บทที่ 48 ฮองเฮาไม่สบาย

บทที่ 48 ฮองเฮาไม่สบาย

ตำหนักจงคุนของฮองเฮา

อ๋องฉีกับฉู่หมิงชุ่ยเข้ามาในวังก็เข้าไปคารวะฮองเฮาทันที

ฉู่หมิงชุ่ยเข้ามาในตำหนักก็เห็นสีหน้าฮองเฮาดูไม่ค่อยดีนัก พลางกุมหน้าอกตัวเองแล้วนั่งลง

ฉู่หมิงชุ่ยมักจะทำตัวเป็นคนจิตใจดีเวลาอยู่ต่อหน้าฮองเฮา พร้อมกับถามสารทุกข์สุกดิบ แต่ฮองเฮากลับดูท่าทางไม่ประสบอารมณ์

ฉู่หมิงชุ่ยจึงดูออกว่าฮองเฮามีเรื่องกลุ้มใจ จึงหันไปยิ้มให้อ๋องฉีแล้วพูดขึ้น “ท่านอ๋องไม่ใช่ว่าอยากจะท่องบทกลอนที่แต่งใหม่ให้อ๋องลู่ฟังหรอกหรือ？ไปเถอะเพคะ”

อ๋องฉีไม่ชอบเขียนกลอน แต่ว่าอ๋องลู่ชอบ ทั้งอ๋องฉีและอ๋องลู่ล้วนเป็นบุตรชายของฮองเฮา มีแม่นมคนเดียวกัน เพื่อทำให้น้องชายที่อาภัพชอบ และเพื่อเป็นการลบล้างความผิด เขาจึงเริ่มเขียนกลอน

ตอนนี้เขียนบทใหม่เสร็จแล้ว จึงอยากจะมาอ่านให้อ๋องลู่ฟังมาก พอได้ยินฉู่หมิงชุ่ยพูดแบบนั้น เขาก็ยิ้มแล้วออกไปทันที

อ๋องฉีพึ่งออกไป ฉู่หมิงชุ่ยก็ไล่คนในตำหนักออกไปจนหมด แล้วเข้ามานั่งข้างๆ พลันถามขึ้น “ท่านน้า เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เพคะ？”

ฮองเฮาเห็นว่าบุตรชายไปแล้ว ถึงพูดขึ้น “ข้าอยู่กับฝ่าบาทมายี่สิบกว่าปี พอหลังจากเข้าพิธีอภิเษกสมรส ข้าก็ไม่เคยได้นั่งร่วมโต๊ะเสวยอาหารกับฝ่าบาทตามลำพังเลย แต่เย็นวันนี้พระองค์กลับรับสั่งให้หยวนชิงหลิงมาร่วมโต๊ะด้วย”

ฉู่อภิเษกมิงชุ่ยมีสีหน้าอึ้งทันที “หยวนชิงหลิงหรือ？ไม่ใช่ว่านางถูกนำตัวมาไต่สวนหรือเพคะ？ทำไมถึงไม่ถูกขังล่ะเพคะ？”

นางเข้ามาในวังไม่เคยถามเลย เพราะนึกว่าหยวนชิงหลิงถูกลงโทษแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ถึงขนาดขังในคุก แต่ก็น่าจะโดนกักบริเวณ แล้วค่อยรอให้ไต่สวนเรื่องที่คิดจะแย่งตำแหน่งพระชายาอ๋องฉู่ของตัวเอง และสำหรับบทลงโทษนั้นก็ต้องใช้การลงโทษแบบสามัญชน

ฮองเฮาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโห “ถูกขังหรือ？ตอนนี้นางไปนั่งเสวยอาหารกับฮ่องเต้ตามลำพัง และไม่รู้ว่าพูดอะไรต่อหน้าพระองค์บ้าง”

