บทที่ 297 ยังไม่พูดถึงเรื่องความแค้นในตอนนี้

โสวฝู่ฉู่กล่าวกับพ่อบ้านด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “พยุงคุณหนูรองกลับไปที่ห้อง แล้วจับตาดูให้ดี”

ฉู่หมิงหยางร้องไห้กล่าว “ไม่ หลานไม่กลับไป หลานขอร้องท่านแล้ว ปล่อยท่านแม่เถอะ”

โสวฝู่ฉู่มองนาง “ได้ยินมาว่า เจ้าพูดกับแม่ของเจ้าว่าข้าฟังแต่คำพูดของแม่นมสี่คนเดียว เจ้าก็ไปตามนางมาขอร้องแทนแม่ของเจ้าสิ ขอเพียงแม่นมสี่พูดมาคำเดียว ว่าแม่ของเจ้าไม่ควรตาย ข้าก็จะไม่ฆ่านาง”

ฉู่หมิงหยางสั่นไปทั้งตัว “ไม่ ไม่ ข้าไม่ไปขอร้องขี้ข้าคนนั้น ข้าไม่ไป”

ฉู่หมิงชุ่ยลุกขึ้นมาทันที “ท่านปู่ ท่านพูดจริงๆใช่มั้ย? งั้นก็ดี ข้าจะไป ข้าจะไปหาแม่นมสี่ ก่อนที่แม่นมสี่จะมา ท่านห้ามฆ่าท่านแม่”

“ข้าให้เวลาเจ้าสองชั่วยาม สองชั่วยาม ท่านย่าของเจ้าก็น่าจะถึงแล้ว” สายตาของโสวฝู่ฉู่มองไปโดยรอบ “กำชับลงไป ประตูห้องโถงปิดให้แน่นหนา ห้ามใครออกไปทั้งนั้น ใครออกไป ก็ให้ไล่ออกจากตระกูลฉู่ทันที ใครก็ห้ามขอร้องอีก ข้าจะนอนสักงีบ”

อยู่ภายใต้ป้ายอักษรยโสโอหัง เขาค่อยๆหลับตาลง

เขาเหนื่อยมากแล้ว

เหนื่อยทั้งกายทั้งใจ

อายุขนาดนี้ เขาไม่สามารถที่จะทนทรมานกับการไม่ได้นอนทั้งคืนแล้ว

เขาโหดร้ายมั้ย? ไม่โหดร้าย เคราะห์กรรมนี้ เป็นเรื่องที่ช้าหรือเร็วเท่านั้น

วันนี้เขาไม่โหดร้าย อนาคตก็จะมีคนมาโหดร้ายต่อคนของตระกูลฉู่

ฉู่หมิงชุ่ยสั่งคนควบรถม้าส่งนางไปที่จวนอ๋องฉู่

นางไม่ลังเลที่จะลดฐานะ เพื่อมาขอร้องแม่นมสี่ เพราะนางรู้ว่า ท่านปู่ไม่ใช่แค่ข่มขู่พวกเขา ท่านปู่คนที่เด็ดขาด

ท่านย่าก็ถูกทำให้เป็นใบ้ด้วยวิธีนี้ ภรรยาคนแรก ยังสามารถทำได้ขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย

ท่านย่าทำอะไรผิด ก็แค่ใส่ความแม่นมสี่ไปไม่กี่ประโยค ต้องทนทุกข์กับการพูดไม่ได้ไปตลอดชีวิต

และข่าวลือก็ถูกลือลั่นกันสนั่นเมือง ทุกคำพูดนั้นโหดร้ายแทงใจ เขาจะปล่อยท่านแม่ได้ยังไง?

หยู่เหวินเห้าหลังจากที่อาการแม่นมพ้นขีดอันตราย ก็ได้กลับไปที่การปกครองเมืองหลวง

หยวนชิงหลิงนอนพักไปครู่หนึ่ง ตื่นมาก็รีบไปให้น้ำเกลือแม่นมสี่ แม่นมสี่ยังไม่ตื่น แต่ว่าสถานการณ์ดีขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุดนางก็วางใจได้แล้ว

หยวนหย่งอี้พยุงนางเดินออกมา กล่าว “ท่านพี่พระชายาฉู่ ท่านไม่ได้ทานข้าวตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไปกินข้าวก่อนเถอะ”

หยวนชิงหลิงพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวขอบคุณหยวนหย่งอี้อย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณเจ้าที่มาอยู่เป็นเพื่อนข้า”

หยวนหย่งอี้กล่าว “ข้าเต็มใจ เป็นเกียรติของข้า ขอเพียงท่านพี่พระชายาฉู่ไม่รังเกียจข้าก็พอ”

“ข้าจะรังเกียจเจ้าทำไม? พูดขอบคุณยังไม่ทันเลย” หยวนชิงหลิงยื่นมือไปนวดหว่างคิ้ว เมื่อวานไม่ค่อยได้นอน ปวดหัวมาก

อะซี่ก้าวเดินมาอย่างรวดเร็ว “พระชายา ผู้เฝ้าประตูมารายงานว่า พระชายาฉีมาที่นี่ ต้องการพบแม่นมสี่”

หยวนชิงหลิงยังไม่ได้พูดอะไร หยวนหย่งอี้ก็ขมวดคิ้วขึ้น “นางมาทำไม? มาสร้างปัญหาเพิ่มในเวลานี้เหรอ?”

อะซี่มองหยวนชิงหลิง กล่าวอย่างโกรธเคือง “พระชายา ข้าจะไปไล่นาง”

หยวนชิงหลิงส่ายหัว “ไม่ต้อง ไปเชิญนางเข้ามาเถอะ”

หยวนหย่งอี้ไม่เข้าใจ “พระชายาจะพบนางทำไม? นางต้องไม่ได้มาดีแน่”

หยวนชิงหลิงแววตาหม่นหมอง “ข้าอยากรู้ว่า โสวฝู่ฉู่จะจัดการเรื่องนี้ยังไง”

คุณหนูใหญ่ตระกูลฉู่ เป็นคนหยิ่งผยอง โดยเฉพาะ ครั้งก่อนที่เจ้าห้าปฏิเสธเขาไปตรงๆ เป็นตายไร้ดีก็ไม่มีทางที่จะมาเหยียบประตูของจวนอ๋องฉู่