บทที่ 435 เจ้ายังจะทานข้าวอะไร

เจ้าอาวาสถามว่า “ผู้อาวุโส สมองของร่างกายนี้ถูกครอบครองโดยจิตใจและจิตสำนึกของเจ้าโดยสมบูรณ์ แต่เจ้าก็ยังสามารถควบคุมกล่องยาได้ รู้ไหมว่าเพราะอะไร?”

หยวนชิงหลิงคิดถึงครั้งก่อนที่อยู่วัดฮู่กว๋อ ไม่กล้าพูดคุยเรื่องนี้กับเขา ครั้งนั้นเขารวบรวมเทววิทยากับงานวิจัยของตนรวมไว้ด้วยกัน ดังนั้นจึงทำให้นางตกใจ

“เพราะอะไร?” หยวนชิงหลิงถามขึ้น

แก้วใบนั้น ค่อยๆหล่นลงบนหลังมือของนาง นางหยิบมันขึ้นมาด้วยมืออีกข้างหนึ่ง วางลงบนโต๊ะ มองดูเจ้าอาวาส

เจ้าอาวาสพูดว่า “เพราะ สถานที่ที่เจ้าเคยอาศัยอยู่ บางคนอาจก็มีจิตสำนึกของเจ้า จิตสำนึกของพวกเจ้าประสานรวมกัน เพียงแค่ตัวเจ้าเองยังไม่รู้”

หยวนชิงหลิงครุ่นคิด พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าหมายความว่า ที่จริงงานวิจัยของข้าประสบความสำเร็จแล้ว สุดท้ายได้ถูกทำมาใช้แล้ว?”

“แผนงานวิจัยของเจ้าถูกพักไว้แล้ว ไม่มีใครทำวิจัยเหมือนกันอีกมาตลอด อย่างน้อย ไม่มีคนเปิดเผยงานวิจัย เพราะมนุษย์ฉลาดอย่างมากแล้ว” เจ้าอาวาสพูดขึ้น

“ดังนั้น เจ้าศึกษาแบบส่วนตัวหรือ?” หยวนชิงหลิงถามขึ้น

ดวงตาของเจ้าอาวาสยังคงเต็มไปด้วยความรักในการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ พร้อมพูดขึ้นด้วยดวงตาเป็นประกายว่า “ไม่ผิด ข้าเริ่มศึกษาหัวข้องานวิจัยของเจ้าตั้งแต่อายุยี่สิบสาม หาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเจ้าทั้งหมด เอกสารวิชาการของเจ้า บันทึกย่อที่เขียนด้วยลายมือของเจ้าต่างๆ ทั้งหมดทั้งมวลที่มี”

ในใจหยวนชิงหลิงตกตะลึง หันไปมองดูเขาในทันใด พร้อมพูดขึ้นว่า “งั้นเจ้ารู้ไหม หลังจากที่ข้าตาย พ่อแม่คนในครอบครัวของข้าเป็นอย่างไร?”

เจ้าอาวาสพูดขึ้นว่า “หลังจากที่เจ้าตายแล้ว พ่อแม่ของเจ้ารับลูกสาวบุญธรรมมาคนหนึ่ง รูปร่างหน้าตาคล้ายกับเจ้า”

หยวนชิงหลิงตกตะลึง พร้อมพูดขึ้นว่า “นี่เป็นความบังเอิญหรือ?”

“ยิ่งบังเอิญไปกว่านั้นก็คือ นางก็เป็นแพทยศาสตรบัณฑิต เคยคิดที่จะทดลองหัวข้องานวิจัยของเจ้า แต่หลังจากที่เจ้าตายไปแล้วสิบปี นางหายสาบสูญ อย่างไร้ร่องรอย”

หยวนชิงหลิงไม่พูดไม่จาเนิ่นนาน

สุดท้าย นางค่อยๆครุ่นคิดเรื่องนี้ แล้วถามขึ้นว่า “เกี่ยวกับเรื่องของข้า เจ้ายังรู้อีกแค่ไหน?”

