บทที่ 462 ทุกคนดีใจมาก

หมอหลวงเฉาเอื้อมมือไปอุ้มมา ตรวจชีพจรครู่หนึ่ง: “ทูลฝ่าบาท ได้ยินนางผดุงครรภ์บอกว่า ตอนที่เจ้าสามอยู่ในร่างกายของมารดาถูกสายสะดือพันคอไว้ เป็นเวลานานก็ไม่ร้องไห้ออกมา หลังจากนั้นยังเป็นฮูหยินเจ้าพระยาเจียงหนิงช่วยให้พ้นจากอันตราย จึงได้ร้องไห้ส่งเสียงออกมา ตอนนี้ฟังชีพจร ค่อนข้างอ่อนจริงๆ ในลำคอเหมือนจะมีเสมหะ รายละเอียด ยังต้องสังเกตอีกจึงจะได้พ่ะย่ะค่ะ”

ได้ยินว่าแทบจะเกิดอันตรายอย่างง่าย ในใจของฮ่องเต้หมิงหยวนกังวลขึ้นมา “เจ้าจับตาดูหน่อย มีสถานการณ์อะไรรีบรายงานข้าทันที”

“พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะทำตามรับสั่ง!” หมอหลวงเฉาตอบรับ ในใจไม่สงบสุขเล็กน้อยทันที ความเป็นจริงขณะที่เริ่มอุ้มออกมา เขาก็จับตาดูแล้ว

แต่หลังจากนั้นเห็นเจ้าสามร้องไห้ออกมาอีก เสียงยังพอได้ เขาจึงไม่ได้คิดมากชั่วขณะ อย่างไรเสียตั้งครรภ์ทารกสามคน แน่นอนว่าจะอ่อนแอกว่าทารกปกติเล็กน้อย

ฮ่องเต้หมิงหยวนสั่งให้แม่นมอุ้มไปให้นม เจ้าใหญ่และเจ้าสองกินนมหมดแล้ว เจ้าสามยังคงไม่กิน ร้องไห้ต่อเนื่องไม่หยุด

ฮ่องเต้หมิงหยวนได้ยินเสียงร้องไห้ สงสารจนไม่ไหว กล่าวว่า”เอาเถอะ เอาเถอะ ไม่กินก็อย่าฝืนเขา รอครู่หนึ่งก่อนเถอะ”

แม่นมจึงอุ้มออกมาให้เขาอีก

เขาอุ้มพลาง ปลอบพลาง ทารกดูเหมือนจะร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว หลับไป

“สรุปคือมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเสด็จปู่” ฮ่องเต้หมิงหยวนถอนหายใจอย่างโล่งอกเบาๆ

เขาเอาเด็กมอบให้แม่นมอุ้มไป ได้ยินย่วนพ่านเข้ามาบอกสถานการณ์ของหยวนชิงหลิงแล้ว

“ตอนนี้พระชายานับได้ว่าคงที่ชั่วคราวแล้ว แต่คนยังไม่ฟื้นพ่ะย่ะค่ะ”

“คงที่ก็ได้แล้ว ให้นางบำรุงดีๆ ประเดี๋ยวจะมีพระราชทานรางวัลลงมา” ฮ่องเต้หมิงหยวนกล่าว

ฮ่องเต้หมิงหยวนจึงเคลื่อนขบวนกลับตำหนัก

พระชายาฉู่ให้กำเนิดอย่างราบรื่น อีกทั้งทั้งสามล้วนเป็นผู้ชาย ทำให้ไทเฮาดีอกดีใจเป็นอย่างมาก เดิมทีไทเฮาก็ไม่สบายใจเป็นกังวลมาตลอด กำลังรอข่าวสารจากจวนอ๋องฉู่ทางนั้น ข่าวดีนี้ทำให้เสด็จย่าดีอกดีใจจนปากแทบจะฉีก ตะโกนโดยตรง: “ตกรางวัล ตกรางวัล!”

