บทที่ 352 มีฮูหยินใหญ่คอยปกป้อง

เจ้าพระยาจิ้งตื่นขึ้นมาหลังจากที่สลบไปเป็นเวลานาน สิ่งที่เข้ามาในสายตายังคงเป็นใบหน้าที่อมทุกข์ของหยวนชิงหลิง

เขาเก็บความหวาดกลัวไว้ในใจ บัดนี้เหมือนถูกงูพิษกัดไปทั่วร่าง เขาสั่นไปชั่วขณะ ก็คว้ามือของหยวนชิงหลิงเอาไว้ “ฉู่หมิงชุ่ยคนนั้นพูดเช่นนั้นจริงๆหรือ? ฮ่องเต้ทรงเกรี้ยวหนักมากเลยหรือ?”

หยวนชิงหลิงมองคนที่น่าสงสารที่อยู่ตรงหน้า กล่าว “ท่านพ่อ หากไม่ใช่เรื่องนี้ บัดนี้ข้าที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ ฮ่องเต้จะสั่งให้ข้ากลับบ้านทำไม? ท่านรีบคิดหาวิธีสิ”

เจ้าพระยาจิ้งนอนพิงตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ยาว ปากกระตุกไปหลายที ตอนนี้ตายแน่ ฉู่หมิงชุ่ยคนนี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ นางตายของนางเองก็ดีแล้ว ยังจะมาดึงคนในจวนเจ้าพระยาไปด้วย

ฮ่องเต้ต้องโกรธอย่างแน่นอน

เขาได้ปรายตามองท้องของหยวนชิงหลิงแวบหนึ่ง แค่สี่เดือน ท้องก็ใหญ่ขนาดนี้ กลมขนาดนี้ แค่ดูก็รู้ว่าเป็นผู้หญิง ไม่รอดแล้ว ไม่รอดแล้ว

คิดถึงตรงนี้ เจ้าพระยาจิ้งท้อใจไปกว่าครึ่ง คิดถึงตัวเองที่พยายามทำทุกวิถีทางไม่ว่าจะเป็นการประจบประแจงเลียแข้งเลียขาให้ของกำนัลเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงและอำนาจกว่าค่อนชีวิต แต่แล้วก็ไม่มีความก้าวหน้าอะไรเลย ความรุ่งโรจน์ของจวนเจ้าพระยาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ในทางกลับกันกลับตกต่ำลงเรื่อยๆ

ตั้งแต่ที่เขาสืบทอดตำแหน่งเจ้าพระยา เขาก็ได้สาบานต่อหน้าป้ายบรรพชน ต้องทำให้จวนเจ้าพระยากลับมามีความรุ่งโรจน์เหมือนในอดีต

เขารู้ว่าความสามารถของตัวเองมีจำกัด เขาก็เลยมุ่งไปทางประจบประแจงวิงวอนผู้อื่น เพื่อจุดประสงค์นี้ เขาสามารถเสียสละได้ทุกอย่าง

แต่ว่า คิดไม่ถึง ในขณะที่เขาพยายามทุกทางเพื่อที่จะสามารถก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นนั้น กลับเป็นเพราะเรื่องนี้ ทำให้จวนเจ้าพระยาต้องถูกทำลายจนไม่สามารถฟื้นกลับมาได้

เขาลุกขึ้นมานั่งอย่างช้าๆ มองหยวนชิงหลิงอย่างใจลอยไปครู่หนึ่ง อยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจติดต่อกันหลายที เดินออกไปอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก

หยวนชิงหลิงมองแผ่นหลังของเขา ราวกับกระดูกสันหลังถูกดึงออกจากร่างกายทันที

เรื่องนี้ ไม่สามารถที่จะบอกให้ทุกคนทราบอยู่แล้ว แต่ว่า เขานั้นให้ความเคารพกับฮูหยินรองมาโดยตลอด