ฉู่หมิงชุ่ยรู้สึกตกใจขึ้นมาทันที ช่วงนี้หยวนชิงหลิงดูฉลาดขึ้นมาก และถ้าหากนางพูดกับฝ่าบาทเรื่องที่สงสัยตัวเองอยู่ละก็ คงไม่อาจจะนึกถึงผลที่จะตามได้

นางหันมามองหน้าฮองเฮา พร้อมกับแววตาเป็นประกายอย่างมีเลศนัย “ท่านน้า ท่านรู้สึกมีอาการวิงเวียนศีรษะหรือไม่เพคะ？”

อาหารเย็นถูกเตรียมไว้ที่ตำหนักเฟยหลง ห่างจากห้องตำราแค่ตำหนักเดียว

หยวนชิงหลิงหวังว่าอ๋องชินลุ่ยจะมาร่วมเสวยด้วย อย่างน้อยก็เพิ่มมาอีกคน จะได้มีคนพูดเยอะขึ้น

แต่ว่า ตอนที่มู่หรูกงกงพานางมาที่ตำหนักเฟยหลงนั้น ความหวังของนางก็ได้ถูกไฟเผาในทันที

โต๊ะไม้กลมเล็กๆ ถ้าหากว่าไม่วางจานสำรับ หยวนชิงหลิงเกือบนึกว่าเป็นโต๊ะดื่มชา ไม่สิ โต๊ะชาเล็กไป อันนี้สามารถวางอาหารได้หนึ่งอย่าง

โต๊ะเล็กๆ นี้ ขนาดนั่งตรงข้ามกันยังรู้สึกว่าใกล้มากเลย

ตอนนี้ฮ่องเต้หมิงหยวนนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ยืดหลังตรง พร้อมกับวางมือทั้งสองข้างที่หัวเข่า แล้วหันมามองนางด้วยสายตาแพรวพราว

บางทีเขาอาจจะกำลังพยายามทำตัวอ่อนโยน แต่ด้วยความที่ดูเป็นคนเคร่งขรึมมานาน การทำท่าทางอ่อนโยนนี้จึงดูไม่เหมือนเท่าไหร่ เพียงแค่พยายามยิ้มไว้ที่มุมปาก ท่าทางแบบนี้ใครเห็นก็ต้องรู้สึกเกร็งอย่างมาก

หยวนชิงหลิงค่อยๆ เดินเข้ามา พร้อมกับคำนับ ฮ่องเต้หมิงหยวนจึงพูดขึ้น “ไม่ต้องมากพิธี นั่งลงเถอะ”

หยวนชิงหลิงตอบรับทีหนึ่ง แล้วค่อยๆ ก้าวเล็กๆ เข้ามานั่งที่โต๊ะอย่างระมัดระวัง

“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ก็แค่การเสวยอาหารธรรมดา” ฮ่องเต้หมิงหยวนดูออกว่านางดูเกร็ง จึงพูดขึ้นเพื่อให้สบายใจ

หยวนชิงหลิงจึงคิดในใจ จะไม่ให้เกร็งได้ยังไง？เสวยอาหารธรรมดาแบบไหนที่มีแค่พ่อของสวามีกับลูกสะใภ้สองคน และยิ่งกว่านั้น ท่านเองก็เป็นถึงพระราชา

“เพคะ！” นางตอบ

ตอนที่นางมาที่นี่ก็ได้ไตร่ตรองมาก่อนแล้ว ที่ฝ่าบาทเรียกให้นางมาเสวยอาหารเย็นด้วย ต้องมีเรื่องอยากถามแน่นอน นางและหยู่เหวินเห้าต่างก็คิดเหมือนกัน ว่าต้องถามเกี่ยวกับเรื่องในจวนอ๋องฉู่ และก็ถามเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของหยู่เหวินเห้าว่ากำลังคบค้ากับใครอยู่

นางเองก็ได้เตรียมคำตอบไว้พอสมควร

แต่ฮ่องเต้หมิงหยวนกลับไม่พูดอะไร เพียงแค่หันไปพูดกับมู่หรูกงกง “ตั้งสำรับได้！”