ไท่ซ่างหวงทางนั้น ก็ทำตัวราบเรียบกว่ามากแล้ว

นั่งฟังรายงานอย่างสุขุมสงบเสงี่ยม หลังจากฟังจบ ฝ่ามือหนึ่งตบลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนทันที องอาจห้าวหาญเหมือนดั่งประธานจอมเผด็จการ

ฉางกงกงถือกระเป๋าเงิน คนทั้งพระตำหนักฉินคุนล้วนได้รับพระราชทานรางวัล ยิ้มจนหุบปากไม่ได้

แต่ไท่ซ่างหวงกลับไม่ได้แสดงความดีใจเป็นที่สุดออกมา

ฉางกงกงกล่าวถาม: “พระองค์ ท่านยังไม่ดีใจอีกหรือนี่? ล้วนถือกำเนิดออกมาอย่างปลอดภัย ทำไมถึงยังไม่ดีใจอีกพ่ะย่ะค่ะ?”

ไท่ซ่างหวงกล่าวอย่างเรียบๆ: “พระชายาฉู่ทางนั้น ยังไม่ได้รายงานความปลอดภัย”

ฉางกงกงกล่าวปลอบ: “ท่านวางใจ ไม่มีปัญหา พระชายาฉู่โชคดีมากน่ะ จะต้องสบายดีเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”

ไท่ซ่างหวงมองดูเขา “เจ้าไปรอบหนึ่งเถอะ”

“ไปตอนนี้? แต่ตอนนี้ก็เลยห้าทุ่มไปแล้ว เดี๋ยวก็จะเที่ยงคืนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ตีหนึ่งถึงตีสามเจ้าก็จำเป็นต้องไป” ไท่ซ่างหวงกล่าวเร่งเร้า

ฉางกงกงจึงตอบรับ: “ได้พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะไปดูซื่อจื่อ กลับมาแล้วจะรายงานให้พระองค์ทราบ”

เมื่อฉางกงกงพูดเช่นนี้ ไท่ซ่างหวงก็ไม่พอใจแล้ว “เจ้ามีสิทธิ์อะไรไปดูก่อน?”

เขาผู้นี้ที่เป็นเสด็จทวดล้วนยังไม่ได้เห็นเลยนะ กลับเรียกให้เขาไปเห็นก่อนแล้ว

ฉางกงกงลำบากใจแล้ว “เช่นนั้นข้าน้อยไปรอบหนึ่งก็ไม่อนุญาตให้ดูหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ช่างเถอะ เจ้าไม่ต้องไปแล้ว พรุ่งนี้ข้าไปด้วยตัวเอง” ไท่ซ่างหวงคิดแล้วคิดอีก “เรียกองครักษ์ลับผีเจ้าหลอพาคนไปจับจ้องไว้ เพื่อเลี่ยงการถูกคนคิดถึงในตอนนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ฉางกงกงตอบรับ หมุนตัวแล้วก็จากไป

ขณะที่ฉางกงกงกลับมาถึงตำหนักอีกครั้ง ฮ่องเต้หมิงหยวนก็ถึงพอดี

ฮ่องเต้หมิงหยวนเข้าประตูก็หัวเราะดีอกดีใจจนเหมือนคนบ้าเช่นนั้น กล่าวด้วยเสียงดังลั่นทันที: “เสด็จพ่อท่านทายสิว่า ทารกทั้งสามนั่นเหมือนผู้ใด?”

ไท่ซ่างหวงมองดูท่าทางหัวเราะดีอกดีใจเช่นนั้นของเขา ปากแทบจะฉีกไปถึงด้านหลังหูแล้ว จึงกล่าวเบาๆ: “เหมือนผู้ใดก็ไม่เหมือนเจ้า”

ฮ่องเต้หมิงหยวนหัวเราะจนทั้งร่างกายสั่นเทา “ท่านพูดถูกแล้ว ไม่เหมือนหม่อมฉัน เหมือนท่านไงพ่ะย่ะค่ะ หูใบใหญ่ๆสองข้างนั่น เหมือนอย่างกับท่านทุกอย่าง”