บทที่ 532 อะซี่ตบนางจูใหญ่

ฉางกงกงลังเลสักพัก แล้วก็พูดขึ้นว่า “เรื่องในตอนนั้น บ่าวไม่รู้เรื่อง”

หยู่เหวินเห้ามองดูเขา มองออกว่าเขารู้เรื่อง แต่นี่เป็นประวัติลับของราชวงศ์ ไม่สมควรที่จะพูดมากกว่า

หยู่เหวินเห้าก็ไม่ถามต่อ ยังไงนี่ก็เป็นเพียงเรื่องของราชวงศ์ที่ผ่านมานานแล้ว ไม่ว่าตอนนั้นจะเลือกอย่างไร ใครทำให้ใครเสียใจ ถึงตอนนี้ สำหรับชีวิตของพวกเขาก็ผ่านมามากกว่าครึ่งชีวิตแล้ว

เรื่องในตอนนั้น ควรที่จะกลายเป็นฝุ่นไปได้แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ไท่ซ่างหวงแทบจำไม่ได้ว่าตนเองฝันเห็นคนที่ตนเองเฝ้าคิดถึง หลังจากตื่นขึ้นมา กระปรี้กระเปร่าขึ้นแล้วก็ร้องอยากจะทานข้าว

ท้องเสียมาหลายวัน ท้องว่างอย่างมากแล้ว อยากทานเนื้ออย่างเดียว แต่หยวนชิงหลิงให้เขาทานโจ๊กเท่านั้น เขาโกรธจนก่นด่าหยวนชิงหลิงไปเป็นชุด พูดว่านางโหดร้ายใจดำ

เสียงก่นด่าแม้จะไม่ได้เต็มเสียง แต่ไท่ซ่างหวงคนที่ทำให้คนอื่นรู้สึกปวดใจนั้นไม่เห็นแล้ว กลับมาเป็นเหมือนปกติแบบนั้นแล้ว

หยวนชิงหลิงจึงคิดว่า คนบางคน เรื่องบางเรื่อง ที่จริงก็ฝั่งอยู่ในมุมหนึ่งภายในใจแต่แรกแล้ว อาจจะจำขึ้นมาไม่ได้ง่ายๆ แต่บางครั้งก็จะหลุดเล็ดลอดออกมาทำให้สะเทือนใจ จากที่ปิดกั้น แม้จะเศร้าแต่ไม่เจ็บ ชีวิตคนเราก็คงประมาณนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น หยวนชิงหลิงเติมน้ำเกลือให้กับไท่ซ่างหวงสองขวด แล้วค่อยกลับ ตอนที่ออกจากวังมาถึงจวนอ๋อง ก็เลยเวลาเที่ยงแล้ว

ภายในจวนยังมีแขก ทั้งสองสามีภรรยารีบขอโทษจิ้งถิงสองสามีภรรยา

จิ้งถิงรู้ว่าเมื่อคืนพวกเขาไปจวนจูกั๋วกง นึกว่าพวกเขาอยู่ที่จวนกั๋วกงแล้วค่อยกลับมาวันนี้ ได้ยินว่าไท่ซ่างหวงไม่สบาย อะซี่ที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้นว่า “นี่วันอะไรหรือ? ทำไมถึงมีคนไม่สบายเยอะขนาดนี้?”

“ใครไม่สบายอีกหรือ?”หยวนชิงหลิงถามขึ้น

อะซี่พูดขึ้นว่า “แม่นมสี่หรือ ป่วยอยู่แต่แรกแล้ว”

หยวนชิงหลิงถามขึ้นว่า “หายแล้วไม่ใช่หรือ? เมื่อวานนางยังไปจวนกั๋วกงเป็นเพื่อนข้าอยู่เลย”

“หายดีแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เมื่อคืนเป็นไข้อีกแล้ว เดิมคิดว่าท่านกลับมา สุดท้ายรอไม่เห็นกลับมา หมอหลวงเฉาจัดยาลดไข้ให้ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว”อะซี่พูดขึ้น

“ไม่เป็นไรแล้วจริงๆหรือ?” หยวนชิงหลิงค่อนข้างไม่วางใจ พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าไปดูก่อน”

อะซี่พูดขึ้นว่า “ท่านอย่าไปเลย รีบไปนอนก่อนเถอะ เมื่อคืนไท่ซ่างหวงป่วยทั้งคืน ท่านไม่ได้หลับสบายแน่ แม่นมไม่เป็นไรแล้ว ไข้ลดแล้ว เดี๋ยวข้าไปดูนาง และก็ยังมีหมอหลวงอยู่ไม่ใช่หรือ?”

หยวนชิงหลิงก็ง่วงอย่างมาก จึงพูดขึ้นว่า “งั้นก็ได้ เจ้าดูไว้ด้วย ข้านอนตื่นขึ้นมาแล้วจะไปดูนาง”

หยู่เหวินเห้าไม่นอน เขาจะออกไปกับจิ้งถิง หยวนชิงหลิจึงให้อะซี่พาจิ่นหนิงกับโม่ยี่ไปเดินดูรอบๆ นางกลับไปนอนพักกลางวัน

พอถึงพลบค่ำ คนของจวนกั๋วกงมาเชิญ ครั้งนี้ที่มาเชิญ เป็นการยกเกี้ยว และคนที่มาคือลูกคนชายโตของตระกูลจูจูโห้วเต๋อสองสามีภรรยา

หมันเอ๋อปรนนิบัติหยวนชิงหลิงลุกขึ้นมา หวีผมอย่างง่ายๆ ขอบตาดำคล้ำ ออกไปโดยไม่ต้องทาแป้ง ดูแล้วก็ธรรมดามาก

จูโห้วเต๋อสองสามีภรรยาสุภาพอย่างมาก เชิญหยวนชิงหลิงขึ้นเกี้ยว อะซี่กับหมันเอ๋อก็ตามไปแล้ว

มาถึงจวนจูกั๋วกง หลังจากต้อนรับเข้าไปแล้ว คนตระกูลจูต่างก็มาทำความเคารพ นางจูใหญ่ก็มา นางก็ย่อตัวทำความเคารพหยวนชิงหลิง

หยวนชิงหลิงก็ไม่เสียเวลา มีนางจูน้อยพาไปห้องของฮูหยินของกั๋วกง