บทที่ 327 เป้าหมายคือเจ้า

ปฏิกิริยาแรกของอะซี่ก็คือจะให้นางตายอยู่ที่นี่ไม่ได้

ในขณะที่นางยกมีดสั้นขึ้นนั้น อะซี่พุ่งเข้าไป พร้อมพูดว่า "เจ้าหยุดนะ อย่าทำให้พื้นที่ของคนอื่นมีมลทิน.....ฟัด”

มีดสั้นเล่มนั้นได้เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ปลายของมีดสั้นเล็งไปที่อะซี่ที่กำลังพุ่งเข้ามา อะซี่พุ่งเข้าไปอย่างแรงเพื่อที่จะรีบแย่งมีดสั้นไว้ แต่ในขณะที่มีดสั้นพุ่งมานั้น มันไม่ทันแล้ว ฉู่หมิงชุ่ยแทงมีดสั้นออกไปอย่างแรง แทงเข้าไปที่ท้องของอะซี่ แล้วจึงรีบถอยออกมา

ยืนห่างออกไปประมาณห้าก้าว มองดูอะซี่ที่ล้มลงไปจมในกองเลือดอย่างเย็นชา อะซี่เอามือจับท้องที่เลือดพุ่งออกมา นางมองไปยังฉู่หมิงชุ่ยด้วยความโกรธ “เจ้า…”

ริมฝีปากของฉู่หมิงชุ่ยยักยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา พร้อมพูดขึ้นว่า "เมื่อคนที่มันหมดหวังแล้ว ถึงแม้ว่าจะตายก็จะต้องลากคนข้างๆไปด้วย คนที่เจ้ารัก คนที่เจ้าเกลียดชัง ล้วนต้องตายไปเป็นเพื่อนกับเจ้าด้วย มันถึงจะได้ไม่โดดเดี่ยว”

นางหันกลับมาอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ เดินไปทางประตูด้านข้าง แล้วเปิดประตู

นางหัวเราะอย่างขมขื่น พร้อมพูดขึ้นว่า “เข้ามาสิ”

มีคนสวมชุดกรรมกรเข้ามาสองสามคน ก้มตัววิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

หยวนชิงหลิงและคนอื่นๆ ที่กำลังนั่งอยู่ในห้องโถงนั้น นางได้ยินเสียงฝีเท้าจากภายนอกค่อยๆ หายไป จึงคิดในใจว่าอาจเป็นเรื่องที่ตื่นตูมกันเท่านั้น

“ทำไมข้าถึงรู้สึกค่อนข้างเวียนหัว” จู่ๆเจ้าหญิงเหวินจิ้งก็พูดขึ้น

เจ้าหญิงฉินผิงพูดขึ้นด้วยความตกใจ “ข้าก็ด้วย”

หยวนชิงหลิงเงยศีรษะขึ้นอย่างรวดเร็ว ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังถี่ขึ้นเข้ามาในลานบ้านแล้ว

ดวงตาของนางเยือกเย็น ในขณะเดียวกันสมองก็คิดอะไรออกขึ้นมาในทันใด

จวนอ๋องฉีเกิดไฟไหม้นั้น ที่จริงมันก็คือการหลอกล่อ

ฉู่หมิงชุ่ยอยู่ที่จวนอ๋องหนึ่งปี สาวใช้ที่มาพร้อมกับนางเมื่อตอนแต่งงานล้วนเป็นคนของนาง หากต้องการที่จากวางเพลิงจวนอ๋องฉีก็คงไม่มีใครระวังตัว จึงง่ายที่จะลงมือกระทำ

นางหันหลังกลับไปด้านหลัง หยิบกล่องยาออกมา คิดที่จะหยิบเอามีดผ่าตัดที่แหลมคมออกมาเตรียมไว้ใช้ แต่กลับเจอเข้ากับขวดสเปรย์พริกไทย

ดี สมดั่งปรารถนาที่รุ่นน้องที่อายุน้อยกว่านางร้อยปีได้พูดไว้ กล่องยานี้อยู่ภายใต้การควบคุมของนางจริงๆ

นางนำสเปรย์พริกไทยและมีดผ่าตัดลงในกระเป๋าแขนเสื้อจากนั้นจึงจัดเก็บกล่องยาแล้วหันตัวเดินออกไป

ข้างนอกมีเสียงการต่อสู้ดังขึ้น

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป พระชายาซุนจึงรีบออกไปดู เห็นคนถือมีดสั้นต่อสู้กับคนรับใช้ในจวน

พวกนี้ไม่ใช่ทหารของจวน ต่อสู้กันขึ้นมาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสองสามคนนั้น ตอนนี้มีสองสามคนที่ล้มลงจมอยู่ในกองเลือดแล้ว

พระชายาซุนแทบเป็นลม ร้องเรียกขึ้นด้วยความตกใจ “ช่วยด้วย ช่วยด้วย”

หยวนชิงหลิงคอยประคองนางอยู่ด้านหลัง ดวงตาของนางเย็นชา คนเหล่านี้สามารถบุกเข้ามาฆ่าคนในจวนอ๋องซุน ได้ เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกเดนตาย

หากเร่งเร้าบีบบังคับพวกเขา คนที่นี่คงไม่มีใครสามารถหลบหนีไปได้

นางเห็นฉู่หมิงชุ่ย ยืนพิงอยู่ตรงราวบันไดหน้าระเบียง ด้วยท่าทียิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตาเยือกเย็นดั่งสายน้ำปรากฏบนใบหน้าของนาง

หยวนชิงหลิงหันกลับมาพูดกับพระชายาซุนว่า "เป้าหมายของนางคือข้า หลังจากที่ข้าไปแล้ว เจ้ารีบสั่งให้คนไปหาอะซี่”

อะซี่ไม่ได้ตามมา จะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแล้วแน่ๆ

เมื่อพระชายาซุนเห็นถึงการสูญเสียชีวิตของหลายๆชีวิตในจวน ก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุด ผู้หญิงที่อยู่ในนั้นยิ่งไม่กล้าออกมา

นางมองดูหยวนชิงหลิงที่เดินออกไป แล้วค่อยรู้สึกตัวอีกครั้ง พูดขึ้นอย่างตกใจว่า "ไม่ พระชายาฉู่ รีบกลับมา"

หยู่เหวินหลิงได้ยินดังนั้น จึงรีบพุ่งออกไป แต่กลับถูกชายคนหนึ่งที่สวมชุดกรรมกรมาขวางไว้ที่ประตู แม้ว่าหยู่เหวินหลิงจะมีความกล้าหาญ แต่เมื่อตอนนี้นางเห็นมีดสั้นคมแหลมในมือของเขา นางจึงถอยกลับด้วยความตกใจ