บทที่ 58 ข้าได้ยินผิดอย่างนั้นหรือ

บทที่ 58 ข้าได้ยินผิดอย่างนั้นหรือ

แต่ว่าฮ่องเต้หมิงหยวนที่ทรงกริ้วอยู่นั้น กลับบอกให้มู่หรูกงกงเรียกหยวนชิงหลิงเข้าไป

อ๋องซุนมองนางด้วยสายตาสงสาร เขารู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ทำให้นางต้องเข้าไปรองรับอารมณ์แทนเขา ได้ยินว่าหลานห้ารักษาตัวอยู่ในวัง ควรจะไปบอกหลานห้าหน่อยดีกว่า เพื่อให้เขาช่วยหาทางพาพระชายาออกมา

หยวนชิงหลิงเดินเข้ามาในตำหนัก แต่ฮ่องเต้หมิงหยวนกลับไม่เงยหน้ามามอง พลางพูดขึ้น “คุกเข่าลง！”

หยวนชิงหลิงทำตามรับสั่งทันที “คารวะฝ่าบาท！”

ภายในตำหนัก เงียบลง มู่หรูกงกงกำลังเก็บกวาดเศษแผ่นหมึกและกระดาษบนพื้น เป็นของที่ฝ่าบาททรงกริ้วแล้วขว้างใส่อ๋องซุน

และบนพื้นนั้นก็มีไข่มุกหนันตกอยู่หนึ่งเส้น ซึ่งห่างจากหยวนชิงหลิงไม่ถึงห้าฟุต

ฮ่องเต้หมิงหยวนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ “เมื่อครู่มู่หรูกงกงมารายงานว่า เจ้าจะมารับโทษกับข้าที่ทำไข่มุกหนันหายเอง เจ้าไปทำหายที่ไหน？”

“ทูลเสด็จพ่อ ในตำหนักฉินคุนเพคะ” หยวนชิงหลิงตอบ

“แล้วเจ้าลองดูสิ บนพื้นนั่นใช่ไข่มุกหนันที่เจ้าทำหายในตำหนักฉินคุนหรือไม่？” ฮ่องเต้หมิงหยวนถามขึ้นอีกครั้ง

หยวนชิงหลิงหันไปมอง “ใช่ เพคะ”

“ไข่มุกหนันเส้นนี้ คนของฮองเฮาเป็นคนนำมาให้ เจ้าจะบอกว่าคนของฮองเฮาขโมยไข่มุกหนันของเจ้างั้นหรือ？” เสียงของฮ่องเต้หมิงหยวนนั้น เริ่มฟังดูโมโหแล้ว

แต่ว่าเหมือนกำลังให้โอกาสนางอยู่

หยวนชิงหลิงส่ายหน้า “ไม่ใช่เพคะ หม่อมฉันรู้ว่าใครเป็นคนเอาไป”

“ว่าไงนะ？” ฮ่องเต้หมิงหยวนหัวเราะออกมาอย่างเย็นยะเยือก “เจ้ารู้ว่าใครขโมยไปงั้นหรือ？”

“รู้เพคะ หม่อมฉันเห็นว่าใครเอาไป” นางก็ยังยืนหยัดในคำตอบนี้

“ใคร？” ฮ่องเต้หมิงหยวนกริ้วอย่างมากแต่ก็ยังยิ้มอยู่

หยวนชิงหลิงตอบเสียงนิ่ง “แม่นมสี่！”

ฮ่องเต้หมิงหยวนกริ้วจนตบโต๊ะ “เหลวไหล！”

มู่หรูกงกงรีบพูดขึ้นทันที “พระชายา อย่าพูดมั่วนะพ่ะย่ะค่ะ ท่านเองก็รู้ว่าแม่นมสี่เป็นคนของไท่ซ่างหวงไม่ใช่หรือ？”

หยวนชิงหลิงพูดออกมาอย่างลำบาก “ข้ารู้......” แล้วเสียงก็หายไป เพราะความรู้สึกที่รู้ฐานะแม่นมสี่แต่ไม่กล้าถาม

