บทที่ 33 บาดเจ็บสาหัส

บทที่ 33 บาดเจ็บสาหัส

นางตบหน้าเขาเบาๆ “หยู่เหวินเห้า หยู่เหวินเห้า”

“เจ้าอย่ากลัวเขาเลย เขาสลบไปแล้ว”อ๋องฉีเอ่ยอย่างโกรธๆ

หยวนชิงหลิงยังคงตบอยู่ “หยู่เหวินเห้า ตื่น ลองลืมตาดูสิ”

นางกุมมือเขาเอาไว้ เขย่าเขาเบาๆ จากนั้นก็ลงแรงดึงหนักๆ “ลืมตาขึ้นสิ”

“เจ้าผู้หญิงคนนี้ ไม่รู้จริงๆว่าเสด็จปู่เรียกให้เจ้ามาทำไมกัน”อ๋องฉีรีบสาวเท้าเข้ามา คิดจะยื่นมือออกไปดึงตัวหยวนชิงหลิงออกมา

แต่กลับเห็นหยู่เหวินเห้าค่อยๆลืมตาขึ้นมา

หยวนชิงหลิงผลักอ๋องฉีออกไป เอ่ยขึ้นอย่างขุ่นเคือง “ท่านถอยไปข้างๆเถอะ อย่ารบกวนข้า”

อ๋องฉีมองนางอย่างตะลึง ทำไมหญิงคนนี้ถึงได้ดุนัก

มือทั้งสองข้างของหยวนชิงหลิงอยู่ที่ศีรษะของหยู่เหวินเห้า ปากก็พูดว่า “หยู่เหวินเห้า มองข้า จำได้หรือไม่ว่าข้าคือใคร”

ภาพข้างหน้าของหยู่เหวินเห้าดูเลือนราง แต่พอได้ยินเสียง ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาหวิวแทบไม่ได้ยินว่า “หญิงอัปลักษณ์”

หยวนชิงหลิงแบะปากหนึ่งที “ท่านเป็นใคร เกิดเรื่องอะไรขึ้น รู้หรือไม่”

“ข้าถูกลอบโจมตี……”

สติสัมปชัญญะตื่นตัวดี

“ดี ข้าจะทำการตรวจให้ท่านเดี๋ยวนี้ หากรู้สึกเจ็บให้บอกข้า ต้องกำจัดเลือดที่คั่งในสมองและภายในร่างกาย”หยวนชิงหลิงใช้สองมือค่อยๆเริ่มกดลงไปที่หน้าผาก

ค่อยๆเคลื่อนที่ไป บริเวณหัวใจ บริเวณปอด ……

ช่วงหน้าอกของหยู่เหวินเห้าเกิดเสียงสะอึกขึ้น ร่างกายสั่นเทา แล้วก็เห็นสีหน้าเขาแดงขึ้น เริ่มหายใจลำบากขึ้น

หยวนชิงหลิงรีบวิเคราะห์ทันที มีการบาดเจ็บภายใน การไอทำให้เยื่อหุ้มปอดเกิดอากาศ

“พี่ห้า……”

“ท่านอ๋อง……”

ทุกคนที่เห็นอาการของหยู่เหวินเห้าเปลี่ยนเป็นอันตรายขึ้นมาอย่างกะทันหัน ต่างก็ก้าวเข้ามาตะโกนขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน

หยวนชิงหลิงได้รีบเดินไปด้านหลังของฉากกั้น เอากล่องยาขึ้นมาเปิดออก เอาเข็มแล้วเดินออกมา

“ทังหยาง ท่านช่วยข้ากดเขาเอาไว้ ปอดเขามีอากาศ อันตรายถึงชีวิต ต้องเอาอากาศออก ”หยวนชิงหลิงพูด

“อะไรนะ”ทังหยางไม่เข้าใจ มองเข็มที่นางถือไว้ในมืออย่างตกตะลึง

หยวนชิงหลิงคร้านจะอธิบาย ดึงมือของเขาไปกดมือทั้งซ้ายขวาของหยู่เหวินเห้าเอาไว้ “พยายามควบคุมเขาไว้อย่าให้ขยับ”

“อือ อือ” ทังหยางไม่ได้เป็นคนไร้ความคิด แต่เห็นความทุกข์ทรมานของหยู่เหวินเห้าแล้ว ตอนนี้ก็ไม่มีหมอหลวงอยู่ด้วย ก็ได้แต่ฟังคำของหยวนชิงหลิงเท่านั้น ที่สุดแล้ว นี่ก็เป็นพระบัญชาของไท่ซ่างหวง

ให้ทุกคนเชื่อฟังที่พระชายาฉู่พูด

หยวนชิงหลิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ การเจาะปอดเพื่อดูดอากาศนางไม่ได้ทำนายแล้ว

นางวางนิ้วลงไป ค่อยๆล็อกตำแหน่ง ตรงช่องระหว่างซี่โครงซี่ที่สองแทงทะลุลงไปดูดอากาศ

โชคดี ทุกอย่างราบรื่น

ทุกคนต่างตกตะลึง มองเข้มในมือนางที่ค่อยๆเลื่อนลงไป และจากการที่เข็มค่อยๆแทงลงไป

อาการของหยู่เหวินเห้าก็ค่อยๆสงบๆมาก

ทุกคนต่างก็วางใจลงได้บ้าง แต่ในใจของหยวนชิงหลิงกลับหนักอึ้ง

นี่แสดงว่า เขาบาดเจ็บภายในไม่ใช่น้อย แต่ว่าบาดเจ็บตรงไหน บาดเจ็บมากหรือไม่ นางไม่มีทางรู้ได้เลย เป็นแพทย์ปัจจุบันก็จริงแต่ก็ไม่ได้มีประสบการณ์ไม่มากขนาดนั้น การวินิจฉัยส่วนมากจะอาศัยอุปกรณ์ทางการแพทย์เสียมากกว่า

ตอนนี้ นอกจากเครื่องฟังเสียงหัวใจแล้ว นางไม่มีอุปกรณ์อื่นที่ใช้ได้

และสิ่งสำคัญที่ต้องทำในตอนนี้คือการให้เลือด เขาเสียเลือดไปมาก อาจถึงแก่ชีวิตได้

นางหลับตานึกอยู่สักพัก ในกล่องยาต้องมีชุดทดสอบกรุ๊บเลือดและอุปกรณ์ถ่ายเลือด

เมื่อเปิดออกดู ปรากฏว่ามีจริงๆ นางช่างเป็นคนที่คิดสิ่งใดได้สิ่งนั้นจริงๆ แต่ก็ปลอบใจตัวเอง นี่คือการควบคุมความคิด ไม่เกี่ยวกับเรื่องอำนาจเหนือธรรมชาติ

นางวางกระดาษทดสอบไว้บนโต๊ะทีละชุด จากนั้นก็พูดกับกู้ซืออย่างขึงขังว่า “พวกเจ้าทุกคนหยดเลือดลงบนกระดาษทดสอบ เขาเสียเลือดไปมาก ต้องถ่ายเลือดให้เขา”

กู้ซือไม่เข้าใจ “อะไรคือการถ่ายเลือด”