหมิงซินด้วยตนเอง

นางกับหยางหรูไห่ปรึกษาหารือกัน วางแผนการรักษา วันที่สองก็จะเริ่มการผ่าตัด ยืดยื้ออีกไม่ได้ ดำเนินการผ่าตัดโดยหยวนชิงหลิง

แม่ของเสี่ยวจี๋รู้สึกว่าคุณหมอหยวนอายุน้อย กลัวว่าเธอจะทำการผ่าตัดได้ไม่ดีพอ เพราะเซลล์มะเร็งจะต้องถูกกำจัดออกให้หมด เลยอยากสอบถามว่าสามารถเปลี่ยนเป็นหมอที่มีคุณวุฒิสูงกว่านี้ได้ไหม

แต่รองผู้อำนวยการมาคุยกับเธอ ให้เธอเชื่อมั่นคุณหมอหยวน ไม่มีใครมีคุณวุฒิสูงเท่าเธอแล้ว

สุดท้ายแม่ของเสี่ยวจี๋เลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวนาง

ตอนที่ส่งเสี่ยวจี๋เข้าไปในห้องผ่าตัด เธอจับมือเสี่ยวจี๋ไว้พร้อมพูดให้กำลังเขา แต่เสี่ยวจี๋เข้มแข็งและว่าง่ายมาก เขามองดูแม่ พร้อมพูดขึ้นด้วยความโล่งใจว่า “ผมถามคุณหมอหยวนแล้ว เธอบอกว่าการผ่าตัดกับการรักษาในครั้งนี้ล้วนไม่มีค่าใช้จ่าย แม่ แม่ไม่ต้องไปทำงานสองที่แล้ว”

แม่ของเสี่ยวจี๋น้ำตาไหล พร้อมยิ้มพูดขึ้นว่า “ขอเพียงลูกดีขึ้น ให้แม่ทำงานสามที่ก็ได้ แม่ไม่เหนื่อยเลย”

เสี่ยวจี๋มองดูแม่ พร้อมพูดขึ้นอย่างอ่อนแรงว่า “หากผมไม่ได้ลงมาจากเตียงผ่าตัด หรือหลังจากผ่าตัดแล้วก็รักษาไม่หาย แม่ แม่ไปหาคนดูแลแม่นะ เส้นทางต่อไป มีคนอยู่เคียงข้างแม่ผมก็วางใจ”

แม่ของเสี่ยวจี๋ร้องไห้ พร้อมพยักหัวพูดขึ้นว่า “ได้ ได้ แม่รับปากลูก”

เสี่ยวจี๋ค่อยยิ้มแย้ม เขากลัวว่าเมื่อเขาจากไป แม่จะไม่ยอมมีชีวิตอยู่ต่อ

ชีวิตคนเรานั้นล้ำค่ามาก การได้มามีชีวิตแล้วมีร่างกายที่แข็งแรงนั้นถือเป็นบุญอย่างมากที่สุด อย่าใช้ชีวิตนี้ให้สูญเปล่า

หยู่เหวินเห้ารู้ว่าที่แม่ของเสี่ยวจี๋ตอบตกลงเขา เพราะกลัวจริงๆว่าเขาจะจากไปบนเตียงผ่าตัด เมื่อจะจากไปแล้วยังห่วงใยเธอ ดังนั้นจึงตอบตกลง

เพราะเจ้าหยวนกับคุณหมอหลี่ก็เคยคุยกันเรื่องนี้ การผ่าตัดมีความเสี่ยงต่อเสี่ยวจี๋ อาจทำให้หายใจล้มเหลวหรือส่งผลเป็นอื่นได้

ระหว่างการผ่าตัด หยู่เหวินเห้าก็อยู่ข้างนอก เขาไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนแม่ของเสี่ยวจี๋ แม่ของเสี่ยวจี๋มีครูฝึกอยู่เป็นเพื่อน เขาอยู่ด้านนอกคอยเป็นเพื่อนเจ้าหยวนที่อยู่ในห้องผ่าตัด

เจ้าหยวนช่วยชีวิตคนอยู่ข้างใน ถึงเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้ แต่พยายามสร้างความรู้สึกให้เขาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้าหยวน

ความรู้สึกนี้ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ

การผ่าตัดเสร็จไวกว่าที่เจ้าหยวนคาดการณ์ไว้ยี่สิบนาที ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก ตอนที่เจ้าหยวนเดินออกมา แม่ของเสี่ยวจี๋ขาอ่อนเลยทีเดียว ยืนขึ้นมาไม่ไหว ทำได้เพียงมองดูหยวนชิงหลิงเดินมาหา

ตอนที่หยวนชิงหลิงเดินมาถึงตรงหน้าของเธอก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า “การผ่าตัดประสบความสำเร็จอย่างมาก วางใจ เขาจะถูกย้ายไปยังแผนกผู้ป่วยหนักเป็นการชั่วคราว ไม่กี่วันก็จะออกมาได้”

แม่ของเสี่ยวจี๋ค่อยร่ำร้องไห้ออกมา มือทั้งคู่สั่นเทาไปหมด

หยู่เหวินเห้ายืนอยู่ค่อนข้างไกล มองดูเจ้าหยวนอยู่อย่างเงียบๆ เวลานี้เขารู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก รู้สึกว่าตนเองรักผู้หญิงคนนี้อย่างที่สุด ทำไมเธอถึงได้เก่งขนาดนี้?