เจ้าอาวาสถามขึ้นว่า “ผู้อาวุโสหมายถึงทางด้านไหน? ข้ารู้มากมาย”

เขาไม่เรียกตนเองว่าอาตมาแล้ว

“ทั้งหมดที่เจ้ารู้ เจ้าล้วนพูดออกมาดู” หยวนชิงหลิงอยากรู้ว่าหลังจากที่ตนเองตาย ชื่อเสียงหลังจากความตายเป็นอย่างไร

เจ้าอาวาสพูดขึ้นว่า “ผู้อาวุโสเกิดที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกเมืองก่วง เรียนประถมตอนอายุหกขวบ ตอนอายุแปดขวบกระโดดฉันไปเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า ในปีเดียวกันนั้นได้เข้าร่วมสอบเลื่อนชั้น โดยเลื่อนชั้นไปเรียนมัธยมปีที่หนึ่ง ตอนอายุเก้าขวบ เคยเข้ารับการรักษาเหตุเพราะการที่มีพัฒนาการเร็วเกินไป หลังจากทานยารักษาแล้ว มีประจำเดือนครั้งแรกตอนอายุสิบหก”

“หยุด หยุด” หยวนชิงหลิงยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าท่า จึงรีบพูดห้ามขึ้นว่า “ไม่ใช่พวกนี้ เจ้าพูดเกี่ยวกับงานวิจัยของข้า”

เจ้าอาวาสหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “งานวิจัยของเจ้า ข้าพูดแล้วว่า ไม่มีใครกล้าเปิดเผยงานวิจัยนี้อีก แต่คนที่เคยศึกษาเกี่ยวข้องกับงานวิจัยของเจ้านี้ ต่างก็ชื่นชมเจ้าในฐานะผู้บุกเบิก”

หยวนชิงหลิงยื่นมือโบกห้าม พร้อมพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ ฟังแค่นี้ก็พอแล้ว ที่เหลือไม่ต้องพูดอีกแล้ว”

เจ้าอาวาสมองดูนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “ผู้อาวุโส มีเรื่องหนึ่ง หากข้าพูดออกมา เกรงว่าท่านจะยิ่งตกใจกว่านี้”

“เรื่องอะไร?” หยวนชิงหลิงรู้ว่าไม่ควรรักพล่อยไปถาม แต่ก็ค่อนข้างแปลกใจและอยากรู้ว่าถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะมีอะไรที่สามารถทำให้ตนตกตะลึงได้อีก

“การถ่ายทอดทางพันธุกรรม” เจ้าอาวาสพูดขึ้น

หยวนชิงหลิงคิ้วกระตุกหลายที พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้า....เจ้าหมายความว่า?”

เจ้าอาวาสมองดูท้องของนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “ผู้อาวุโสไม่เคยคิดหรือ?”

หยวนชิงหลิงพูดขึ้นอย่างแทบไม่มีแรงว่า “ไม่กล้าคิด”

เจ้าอาวาสหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “ถือเป็นเรื่องดี อย่างน้อย อีกไม่นานต่อจากนี้ พวกเราจะสามารถได้เห็นถึงงานวิจัยของเจ้า ว่าจะประสบความสำเร็จเจ็บแค่ไหน”

ในใจหยวนชิงหลิงตะโกนว่า ไม่เอา นางหวังว่าลูกของตนเองจะเป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง

“ผู้อาวุโสวางใจ จากปริมาณการฉีดกับระดับความโง่เขลาของเจ้าในตอนนี้ ลูกของเจ้า สันนิษฐานได้ว่าคงไม่สามารถมีพลังเวทมนตร์ใดๆ เพียงแค่ดูความโชคดีของพวกเขาในอนาคต อย่างน้อย พ่อก็โง่เขลาคนหนึ่ง แม่ก็โง่เขลาทั้งตระกูล”

หยวนชิงหลิงยังคงมีท่าทีที่ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี

“รอคอยและคาดหวังในสติปัญญาของพวกเด็กๆ ยิ่งรอคอยและคาดหวังจำนวนเซลล์สมองของพวกเขา หากเป็นไปได้ ข้ายังอยากดูด้วยว่าเซลล์สมองของพวกเขา มีความสามารถในการแบ่งตัวและสร้างใหม่หรือไม่” เจ้าอาวาสพูดขึ้น

เซลล์จำนวนมากในร่างกายมนุษย์สามารถแบ่งตัวและสร้างใหม่ได้ แต่มีเพียงเซลล์สมองเท่านั้นที่เป็นเซลล์ที่มีความแตกต่างกันมาก ไม่สามารถสร้างขึ้นใหม่ได้อีก