บทที่ 558 ออกเที่ยวกลางฤดูใบไม้ร่วง

ไท่ซ่างหวงนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นก็ตบโต๊ะดังปัง เอ่ยอย่างดีใจว่า “ใช่แล้ว เจ้าหญิงใหญ่ชิ่ง ป้าของข้าเอง ตอนนี้ก็เก้าสิบแปดปีแล้ว ยังไม่แต่งงานออกเรือน ประเดี๋ยวไปเกลี้ยกล่อมนางให้ขุดเหล้าหรุ่ยเอ๋อหงออกมาให้ข้าดื่มซะดีกว่า”

ฉางกงกงแลบลิ้นออกมาเลียเหล้าไปนิดหน่อย ชมเปาะว่าหอมมาก จากนั้นก็พูดว่า ：“ไท่ซ่างหวงท่านล้มเลิกความตั้งใจตั้งแต่เนิ่นๆจะดีกว่า เจ้าหญิงใหญ่ชิ่งก็เป็นคนชื่นชอบเหล้ามาก เกรงว่าเหล้าไหนนั้นของนางจะถูกนางขุดขึ้นมาดื่มจนหมดแล้ว”

“ประเดี๋ยวลองไปถามที่กรมวังดู ถามดูว่าเจ้าหญิงใหญ่ชิ่งเข้ามาขุดเหล้าหรือยัง”ไท่ซ่างหวงพูด

ฉางกงกงรับคำ ค่อยๆดื่มเหล้าแล้วเดินออกไปอย่างอิ่มเอมใจ

สองคนในตำหนัก วางแก้วเหล้าลง สบตากันแวบหนึ่ง โสวฝู่ฉู่พูดว่า “ครั้งนี้รัชทายาทวางแผนการ ชิงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของตี๋เว่ยหมิง นับว่าเป็นการควบคุมทางด้านตระกูลตี๋เอาไว้ได้แล้ว ยังไงก็ตามคงอยู่อย่างสบายใจได้ช่วงหนึ่ง”

ไท่ซ่างหวงพยักหน้า “อืม ก็ดี มีเวลากว่าสามปี เพียงพอที่จะให้รัชทายาทยืนหยัดได้อย่างมั่นคง และเพียงพอให้พวกเราได้สร้างอาวุธของต้าโจว ก่อนหน้านี้ข้าได้ส่งคนไปเฝ้าสังเกตการณ์ท่านชายหงเย่แห่งเซียนเปยแล้ว เขาไม่ยอมไปจากเมืองหลวงสักที คาดว่าคงมีแผนการอะไรบางอย่างแน่”

“ท่านคิดว่า เขากำลังวางแผนอะไรอยู่”โสวฝู่ฉู่ถาม

ไท่ซ่างหวงหรี่ตาลง แววตาคมกริบ “ถ้าไม่เข้าใกล้เจ้าใหญ่ ก็คงจะเข้าใกล้เจ้าสี่ คนอย่างนี้ ไม่มีผลประโยชน์คงไม่ทำ ในเมื่อเข้ามาในหุบเขาแห่งสมบัติแล้ว ก็คงไม่กลับไปมือเปล่า ”

โสวฝู่ฉู่พยักหน้า “อืม ท่านวิเคราะห์ได้มีเหตุผลมาก รัชทายาทเองก็ได้สั่งคนคอยเฝ้าสังเกตเขาไว้ตั้งนานแล้ว เห็นที่ พวกท่านปู่หลายคงคิดไปในทางเดียวกันแล้ว”

ใบหน้าของไท่ซ่างหวงนิ่งขรึมดุจน้ำ “ยิ่งดูเหมือนว่าสถานการณ์จะสงบเรียบร้อยดีมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตราย รัชทายาทระวังไว้บ้างก็ไม่ผิด แต่ว่า มีบางเรื่อง รัชทายาทยังอ่อนหัดเกินไป เจ้าที่เป็นคนเก่าแก่ชำนาญการยังต้องช่วยประคองเขาไว้บ้าง อยากให้เขาหลงกลคนอื่นได้”

โสวฝู่ฉู่พูดว่า “อืม รู้แล้ว”

ในจวนอ๋องฉู่

วันนี้ตอนพลบค่ำทังหยางถามหยู่เหวินเห้าขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “วันเกิดปีนี้ของท่านจะจัดอย่างยิ่งใหญ่หรือจัดอย่างเรียบง่ายเหมือนปีที่ผ่านๆมา ”

“เรียบง่าย”หยู่เหวินเห้าเอ่ยโดยไม่เงยหน้าขึ้นแม้แต่น้อย

วันเกิดมีอะไรน่าเฉลิมฉลอง

หยวนชิงหลิงที่อยู่ข้างๆนิ่งไม่ชั่วครู่ “วันเกิดท่าน เมื่อไหร่กัน”

“วันขึ้นสิบค่ำ”หยู่เหวินเห้ามองนาง น้ำเสียงไม่สู้ดีนัก “ดีมาก ยายหยวน แม้แต่วันเกิดข้าเจ้าก็จำไม่ได้หรือ”

หยวนชิงหลิงยิ้ม “แม้แต่วันเกิดของตัวข้าเองข้ายังจำไม่ได้ อย่าว่าวันเกิดท่านเลย”

หยู่เหวินเห้าถาม “เจ้าเกิดเมื่อไหร่ ”

หยวนชิงหลิงส่ายหน้า “ข้าไม่รู้”

วันเกิดของตัวเองนางย่อมจำได้แน่นอน แต่ว่าวันเกิดของเจ้าของร่างเดิมนางจำไม่ได้จริงๆ

ทังหยางกับหยู่เหวินเห้าต่างมองตากันแวบหนึ่ง เข้าใจ คนที่ยืมซากคืนชีพ ไหนเลยจะรู้ว่าวันเกิดของเจ้าของร่างเดิมคือวันไหน

ดีที่การตรวจสอบก็ทำได้ไม่ยาก ให้คนไปถามฮูหยินใหญ่ดูก็รู้เอง

ทังหยางจึงรับหน้าที่ไป ฮูหยินใหญ่บอกกับเขาว่า วันเกิดของหยวนชิงหลิงคือวันไหว้พระจันทร์ และสีหน้าของฮูหยินใหญ่ไม่ค่อยจะดีนัก บอกว่าตอนที่มีการเทียบดวงชะตาก็มีการแลกเปลี่ยนวันเกิดและพื้นดวงไปแล้ว ทำไมจวนอ๋องจึงไม่รู้เล่า

ทังหยางเอ่ยยิ้มๆว่า “ตอนนั้นแม่นมที่จัดการเรื่องทั้งหมดไม่ใช่แม่นมสี่ ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่รู้ และขี้เกียจจะไปค้นหาแล้ว จึงได้ให้ข้าน้อยมาถามดู แต่ว่า ท่านอย่าโมโหเลย พระชายารัชทายาทก็จำวันเกิดรัชทายาทไม่ได้เช่นกัน ”

ฮูหยินใหญ่โมโหจนหัวเราะออกมา “เด็กคนนี้ไม่ใส่ใจจะจดจำเอาซะเลย แม้แต่วันเกิดสามีตนเองยังจำไม่ได้ สมควรตี”