บทที่ 239 สนมซู

แม่นมนั่งลงกุมมือของนางเอาไว้ เกรงว่านางจะตื่นเต้นจนทำให้ตัวเองบาดเจ็บ

“ท่านอ๋องถูกฮ่องเต้รับสั่งให้พาตัวไปที่ห้องมืดแล้ว” แม่นมสี่กล่าว

หยวนชิงหลิงมองนาง “อ้อ”

ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นตรงไหนเลย?

ไปห้องมืด เขาไม่ได้กลัวความมืดเสียหน่อย

แม่นมสี่รู้สึกว่าตอนนี้พระชายาเจอกับปัญหายิ่งอยู่ยิ่งหนักแน่นใจเย็นแล้ว จึงได้กล่าวต่อ “ดังนั้น พระชายาต้องช่วยองค์ชายแปดให้ได้ บัดนี้มีเพียงสิ่งนี้ที่จะมายืนยันความบริสุทธิ์ของท่านอ๋องได้ เขาเป็นเพียงพยานปากเดียวที่มีอยู่”

หยวนชิงหลิงเหมือนจะเข้าใจแล้ว คว้ามือของแม่นมเอาไว้ “หมายความว่ายังไง? ห้องมืดคือที่ไหน? เขาเป็นอะไร?”

แม่นมสี่กล่าว “ห้องมืดก็คือห้องที่กักขังผู้ต้องสงสัยหรือผู้กระทำผิดในวัง”

“เขาเป็นอะไร? หยวนชิงหลิงตื่นเต้นแล้ว เสด็จพ่อทำไมต้องขังเขาไว้ในห้องมืด?”

แม่นมสี่ส่ายหัว “ข้าน้อยก็ไม่ทราบ ข้าน้อยจะหาทางไปสืบที่วังเต๋อซ่าง เพียงแต่ วังเต๋อซ่างบัดนี้ก็ถูกห้ามเข้าออก ข้าน้อยกลัวจะเข้าไปไม่ได้ ต้องคิดหาวิธีดู”

“เรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับวังเต๋อซ่าง?” หยวนชิงหลิงมึนไปเลย แม่นมพูดไม่ปะติดปะต่อ นางก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

แม่นมกล่าว “วันนี้ท่านอ๋องสั่งให้ข้าน้อยไปที่วังเต๋อซ่าง ไปบอกให้ท่านหญิงเต๋อเฟยสอบสวนสนมซู...........”

“ช้าก่อน สนมซูคือใคร? ทำไมต้องสอบสวนสนมซู? สนมซูกับไอ้แก่ห้าที่ถูกขังในคุกมืดเกี่ยวข้องกันยังไง? เกี่ยวข้องกับองค์ชายแปดยังไง? อะไรคือพยานเพียงปากเดียว? เป็นคดีของกู้ซือ? กู้ซือยอมรับแล้ว?” หยวนชิงหลิงมึนงงไปหมด ตั้งแต่นางเข้าวังมาก็ไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง

แม่นมอึ้งไปครู่หนึ่ง จู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าพระชายานั้นไม่รู้เรื่องอันใดเลย ท่านอ๋องน่าจะยังไม่มีโอกาสบอกนางเรื่องคดี

นางลุกขึ้นมา กล่าว “ท่านพักผ่อนก่อน ข้าน้อยจะออกไปลองดู ดูว่าจะสามารถเข้าไปในวังเต๋อซ่างได้หรือเปล่า”

หยวนชิงหลิงลุกขึ้น กล่าว “ข้าไปกับเจ้าด้วย”

“เกรงว่าจะไม่ดี ฮ่องเต้คงไม่ให้ท่านออกไปจากตำหนักหมิงหัว”

“ก็ไม่ต้องบอกเขาไง” หยวนชิงหลิงก็เดินออกไปข้างนอกอย่างพูดเองเออเอง

แม่นมวิ่งตามไป “เพียงแต่ที่วังเต๋อซ่างมีคนจับตาดูอยู่ ไม่มีป้ายคำสั่งของฮ่องเต้...........”

“ข้ามีไม้ปราบ(ไม้เท้าอาญาสิทธิ์)” หยวนชิงหลิงเดินไปโดยไม่หันหน้ากลับมาเลย

“.........”ใช่ ไม่ปราบใช้ได้ ไท่ซ่างหวงเหมือนมีตาทิพย์เลยจริงๆ ในเวลาคับขันเช่นนี้มีไม้ปราบที่เขาให้

หยวนชิงหลิงพาแม่นมเดินไปที่วังเต๋อซ่าง

หน้าประตูมีกองทหารรักษาพระองค์เฝ้าอยู่ หยวนชิงหลิงหยิบไม้ปราบออกมา “ในนามไท่ซ่างหวง จะเข้าไปสอบปากคำ”

กองทหารรักษาพระองค์รู้จักหยวนชิงหลิงกับแม่นมสี่ แล้วก็เห็นบนไม้ปราบมีตราประทับของไท่ซ่างหวง ก็รีบถอย “เชิญพระชายา!”

ทั้งสองคนเข้าไป นางกำนัลที่ดูแลวังเต๋อซ่างเห็นเขาทั้งสองมา ก็รีบเชิญเข้าไปข้างใน

สนมซูยังคงคุกเข่าอยู่ในตำหนักหลัก หยวนชิงหลิงกับแม่นมสี่เดินผ่านตำหนักหลักนั้น แผ่นหลังของนางอยู่ตรงหน้าประตู แต่ว่า เพราะความวิตกกังวล นางได้ยินเสียงฝีเท้า ก็หันมามองโดยสัญชาตญาณ

เมื่อเห็นแม่นมสี่กับหยวนชิงหลิง นางก็ก้มหน้าลง

แม่นมสี่กับหยวนชิงหลิงก็มองนางไปแวบหนึ่ง ก็ได้เดินตามนางกำนัลเข้าไป