บทที่ 443 ไม่ต้องให้เจ้าช่วย

หยวนชิงหลิงมองสีหน้าของเขาที่มีความรู้สึกกึ่งขุ่นเคืองใจกึ่งขอคำแนะนำ ยิ้มและพูดว่า “ท่านปฏิบัติต่อเสด็จแม่อย่างไร”

“น้อมทักทาย”

“นอกจากนี้เล่า”หยวนชิงหลิงถามต่อ

หยู่เหวินเห้าส่ายหน้าครู่หนึ่ง “ก็ไม่ได้ทำอย่างอื่น ในเมื่อเสด็จแม่มีทุกอย่าง ก็แค่ไปน้อมทักทาย ถามสารทุกข์สุกดิบเท่านั้น”

“เอาใจนางให้นางมีความสุขเล่า”หยวนชิงหลิงพูด

หยู่เหวินเห้ายิ้มจางๆ “เอาใจหรือ แย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทก็เป็นการเอาใจแล้ว เรื่องอื่นๆไม่ว่าจะทำอะไรก็ถูกหาว่าเป็นเด็ก ไม่จำเป็น เอาแต่ใจ ใจร้อนบุ่มบ่าม”

หยวนชิงหลิงเบิกตากว้าง แต่ก็เห็นด้วยกับที่กล่าวมา สำหรับเขาแล้วเสียนเฟยมีเพียงความหวังเดียว ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท

มองดูเด็กโตที่ขาดแคลนความรักจากครอบครัวคนนี้ หยวนชิงหลิงถอนหายใจเบาๆ “หาเวลาวันหนึ่ง เข้าวังไปเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนเสด็จพ่อ ดื่มเหล้า คอยอยู่เคียงข้าง อยู่เป็นเพื่อน น่าจะเป็นวิธีการแสดงความกตัญญูที่ดีที่สุดแล้ว”

“เช่นนั้นเขาคงคิดว่าข้าทำเพื่อเอาใจและหวังผลประโยชน์จากเขาแน่”หยู่เหวินเห้าพูดอย่างกลัดกลุ้มใจ

“ช่างเขาจะคิดอย่างไร ท่านทำหน้าที่ของท่านให้ดีก็พอ”หยวนชิงหลิงใช้ปลายเท้าเตะเขาไปหนึ่งที “ท่านคิดดู ถ้าหากภายหน้าลูกของท่านก็ห่างเหินกับท่าน ท่านจะคิดอย่างไร ในใจจะมีความสุขหรือไม่ ”

“ถ้าเป็นลูกชายก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นลูกสาวนั้นไม่ได้ ”หยู่เหวินเห้าตัดสินใจแล้ว พูดว่า “ยายหยวน ข้าตัดสินใจแล้ว ลูกทั้งสามของพวกเราต้องเป็นลูกสาว ลูกชายตอนเด็กๆชอบทะเลาะกัน โตแล้วยังต้องเป็นห่วง ความทะเยอทะยานของผู้ชายมีมากเกินไป”

หยวนชิงหลิงโมโหจนยิ้มออกมา “ท่านตัดสินใจแล้ว ท่านตัดสินเองก็คลอดเอง”

หยู่เหวินเห้าพึมพำ “มีมากถึงสามคน อย่างไรเสียก็ต้องมีคนหนึ่งสองคนเป็นเด็กผู้หญิงกระมัง”

หยวนชิงหลิงพูดว่า “แน่นอนว่าเป็นไปได้ แต่ว่า โอกาสที่จะได้ลูกชายทั้งสามคนหรือลูกสาวทั้งสามคนเป็นไปได้สูงกว่า”

หยู่เหวินเห้าตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง “ไม่สามารถคละกันได้หรือ”

“ก็มีโอกาสเป็นไปได้อยู่บ้าง”หยวนชิงหลิงพูด

หยู่เหวินเห้ากลุ้มใจ “เป็นลูกชายทั้งสามคนไม่เอาหรอกนะ อย่างน้อยก็ต้องมีลูกสาวสักคนหนึ่ง”

“ไม่ใช่ตาท่านที่จะตัดสินใจ”หยวนชิงหลิงพูด

หยู่เหวินเห้าระบายอารมณ์ รู้สึกว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรม “ลูกของข้าข้าตัดสินใจไม่ได้ แม้แต่เพศของพวกเขาข้าก็กำหนดไม่ได้หรือ”

“ใช่ ไม่สามารถกำหนดได้ ท่านเองก็ไม่สามารถกำหนดเพศของตนเองได้เช่นกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกเลย ”หยวนชิงหลิงทลายความหวังของเขาอย่างโหดเหี้ยม

“ยายหยวน”เขาร้องอย่างเศร้าเสียใจเสียงหนึ่ง เอาหน้าแนบไปที่ท้องของนาง “ถ้าหากทั้งสามคนเป็นลูกชายจะทำอย่างไร ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องได้ลูกสาวคนหนึ่ง”

“อย่ามองในแง่ร้ายมากเกินไป อาจจะเป็นลูกสาวทั้งสามคนก็เป็นได้”หยวนชิงหลิงพูดยิ้มๆ

“เช่นนั้นคนในวังคงจะผิดหวังมาก”หยู่เหวินเห้าหัวเราะหึหึขึ้นมา

“คนในวังจะผิดหวังหรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่เราสองสามีภรรยาจะควบคุมได้ พวกเราทำเต็มที่แล้ว”หยวนชิงหลิงพูด

แววตาของหยู่เหวินเห้าเหม่อลอยอยู่บ้าง มองที่ท้องของนาง เอ่ยอย่างปากกับใจไม่ตรงกันว่า “ทำเต็มที่แล้วก็จริง แต่ข้ายังสามารถทำเต็มที่ได้มากกว่านี้อีกนิด แต่ไม่ให้โอกาสนั้นกับข้าเลย”

นี้นับว่าเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่สุด ในชีวิตวัยหนุ่มของเขา

อ๋องจี้ถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวง แน่นอนว่าแม้ต้องตายเขาก็ไม่ยอมรับ ฮ่องเต้หมิงหยวนส่งคนไปสามกลุ่มเพื่อสอบสวนเขา เขาก็เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญอย่างเจ็บปวด ตะโกนว่าถูกใส่ร้าย

อ๋องจี้ไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน ที่น่าอนาถที่สุดครั้งหนึ่งคือถูกส่งไปสำนึกผิดที่วัดเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่ไม่ถึงหนึ่งเดือนก็กลับมาแล้ว และยังอยู่ที่นั่นอย่างมีชื่อเสียงเลื่องลือ มีเหล่าขุนนางมาน้อมทักทายทุกวัน

เขาเองก็รู้ตัวดีว่าครั้งนี้ร้ายแรงกว่ามากนัก เพราะไปลงมือกับอ๋องที่เป็นลูกของภรรยาเอก

แต่ว่าเขาไม่เคยทำจริงๆ เขาคิดอยากจะทำ แต่ยังไม่ถึงเวลาอันสมควร ทั้งหมดยังอยู่ในช่วงวางแผน มีเพียงคนสนิทที่เชื่อใจได้สองสามคนเท่านั้นที่รู้ถึงแผนการของเขา