บทที่ 357 คงไม่ใช่มาถามหาความผิดมั้ง

อะซี่ทนไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ได้ยินคำสั่งของหยวนชิงหลิง ก็ลุกขึ้นมาทันที กล่าวอย่างเย็นชา “ฮูหยิน พระชายาของเราจะพักผ่อนแล้ว เชิญกลับไปเถอะ”

นางหวงที่คิดถึงสามีไม่ชอบนาง ลูกสาวที่ถูกเลิกร้างกลับมาก็ด่านาง ทันใดนั้นทั้งอายทั้งโกรธ “พระชายาอะไรกัน? ในเมื่อถูกเลิกร้างกลับมาแล้ว ยังมาวางอำนาจอะไรอีก? ข้าเป็นแม่ของแก แกทำไมถึงกล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับข้า?”

“แบกออกไป!” หยวนชิงหลิงที่โกรธจนเจ็บกระเพาะ กล่าวกับอะซี่โดยตรง

อะซี่ใช้มือกอดรัดเอวของนางหวงเอาไว้ นางหวงหวาดระแวง “แกจะทำอะไร.........ห๊า ปล่อยข้า..........”

อะซี่ใช้แรงกระชากที่เอวของนาง ยกนางขึ้นในแนวขวางกำลังจะเดินออกไป ก็เห็นคนสองคนเดินมาด้วยฝีเท้าที่เร็ว อะซี่ดีใจ รีบวางนางหวงลง “ท่านอ๋องมาแล้ว!”

หยู่เหวินเห้าก้าวไปข้างในอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงตะโกนของนาง หยวนชิงหลิงเพิ่งจะลุกขึ้น ก็ถูกดึงตัวเข้าไปกอดอยู่ในอ้อมอก

กลิ่นที่คุ้นเคย เนื้อผ้าที่คุ้นเคย ริมฝีปากที่คุ้นเคยได้ประทับรอยลงหน้าผากของนาง นางยื่นมือไปกอดเขาเอาไว้ น้ำตาคลอ

แม่นมสี่กับหมันเอ่อรีบถอยออกไป แล้วปิดประตู

นางหวงที่ตกใจอยู่ข้างนอก ก็ดีใจอย่างมาก “ลูกเขยข้ามาแล้วใช่มั้ย?”

อะซี่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าต้องแบกนางออกไป อย่างไรก็ตาม การที่จะแบกผู้หญิงหนึ่งคนเปลืองแรงมาก อยากจะลากนางไปโดยตรง นางหวงที่เห็นลูกเขยมาแล้ว จะยอมให้นางลากหรือ? ตัวเองก็ได้วิ่งหนีไปก่อน

วิ่งไปหาเจ้าพระยาจิ้ง

สามีภรรยาที่แยกจากกันหลายชั่วยาม กอดกันเป็นเวลานานมาก จึงค่อยๆปล่อยออกจากกัน

หยวนชิงหลิงยิ้มพร้อมน้ำตา ชี้ไปที่อกเสื้อของเขา “ทำไมถึงมีแต่กลิ่นยาสูบล่ะ?”

“เป็นกลิ่นของท่านปู่” หยู่เหวินเห้ายิ้มแล้ว “ข้านอนประท้วงอยู่ที่พระตำหนักฉินคุนไปหนึ่งวันหนึ่งคืน”

“ประท้วงได้อะไรมาบ้าง?” หยวนชิงหลิงถาม

เขาดึงตัวนางนั่งลง มองถ้วยแตกที่อยู่บนพื้น ก็ขมวดคิ้วกล่าว “ยังไง? มีคนรังแกเจ้าหรือ?”

“ไม่มี” หยวนชิงหลิงยิ้มๆ “ไม่มีค่าให้เอ่ยถึง”

หยู่เหวินเห้าเตะถ้วยแตก กล่าวอย่างไม่พอใจ “ดูก็รู้ว่าไม่ใช่การดูแลที่ดีอะไรเลย เดี๋ยวข้าจะไปตักเตือนพ่อของเจ้าหน่อย”

หยวนชิงหลิงยิ้มกล่าว “ไม่จำเป็นต้องไปตักเตือน ตอนนี้เขากำลังอยู่ในภาวะวิตกกังวล ข้าบอกเขาแล้ว ฮ่องเต้กำลังจะเอาเรื่องในจวนเจ้าหญิง หากข้าคลอดลูกชาย ก็จะละเว้นความตายให้กับจวนเจ้าพระยา หากเป็นผู้หญิง คนในจวนเจ้าพระยาใครก็ไม่รอด”

เป็นครั้งแรกที่หยู่เหวินเห้าได้ยินนางพูดถึงเรื่องจวนเจ้าหญิงด้วยความรู้สึกที่ใจเย็นขนาดนี้ ก็เลยสงสัยเล็กน้อย

หยวนชิงหลิงนั่งบนตักของเขา “หนักมั้ย?”

“ไม่หนัก สามารถนั่งได้ชั่วชีวิตนี้เลย อุ้มได้ชั่วชีวิต หยู่เหวินเห้าหอมคอของนาง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ งั้นเจ้าก็ทำให้พ่อตาของข้าขวัญเสียแล้วล่ะสิ?”

เขาหัวเราะพูด

หยวนชิงหลิงพยักหน้า “คาดว่าตกใจมากทีเดียว ตอนนั้นก็ทำให้เขาหดหู่ไปทันที”

หยู่เหวินเห้าหัวเราะเสียงดัง กลอกตามองบน “ตลกมากเลย”

รอยยิ้มของหยวนชิงหลิงจางหายไป มองดูใบหน้าที่มอมแมมของเขา อยู่ใน คงใช้แรงประท้วงไปไม่น้อยเลย

“เสด็จพ่ออนุญาตให้ท่านมาหรือ?” นางถามด้วยเสียงเบา

หยู่เหวินเห้ากล่าว “เสด็จปู่เป็นคนช่วยข้า ข้าอยู่ในพระตำหนักฉินคุน เสด็จปู่โกรธ เสด็จพ่อก็ไม่กล้าที่จะลงโทษข้าใน ก็เลยต้องตามใจข้า”