บทที่ 468 เสียนเฟยอุ้มจึงร้องไห้

มือใหญ่ๆข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านหลังของสวีอี จากไหล่ตกลงไปถึงที่หน้าอกของเขา ห้านิ้วกางออกคลุมเสื้อของเขาแล้วออกแรงบิดและดึงเข้ามาทันที สวีอีโดนบิดหมุนถูกกระชากหมุนเข้ามาด้านในผ้าม่านทันที เขารีบหันหน้า “ไม่สมควรดูขอรับ ไม่สมควรดูขอรับ!”

หยู่เหวินเห้าออกหมัดเล็งไปที่ตรงตาทั้งสองข้างของเขา ระเบิดตะโกนเสียงหนึ่ง “แม่งเอ๊ยกระดาษที่เขียนผิดเอาทิ้งไปไม่เป็นหรือ? บนพื้นมีถังขยะเจ้ามองไม่เห็นหรือไง? เจ้าไม่ทิ้งยังวางทิ้งไว้โต๊ะอย่างเช่นของสำคัญล้ำค่าอีก? เจ้าตั้งใจทำให้ข้าหยิบผิด? ที่แท้ชื่อเล่นทั้งสามชื่อคือเจ้าใต้เท้าสวีตั้ง?”

สวีอีกุมดวงตา รีบสารภาพผิด “เข้าใจผิด เข้าใจผิดฉากหนึ่ง ทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิดขอรับ ตอนนี้ยังทัน ท่านอ๋องท่านรีบไปหาอ๋องชินลุ่ยขอรับ”

“หาอะไร? ล้วนเขียนในแผนภูมิหยกหมดแล้ว” หยู่เหวินเห้าเดือดดาลสุดขีด ใช้นิ้วมือชี้หน้าผากของเขา “หลังจากนี้เจ้าจะทำการ พกสมองหน่อยได้หรือไม่?”

“ขอรับ ขอรับ ขอรับ!” สวีอีกล่าวอย่างรีบร้อน

หยวนชิงหลิงถอนหายใจ “ช่างเถอะ ตอนนี้ท่านไปโมโหอะไรใส่เขาล่ะ? เป็นท่านเองที่หยิบผิด ท่านเห็นว่าชื่อนั่นผิดปกติแล้วทำไมไม่มาถามข้า?”

หยู่เหวินเห้าเตะไปบนก้นของสวีอี “ไปซะเจ้าโง่”

สวีอีเหมือนได้รับการอภัยโทษรีบหนีบหางแล้วไสหัวออกไปแล้ว

สวีอีหลังจากนั้นเป็นเวลานาน เมื่อเห็นตัวเล็กทั้งสามล้วนแสดงความเมตตาและความอ่อนโยน ชื่อ เป็นเขาตั้งนี่

ความโกรธของหยู่เหวินเห้ายังลดลงไม่หมด แต่ทำได้เพียงใบหน้าที่มีความรู้สึกผิดต่อหยวนชิงหลิง “ขอโทษ เรื่องนี้เป็นข้าที่ไม่ได้ทำให้ดี”

หยวนชิงหลิงหันหน้าเข้าไป หลังจากพยายามเค้นรอยยิ้มออกมาแล้วก็หันกลับมา “ไม่เป็นไร อันที่จริงซาลาเปาเอย หมั่นโถวเอย ข้าวโพดอะไร เป็นดั่งที่พระชายาอ๋องชินลุ่ยกล่าวไว้จริงๆ ไพเราะคล่องปาก อีกทั้ง ยังสะดวกในการแยกแยะใหญ่เล็กอีกด้วย”

หยู่เหวินเห้าซาบซึ้ง “หยวน เจ้าชั่งเข้าอกเข้าใจจริงๆ” ครั้นแล้วก็กอดหยวนชิงหลิงไว้ทันที

ใบหน้าของหยวนชิงหลิงที่กำลังร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า ยังจะสามารถทำอะไรได้อีก? ฆ่าเจ้าหรือ? ฆ่าสวีอีหรือ?

แต่ว่า ต้องพูดกับสวีอีประโยคหนึ่งจริงๆ ทำความเข้าใจการแยกประเภทของขยะหน่อย

พระญาติเชื้อพระวงศ์ทยอยมาถึง

ด้านนอกรายงานตลอด “อ๋องซุนพระชายาซุนเสด็จ!”

“อ๋องหวยเสด็จ!”

“พระชายาจี้เสด็จ!”

“อ๋องฉีชายารองหยวนเสด็จ!”

“อ๋องอานพระชายาอานเสด็จ!”

“เจ้าหญิงเหวินจิ้งและราชบุตรเขยเสด็จ!”

“เจ้าหญิงโล่ผิงเสด็จ!”

“องค์หญิงพระองค์ใหญ่เสด็จ!”

“จวิ้นอ๋องอันซื่อจื่อท่านชายชิงหยางและเสี้ยนจู่ส้วงหนิงเสด็จ!”

“......”

ยังไม่ถึงตอนเที่ยง คนแทบจะเต็มทั้งจวนแล้ว

ก่อนหน้านี้มีข่าวแพร่ออกมา บอกว่าฮ่องเต้ต้องการแต่งตั้งอ๋องฉู่เป็นรัชทายาท ดังนั้น ก่อนหน้านี้คนที่ไม่ค่อยใกล้ชิดมากกับหยู่เหวินเห้า วันนี้ล้วนมาแล้ว

คนกลุ่มหนึ่งไปดูเด็กๆ คนกลุ่มหนึ่งไปเยี่ยมหยวนชิงหลิง คนกลุ่มหนึ่งอยู่ด้านนอกขอเคล็ดลับการมีบุตรแฝดสามกับหยู่เหวินเห้า

เพราะยังมีประเพณีการจัดงานเลี้ยงครบหนึ่งเดือน ดังนั้นอาบน้ำให้ทารกหลังจากคลอดสามวันไม่ได้จัดงานเลี้ยง ด้วยเหตุนี้ ขนมหวานทานเล่นแต่ละชนิดก็จำเป็นต้องจัดวางไว้

หยู่เหวินเห้าก็เอาเหล้าชั้นดีออกมาทักทายผู้คนทุกท่านที่มาอวยพร อ๋องอานนั่งเงียบๆอยู่บนเก้าอี้ บนใบหน้าคือรอยยิ้ม แต่ในตาเย็นยะเยือกจนแม้แต่แสงแดดก็ส่องเข้าไปไม่ได้ แสร้งยิ้มแล้วกล่าวอวยพรกับหยู่เหวินเห้าคำหนึ่ง หยู่เหวินเห้าแม้แต่จะสนใจก็ไม่ได้สนใจเขา เขาก็ไม่แสดงออกมาว่าโกรธมาก เพียงแค่ยกแก้วเหล้าค่อยๆดื่ม