บทที่ 217 ไปหาโสวฝู่ฉู่

ฉู่หมิงหยางเองก็ตอบกลับด้วยเสียงเย็นๆ “ไปมาหาสู่ ชิ ก็แค่หญิงรับใช้คนหนึ่ง”

ฉู่หมิงชุ่ยไม่ชอบน้ำเสียงของนาง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก สองพี่น้องออกจากวัง กลับไปบ้านมารดา

พอกลับไปถึงจวนฉู่ ฉู่หมิงหยางไม่ได้สนใจฉู่หมิงชุ่ย กลับเข้าไปในเรือนของตัวเอง

ฉู่หมิงชุ่ยไปเยี่ยมท่านย่า ฮูหยินโสวฝู่ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุครั้งก่อนทำให้น้ำเสียงหายแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายดี

ฮูหยินโสวฝู่รู้ดีว่า ในจวนนี้ คนที่สามารถวางยานางได้มีเพียงคนเดียวเท่านั้น

นางรู้หน้าที่และการวางตัวของตัวเองมากขึ้น สองสามีภรรยาอยู่ด้วยกันจนปั้นปลายชีวิตแล้ว นางรู้ความโหดเหี้ยมของเขาดี

เพื่อสิ่งที่เขาอยากได้ เขาไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น

นางฟังเรื่องที่ฉู่หมิงชุ่ยพบกับแม่นมสี่วันนี้ นางรู้สึกกลัวและหวาดระแวงขึ้นมา

ส่ายหน้ากับฉู่หมิงชุ่ย ให้สัญญาณว่าอย่าไปยุ่งกับหญิงคนนี้เด็ดขาด

ฉู่หมิงชุ่ยเอ่ยเสียงเบาๆว่า “หลานรู้ดี แต่ว่าหมิงหยางกลับไม่เห็นนางอยู่ในสายตา

ฮูหยินโสวฝู่ยิ้มอย่างขมขื่น ส่ายหน้า

***

ช่วงพลบค่ำ โสวฝู่ฉู่กลับมาถึงจวน เขาชินกับการกินข้าวคนเดียว เพิ่งจะให้คนจัดโต๊ะอาหารเสร็จ ก็ได้ยินคนรับใช้เข้ามารายงานว่า “นายท่าน มีคนชื่อแม่นมสี่มา บอกว่าจะขอพบท่าน”

โสวฝู่ฉู่เงยหน้าขึ้น สายตามีแววอึ้งไป “แม่นมสี่”

“เรียนนายท่าน ใช่แล้วขอรับ”คนรับใช้กล่าว

โสวฝู่ฉู่เสียการควบคุมก็แค่ชั่วครู่ รีบตอบกลับอย่างเป็นปกติว่า “เชิญนางเข้ามา ”

“ขอรับ”คนรับใช้ได้รับคำสั่งก็รีบออกไป

โสวฝู่ฉู่มองผู้ดูแลบ้านเก่าแก่ที่คอยรับใช้อยู่ข้างๆ “เจ้าว่านางมาทำไม”

ผู้ดูแลบ้านโค้งร่างพูดว่า “ข้าน้อยไม่กล้าคาดเดา ”

โสวฝู่ฉู่เอ่ยเสียงเรียบว่า “เกรงว่าจะมาเพราะเรื่องของพระชายาฉู่”

ผู้ดูแลบ้านตอบรับคำหนึ่ง รู้สึกตกใจอยู่บ้างเล็กน้อย

คนรับใช้นำแม่นมสี่เข้ามา แล้วก็โค้งคำนับถอยออกไป

โสวฝู่ฉู่ยืนขึ้น มองแม่นมสี่ที่ค่อยๆก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

“คำนับใต้เท้าโสวฝู่ฉู่”แม่นมสี่ย่อตัวคำนับ

โสวฝู่ฉู่เอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่ง”

แม่นมสี่เห็นกับข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะ “ท่านยังไม่ได้กินข้าว”

“กำลังเตรียมตัวจะกิน”โสวฝู่ฉู่เชื้อเชิญ “จะกินด้วยกันหรือไม่”

แม่นมสี่เดินเข้าไป มองกับข้าวจืดๆที่มีผัดสองอย่างและแกงอีกหนึ่งอย่าง จากนั้นก็มองใบหน้าซูบผอมของเขา พูดว่า “ท่านควรจะกินให้ดีหน่อย”

“อาหารง่ายๆก็พอแล้ว”โสวฝู่ฉู่พูด

แม่นมสี่หันกลับไป ตอนที่มา นางได้คิดสิ่งที่จะพูดไว้แล้ว แต่ว่า ก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี

ผู้ดูแลบ้านก้าวไปข้างหน้า “ท่านพี่สี่ ไม่พบกันนานเลย”

“หลีโถว ไม่เจอกันนานจริงๆ”แม่นมสี่มองผู้ดูแลบ้าน “สบายดีหรือไม่ ”

“สบายดี สบายดีทุกอย่าง”ผู้ดูแลบ้านกล่าว “เพียงแต่ เหมือนเวลาจะผ่านไปไม่นาย แต่พวกเราต่างก็แก่แล้ว”

แม่นมสี่พยักหน้าเห็นด้วย ใช่แล้ว แค่พริบตา ต่างก็แก่แล้ว