ฮ่องเต้หมิงหยวนใช้สายตาเย็นชามองมาที่นาง คำพูดนี่ ฟังดูเหลวไหลเกินไปแล้ว พูดออกมาใครก็ไม่มีทางเชื่อ

และในตอนที่รู้สึกว่าเหลวไหล กลับทำให้ฮ่องเต้หมิงหยวนมีความรู้สึกบางอย่าง

หยวนชิงหลิงไม่น่าจะโง่ขนาดใส่ร้ายคนของไท่ซ่างหวง

ฮ่องเต้หมิงหยวนจึงสงบสติอารมณ์ลง

แม่นมเป่าบอกว่า แม่นมสี่เป็นคนนำไข่มุกหนันไปมอบให้ ถ้าลองคิดกลับกัน คำพูดนั้นก็คือโยงไปถึงแม่นมสี่ และสิ่งที่หยวนชิงหลิงต้องการก็คืออนาคตของหลานห้า แต่ทำไมถึงต้องยืมมือคนอื่นด้วย？

ควรจะไปด้วยตนเองถึงจะดูน่าเชื่อ

หยวนชิงหลิงยังคงคุกเข่าอยู่ ด้วยสีหน้าที่ดูนิ่งสงบ

ปัญหานี้ นางได้โยนไปให้ฮ่องเต้หมิงหยวน

ว่าควรจะเรียกคนของไท่ซ่างหวงมาไต่สวนหรือไม่ มันก็คือการตัดสินใจของเขา

ฮ่องเต้หมิงหยวนครุ่นคิด พลันตรัสว่า “รับสั่งออกไป เชิญฮองเฮากับแม่นมสี่มาที่ห้องทรงพระอักษร”

คนในตำหนักมารับคำสั่งแล้วออกไปทันที

และก่อนที่แม่นมสี่กับฮองเฮาจะมาถึง เสียนเฟยเองก็มาถึงแล้ว

เสียนเฟยนั่งไม่ติดแล้ว ต้องรู้ให้ได้เรื่องที่หยวนชิงหลิงมอบไข่มุกหนันให้กับฮองเฮา นางรู้ว่าตอนนี้สถานการณ์กำลังค่อยๆ เปลี่ยนไป นางอยู่รักษาตัวแต่ในตำหนักต่อไปไม่ได้แล้ว

รักษานานแล้ว จนลูกสะใภ้อกตัญญูคนนั้นไม่เห็นหัวนาง

ที่นางมาครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะไข่มุกหนัน เพียงแค่อยากจะออกมาเคลื่อนไหวบ้าง เพื่อให้หยวนชิงหลิงรู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่

เสียนเฟยเอาชาบำรุงกำลังมาให้ พอหลังจากที่เข้ามาในตำหนักก็เห็นหยวนชิงหลิงคุกเข่าอยู่ บนพื้นก็มีไข่มุกหนันตกอยู่ นางจึงหันไปมองฮ่องเต้ที่มีสีหน้าโมโห มู่หรูกงกงเองก็ยืนอยู่ด้านข้างไม่พูดอะไร ในใจนางก็นิ่งไม่น้อย

นางพอจะดูออกว่าที่พระองค์โกรธนั้นคงเป็นเพราะเรื่องที่หยวนชิงหลิงนำไข่มุกหนันไปให้ฮองเฮา แม้ว่านางจะรู้ว่าเรื่องนี้อาจจะส่งผลไปถึงบุตรชายตัวเอง แต่ถ้าหยวนชิงหลิงถูกลงโทษ นางก็จะสะใจไม่น้อย

นางฉีกยิ้มออกมา “ฝ่าบาท กระหม่อมรู้ว่าพระองค์ทรงยุ่งกับงานในราชสำนัก และก็เป็นห่วงการป่วยของฮองเฮา จึงได้ต้มชาบำรุงกำลังมาให้เพคะ”

ฮ่องเต้หมิงหยวนพูดขึ้นเสียงเรียบ “วางไว้เถอะ”