ดังนั้น เขาไปหาฮูหยินรองเพื่อหารือเรื่องนี้ อย่างไรเสีย หลังจากที่หยวนชิงหลิงกลับมา เป็นเรื่องของเรือนด้านหลัง ทุกอย่างยังคงอยู่ในความดูแลของฮูหยินรอง

หลังจากที่ฮูหยินรองได้ยิน ก็ตกใจจนเบิกตากว้าง ใช้เวลานานกว่าจะตั้งสติได้ หลังจากได้สติแล้วมือไม้ยังคงเย็นเฉียบ มีอาการชา

สุดท้าย นางกล่าวอย่างยากลำบาก “ก็หมายความว่า หากอยากจะมีชีวิตรอด เด็กในท้องของพระชายาต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น”

“แต่เมื่อดูท้องของนาง ก็น่าจะเป็นเด็กผู้หญิง” เจ้าพระยาจิ้งก็เคยศึกษาเรื่องพวกนี้มาบ้าง มันเกี่ยวเนื่องจากครั้งที่แล้วลูกสะใภ้ของผู้บังคับบัญชาตั้งท้อง เพื่อจะแสดงความคิดที่ดีมีประโยชน์ ยังได้ไปขอคำแนะนำกับนางโดยเฉพาะ

ท้องกลมส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง ท้องแหลมและเรียว ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย

ฮูหญิงรองบ่นพึมพำ นี่มันช่างไร้สาระจริงๆ จวนเจ้าพระยาของเราเต็มไปด้วยชีวิตคน แต่ต้องเอาชีวิตมาผูกติดกับเด็กที่ยังไม่ได้เกิดมา

เจ้าพระยาจิ้งชำเลืองมองไปข้างนอก กระซิบกล่าว “เรื่องนี้ ยังต้องให้อาสะใภ้รองคิดหาวิธี”

“คิดหาวิธีอะไร? ฮูหญิงรองหน้าซีดขาว บัดนี้ก็ล่วงเลยมาหลายเดือนแล้ว ถูกกำหนดไปนานแล้ว มันจะเปลี่ยนแปลงได้ยังไง?”

เจ้าพระยาจิ้งกล่าว “กำหนดแล้วมันก็ใช่ แต่หากคลอดในจวน เป็นหญิงหรือชาย คนที่รู้ก่อนก็คือเราไม่ใช่หรือ? อาสะใภ้รองทำไมไม่เตรียมการไว้ทั้งสองอย่าง?”

ฮูหยินรองตกตะลึงไปชั่วขณะ เตรียมการไว้ทั้งสองอย่างยังไง?

“ไอ้หยา” เจ้าพระยาจิ้งพยายามพูดเป็นนัยๆ บัดนี้เห็นนางยังไม่เข้าใจ ก็เลยพูดตรงๆ “ท่านก็ไม่รู้จักไปหาผู้หญิงท้องที่ข้างนอก หาคนที่ท้องในเดือนที่ใกล้ๆกัน รอจนคลอดแล้วก็แอบรับกลับมาในจวน หากผู้หญิงของหยวนชิงหลิงเป็นผู้หญิง ก็สลับตัวทันที หากเป็นผู้ชายก็ให้เงินแล้วให้คนผู้นั้นจากไป ก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ?”

ฮูหยินรองมองดูนาง “หากคนที่หามาก็คลอดเด็กผู้หญิงล่ะ? เรื่องนี้มันรับประกันได้ที่ไหนกัน?”

“ก็หามาหลายคนหน่อย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีคนคลอดผู้ชายเลย” เจ้าพระยาจิ้งพูดอย่างหยาบคาย

ถึงเวลานี้แล้ว เขานั้นถึงขั้นคลุ้งคลั่งแล้ว

ฮูหยินรองมองเขาอย่างตกใจ ถอนหายใจเบาๆ จะหาหญิงท้องนั้นไม่ยาก แต่จะเอาลูกของคนอื่น มันไม่ใช่จะคุยกันได้ง่ายๆนะ?