บทที่ 514 ข้ามีคำพูดจะบอกต่อท่าน

จิตใจของหยวนหย่งอี้สับสน ทั้งคืนแทบจะไม่ค่อยได้หลับ จนถึงฟ้าสางถึงจะหลับไปอย่างเลือนราง

แต่ว่า วันนี้รับปากแล้วต้องการออกไปเป็นเพื่อนท่านพี่หยวน ดังนั้น นางง่วงเป็นที่สุดก็ยังต้องตื่นเช้ามากๆ

อะฉ่ายเข้ามาปรนนิบัติ กล่าวด้วยความประหลาดใจ “วันนี้ท่านอ๋องตื่นเช้ามาก ตอนนี้ฝึกซ้อมวิทยายุทธอยู่ในลานเจ้าค่ะ”

หยวนหย่งอี้ได้ยินคำนี้ หัวเราะเสียงหนึ่ง “ดูว่าเขาจะยืนหยัดได้กี่วัน ยืนหยัดได้สามวันข้าจะถือว่าเขาชนะแล้ว”

กลับไม่ใช่ว่าประเมินเขาต่ำ เพียงแค่เขาไม่ใช่คนที่จะฝึกซ้อมวิทยายุทธ ทนความลำบากไม่ได้ อีกทั้งเหนื่อยไม่ได้ เรียกให้เขาอ่านหนังสือครู่หนึ่ง เขียนกลอนสองสามบท หรือวาดภาพภูเขาแม่น้ำสองสามภาพยังง่ายซะกว่า เรียกให้เขาฝึกซ้อมวิทยายุทธอย่างต่อเนื่อง คือการเอาชีวิตของเขา

หลังจากที่หยวนหย่งอี้เปลี่ยนชุดออกไปแล้ว เห็นอ๋องฉีกำลังฝึกหมัดอยู่ในลานดังคาด

ดูท่าทางเขาฝึกซ้อมได้ระยะหนึ่งแล้ว ทั้งร่างเปียกไปหมด เหงื่อก็ผุดออกมาบนหน้าหน้าผาก เปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงอาทิตย์

เขาออกหมัดด้วยกำลังเยอะมาก ขณะที่ต่อยไปบนเสาไม้เสียงดึงปึกๆ หมัดและข้อต่อกระดูกล้วนบวมเล็กน้อยแล้ว แดงก่ำและฟกช้ำ เป็นการใช้แรงอย่างหนักจริงๆ

เห็นหยวนหย่งอี้ออกมา เขายิ้มให้กับหยวนหย่งอี้ เหงื่อไหลอยู่บนใบหน้าที่แดงก่ำ เผยฟันที่ขาวสะอาดออกมา มีเสน่ห์อย่างประหลาด

“ออกไป?” อ๋องฉีเก็บท่าทาง กล่าวถาม

“อืม ไปหาท่านพี่หยวนที่จวนอ๋องฉู่” หยวนหย่งอี้คิดถึงที่คุยกันเมื่อคืน บนใบหน้ามีความปลื้มปริ่มใจเล็กน้อย

“ได้ งั้นเจ้าระวังตัวหน่อย รีบกลับมา” หาได้ยากที่อ๋องฉีจะไม่กวนใจ

หยวนหย่งอี้ตอบรับเสียงหนึ่ง ดูนิ้วมือของเขา กล่าว “มือของท่านบวมแล้ว บันยะบันยังหน่อย”

อ๋องฉีแกว่งมือเล็กน้อย ยิ้มแล้วกล่าว “ไม่เป็นไร ฝึกวิทยายุทธจะต้องลำบากสักหน่อย ไม่เจ็บ อีกทั้งหลังจากที่เหงื่อออกทั้งตัวแล้ว รู้สึกว่าทั้งคนสดชื่นปลอดโปร่ง เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา”

หยวนหย่งอี้ยิ้มแล้วกล่าว “เช่นนั้นท่านก็ทำต่อ”

“ได้!” เขามองนาง “เจ้าไปก่อน ข้ามองดูเจ้าไป”

หยวนหย่งอี้จึงหมุนตัวไป เดินออกมาไม่กี่ก้าว หันกลับไปมองเขา กลับเห็นเขาเป่าลมที่หมัดอย่างแรง สีหน้าเจ็บปวด พบว่านางหันกลับไปมองเขา ก็รีบเอาลงอย่างรวดเร็ว ควงหมัดทำท่าทางจะชกต่อย

หยวนหย่งอี้เดินกลับมาแล้ว ยืนข้างกายเขา

เขาต่อยเสาไม้ กล่าวด้วยลมหายใจหอบ “ไปสิ ยังไม่ไปอีกหรือ? ไม่ต้องสนใจข้า ข้าต่อยอีกครู่หนึ่งค่อยกินอาหารเช้า”

“ฝึกซ้อมนานเท่าไหร่แล้ว?” หยวนหย่งอี้ถาม

“เพิ่งจะครึ่งชั่วยาม” หนุ่มรับใช้ข้างกายกล่าว

หยวนหย่งอี้ดึงข้อมือของเขาไว้ “กินอาหารเข้าก่อนค่อยฝึก ข้าไม่ไปที่ท่านพี่หยวนทางนั้นแล้ว วันนี้ฝึกวิทยายุทธเป็นเพื่อนท่าน”

อ๋องฉีกล่าวด้วยความประหลาดใจ “จริงหรือ? เจ้ายอมฝึกเป็นเพื่อนข้า?”

“ใช่ ข้าก็ละเลยการฝึกวิทยายุทธมานานมากแล้ว ฝึกเป็นเพื่อนท่านพอดี หลังจากนี้จะฝึกวิทยายุทธเป็นเพื่อนท่านสองชั่วยามทุกวันตอนเช้า” หยวนหย่งอี้กล่าว

อ๋องฉีสะบัดมือทันที บนใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ดี ชั่งดีมากๆ เจ้าอ้วน เจ้าดีจริงๆ”

เขาหันไปหยิบผ้าขนหนูในมือของหนุ่มรับใช้ เช็ดเหงื่อบนหน้า ในใจร้องไห้สองครั้ง น้ำตาไหลไปในจิตใจ ฝึกซ้อมสองชั่วยามทุกวัน? ไม่เอา ตอนนี้ครึ่งชั่วยามเขาก็แทบจะตายแล้ว

วันนี้หยวนชิงหลิงพาเฉินจิ่นหนิงและผู้หญิงผู้นั้นที่ชื่อว่าโม่ยี่ออกไปเดินเล่นซื้อของด้วยกัน

ขึ้นรถม้าแล้ว นางเพิ่งจะนึกได้ว่าหลังจากที่ตัวเองมาถึงที่นี่แล้ว ออกไปเดินเล่นซื้อของน้อยมากจริงๆ

วันนี้หยวนหย่งอี้ไม่มา เดิมทียังหวังให้นางเป็นผู้นำทาง

วันนี้อะซี่ไม่มา พาหยู่เหวินเห้าและแม่ทัพใหญ่เฉินจิ้งถิงไปเยี่ยมเยียนตระกูลหยวน อะซี่หายากที่จะได้พบแม่ทัพใหญ่เฉินจิ้งถิง ดังนั้นจึงตามกลับบ้านไปแล้ว