บทที่ 394 ไปแหย่ใครเข้าแล้ว

หลอกุ้ยผินนั้นไร้ความผิด

ฮ่องเต้ล้มล้างการพิจารณาคดีของตนเองในตอนนั้นด้วยตนเอง หลอกุ้ยผินนั้นไม่ได้มีเจตนาปองร้ายฮองเฮา แม่นมคนนั้นตายเพราะก่อเตาถ่าน

การตัดสินคดีความนี้ถูกประกาศในราชสำนัก เหล่าขุนนางต่างก็ตกตะลึง

ฮ่องเต้ออกมายอมรับว่าตนเองตัดสินคดีในตอนนั้นผิดไปในเวลานี้มีความไม่เหมาะสมอยู่บ้างกระมัง ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยกำลังอวดดีอย่างที่สุด

แต่ว่า ความหมายของฮ่องเต้หมิงหยวนคือ ไม่ให้เป่ยถังต้องเกิดคดีความที่ไม่เป็นธรรมขึ้นอีก

เขาตัดสินคดีผิด ทำให้หลอกุ้ยผินต้องตายอย่างไร้ความผิด ทำให้ตระกูลหลอต้องประสบกับชะตากรรมบ้านแตกสาแหรกขาด ฉะนั้นเขาจึงได้สั่งลงโทษตนเอง ด้วยการโบยตนเองแปดสิบไม้

อ๋องจี้กตัญญู คุกเข่าลงทันที เพราะอยากจะช่วยแบ่งเบาเสด็จพ่อ รับไปสิบห้าไม้

อ๋องอันก็ออกหน้าทันที รับไปสิบห้าไม้

อ๋องซุนเดินออกมาอย่างอ่อนแอ ก็รับไปสิบห้าไม้เช่นกัน

อ๋องชินลุ่ยน้องชายมารดาเดียวกัน ก็ออกมาขอรับไปสิบไม้

ทุกคนจึงมองไปทางหยู่เหวินเห้า

อ๋องฉีกับอ๋องหวยนั้นไม่มา เจ้าแปดกับเจ้าเก้าก็ไม่อยู่ในตำหนัก

หยู่เหวินเห้ารู้ว่าวันนี้จะต้องพูดถึงคดีความของหลอกุ้ยผินในราชสำนัก ฉะนั้น เขาจึงเดินทางเข้ามาในราชสำนักตั้งแต่เช้า

แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะออกมาเป็นเช่นนี้ เขาไม่สามารถถูกตีได้อีกแล้ว ถ้าถูกโบยอีก ก้นของเขาคงบานเป็นดอกไม้แน่

โสวฝู่อยู่ตรงหน้าของเขา หันกลับไปมองเขาด้วยสายตาเรียบๆ “ถึงคราวท่านอ๋องแล้ว”

หยู่เหวินเห้าร้อนใจจนควันจะลอยออกจากลำคอแล้ว “อย่ารีบร้อน ข้าก็คิดไว้แล้ว”เขาพึมพำพลางนับนิ้ว “พี่ใหญ่สิบห้า พี่รองสิบห้า พี่สี่สิบห้า เสด็จอาสิบ นั่นก็เท่ากับห้าสิบห้า แปดสิบไม้ลบไปห้าสิบห้าไม้……”

โสวฝู่ฉู่พูดอย่างใจดีว่า “ท่านอ๋อง ยังเหลือสิบห้าไม้”

สมองของหยู่เหวินเห้าวุ่นวายอยู่นิดๆ สีหน้าค่อยๆขาวซีดลง สิบห้าไม้ก็นับว่าเยอะแล้ว บาดแผลก่อนหน้านี้ยังไม่ทันได้หายดี ดีที่สุดคือห้าไม้ก็น่าจะพอ เขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเสด็จพ่อมองเขาอย่างเคร่งขรึม ทรงอำนาจจนสั่นสะเทือน

สองขาของหยู่เหวินเห้าก็คดงอคุกเข่าลงอย่างช่วยไม่ได้ เอ่ยอย่างไม่เต็มใจเลยสักนิดว่า “ลูกยินดียอมรับโทษทัณฑ์ที่เหลือของเสด็จพ่อ”

สีหน้าของฮ่องเต้หมิงหยวนจึงค่อยๆผ่อนคลายลง

โสวฝู่ฉู่เอ่ยชื่นชม “ท่านอ๋องช่างกตัญญูยิ่งนัก ใช่แล้ว เมื่อครู่กระหม่อมคำนวณผิดไป ไม่ใช่สิบห้าไม้ แต่เป็นยี่สิบห้าไม้จึงจะถูกต้อง อายุมากแล้ว นับเลขไม่แม่นยำ ท่านอ๋องโปรดอภัยด้วย”

ชั่วขณะนั้นหยู่เหวินเห้ารู้สึกว่าครึ่งร่างของตัวเองได้ถูกฝังเข้าไปในดินแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมามองโสวฝู่ฉู่แวบหนึ่ง แววตาของโสวฝู่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ หยู่เหวินเห้ารู้สึกว่าเขานั้นจงใจทำ

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองลูกชายทั้งสามคน ตอนนี้เพิ่งจะรู้สึกได้ว่าเลี้ยงลูกชายก็มีประโยชน์อยู่บ้าง

เพียงแต่ พอเหลือบไปเห็นเจ้าห้าที่มีทีท่าน่าสังเวชใจยิ่งนัก ในใจก็เกิดความรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขามันสำออย

นอกประตูทิศใต้ บนลานโอ่อ่ายิ่งใหญ่

ลมหนาวพัดโชย แต่ก็มีดวงตะวันในฤดูหนาวคอยสาดส่อง

ทหารรักษาพระองค์กลุ่มหนึ่งยืนอยู่ เหล่าอ๋องกลุ่มหนึ่งก็หมอบลง

ไม้พลองที่หนาหนักฟาดลงไป ก็เกิดเสียงร้องในลำคอดังขึ้นหนึ่งระลอก

หยู่เหวินเห้ากัดฟันไว้แน่น อดทนต่อความเจ็บที่ไม้ฟาดลงมา รสชาติเช่นนี้ ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก

ยี่สิบห้าที ทำไมเขาต้องถูกโบยยี่สิบห้าที

อ๋องชินลุ่ยถูกประคองให้ลุกขึ้นมาก่อน ก้าวอย่างมั่นคงเข้าไปข้างในเพื่อทายา

จากนั้น อ๋องซุนอ๋องจี้และอ๋องอันต่างก็ถูกช่วยประคองขึ้น แม้ว่าฝีเท้าจะโซเซอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอเดินได้

เสียง“ป้าบๆๆๆ”ยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง หยู่เหวินเห้ารู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลยสักนิด น้ำตาที่รื้นขอบตาแทบจะเป็นสายเลือด กัดฟันอดทนต่อยี่สิบห้าไม้นี้