บทที่ 376 ข้าเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับเจ้า

ภายในหอเวินกู้ คนรับใช้มีประมาณสิบกว่าคน เยอะกว่าห้องพระชายาปกติอย่างมาก

เมื่อพวกหยวนชิงหลิงเข้าไป ก็มีคนรีบเข้าไปรายงานด้านใน

หยวนชิงหลิงพูดห้ามขึ้นว่า “ครรภ์เมียรองน่าเป็นห่วง ไม่ต้องให้นางออกมาต้อนรับ พวกเราเข้าไปก็ได้”

ข้ารับใช้หญิงชราคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “พระชายา ฮูหยินกู้จือไม่ใช่เมียรอง”

“ฮูหยิน?” พระชายาซุนหัวเราะเย้ย พร้อมพูดขึ้นว่า “แต่งตั้งเป็นฮูหยินตั้งแต่เมื่อไหร่? เจ้าสามนี่จริงๆเลย แต่งกับสนมเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ก็ไม่ปรึกษาพี่สะใภ้อย่างข้าเลย แต่ฮูหยินกับเมียรองแตกต่างกันยังไง? ไม่ถือว่าเป็นชายารองด้วยซ้ำ”

ข้ารับใช้หญิงชราคนไหนมีรูปร่างหน้าตาทรงกรวย ฟังพระชายาซุนแล้ว นางก็ไม่กล้าเหิมเกริมอีก พูดขึ้นเพียงว่า “บางทีท่านอ๋องจะคิดว่านี่เป็นเรื่องของฮูหยินกู้จือ ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกรู้”

“เจ้า.....” พระชายาซุนโกรธจนจะยกมือตบ พร้อมพูดขึ้นว่า “บ่าวใช้อย่างเจ้า อวดดีเกินไปแล้ว”

พระชายาจี้พูดห้ามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “พระชายาซุนจะโกรธทำไม? นางพูดก็ถูก ฮูหยินกู้จือก็ดี เมียรองก็ดี ยังไงก็เป็นเพียงคนนอก ไม่ใช่คนในเชื้อพระวงศ์ของเรา”

ข้ารับใช้หญิงชราเงยหัวขึ้นมามองดูพระชายาจี้ เห็นสีหน้าพระชายาจี้ขาวซีด กลับแลดูน่าเกรงขามเยือกเย็นเฉียบขาด ทำให้ไม่กล้าพูดอะไรขึ้นมาในทันใด

นางหันไปมองดูหยวนชิงหลิงอีกครั้ง เห็นพุงของนางค่อนข้างโต ท่าทีแลดูอ่อนโยน ก็รู้แล้วว่านี่คือพระชายาอ๋องฉู่ เมื่อรู้ว่าพระชายาอ๋องฉู่คนนี้เป็นคนมีมิตรที่ดี จึงพูดขึ้นว่า “พระชายาอ๋องฉู่ ร่างกายฮูหยินกู้จือค่อนข้างอ่อนแอ ขอพระชายาทุกท่านเห็นใจ”

กลับคิดไม่ถึงว่า จะได้ยินหยวนชิงหลิงพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ข้าเห็นใจนางด้วยเรื่องอะไร? แค่คนนอกคนหนึ่ง”

ข้ารับใช้หญิงชราอึ้ง เห็นสีหน้าที่เย็นชาของหยวนชิงหลิง ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก นำทางพาทั้งสามคนเข้าไป

กู้จือตื่นนอนแล้ว ยืนทำความเคารพอยู่ข้างเตียง พร้อมพูดขึ้นว่า “กู้จือถวายบังคมพระชายา”

หยวนชิงหลิงเห็นผมของนางห้อยลงมา หน้าท้องน้อยก็ยังไม่เห็นนูน สวมรองเท้าใส่นอนหุ้มส้นสีขาว คลุมกายด้วยเสื้อผ้าหลวมๆ ยิ่งทำให้ดูอ่อนแอ

สีหน้าของนางค่อนข้างขาวซีด ใต้ดวงตาบวมเล็กน้อย เหมือนบวมจากการนอนมากเกินไป ดวงตาหนึ่งเดียวที่เป็นประกายคู่นั้น ก็ดูไม่งดงามแล้ว

หยวนชิงหลิง จำภาพแรกที่เห็นนางได้อย่างชัดเจน

วันนั้นที่จวนอ๋องซุน นางก็คือหนึ่งในคนที่ยืนอยู่เฉยๆคนหนึ่ง

ไม่โทษนาง ตอนนั้น ใครที่รู้จักเอาตัวรอดต่างก็ต้องหลบทั้งนั้น

แต่ที่จริงนางสามารถไปแจ้งข่าวได้ เพราะตอนนั้นนางไม่ได้ถูกจับ

วันนั้นตอนที่นางถูกจับตัวไป ก็เหมือนจะมองเห็นถึงแววตาที่เยือกเย็นของกู้จือ

ยังดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความเย้ยหยันด้วยซ้ำ

แค่เพียงเท่านี้ สำหรับกู้จือคนนี้ นางจะต้องรักษาความเป็นตัวตนไว้บ้าง

เมื่อพวกหยวนชิงหลิงนั่งลง เห็นกู้จือยังยืนอยู่ ด้วยท่าทำความเคารพ

หยวนชิงหลิงพูดขึ้นว่า “เจ้านั่งลงเถอะ”

กู้จือจึงนั่งลงบนหน้าเตียง พร้อมกล่าวขอบคุณ

นางนั่งอยู่ตรงนั้น เหมือนไม่มีตัวตน นั่งอยู่อย่างเงียบๆ แลดูอ่อนแอ ก้มหน้าก้มตา

หยวนชิงหลิงถามขึ้นว่า “ได้ยินมาว่า เมื่อคืนเจ้ามีภาวะแท้งคุกคาม แต่ตอนนี้ดูสีหน้าเจ้าก็ยังดีอยู่”

กู้จือเงยหน้าขึ้น มองดูหยวนชิงหลิงอย่างรวดเร็ว แล้วก็ก้มหน้าอีก พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “เรียนพระชายาอ๋องฉู่ ตอนนี้กู้จือไม่เป็นไรแล้ว”