บทที่ 587 เจ้าสำนักเหลิ่งหลัง

หางเสือหลักของสำนักเหลิ่งหลังจัดตั้งอยู่ที่จื๋อลี่ อยู่ในสถานที่ที่มีระยะห่างอยู่ใกล้กับเมืองที่ฮ่องเต้ประทับอยู่

แต่ว่า หางเสือหลักของสำนักเหลิ่งหลังแทบจะไม่มีผู้ใดรู้ว่าอยู่ที่ไหน แม้ว่าจะผ่าน หรือเข้าไปแล้วก็ไม่รู้ว่าที่แท้ที่นี่ก็คือสำนักเหลิ่งหลังที่ชื่อเสียงโด่งดัง

เพราะว่า หางเสือหลักของสำนัก อยู่ด้านในหอนางโลมแห่งหนึ่ง เป็นหอนางโลมที่ใหญ่ที่สุดของจื๋อลี่ ที่นี่เป็นสถานที่หาความสำราญยามค่ำคืนที่มีแสงสีเสียง คึกคักเจี๊ยวจ๊าว ทุกคืนล้วนมีคนสนิทของฮ่องเต้และพ่อค้าที่ร่ำรวยรวมถึงปัญญาชนนักประพันธ์ที่ร่ำรวยหน่อยมาใช้บริการที่นี่

หอนางโลมแห่งนี้เรียกว่าซาวโถ๋จุ้ย เถ้าแก่มีชื่อเรียกขานว่าท่านชายสี่เหลิ่ง สำหรับชื่ออะไร ไม่รู้ รู้เพียงแค่เขามีเงินมากมาย นอกเหนือจากซาวโถ๋จุ้ยแล้ว ทุกที่ล้วนเปิดเป็นซ่องร้านเต้นรำทำเพลง ร้านค้าขายข้าวน้ำมัน ร้านผ้าไหมแพรต่วน การค้าของเขากระจัดกระจายอยู่ทุกๆอุตสาหกรรม

ที่สำคัญที่สุดคือ ท่านชายสี่เหลิ่งยังหนุ่มมาก ปีนี้เพิ่งจะครบสามสิบปี ยังไม่ได้แต่งงาน เป็นหนุ่มโสดที่มีเงินอย่างแท้จริง

เขาคือชายรูปงามอันดับหนึ่งของจื๋อลี่ รูปงามถึงระดับไหนล่ะ? หากว่าเขายอมเปลี่ยนไปสวมชุดผู้หญิง หญิงงามที่สุดในซาวโถ๋จุ้ยก็ต้องจืดจาง

แต่ ทุกคนล้วนคิดว่า ผู้ชายน่ะ ไม่ควรรูปงามอ่อนโยนขนาดนี้ ขาดกลิ่นอายความแข็งแกร่งของผู้ชาย ไม่เพียงแค่งดงามอ่อนโยน กระทั่งยังรู้สึกว่าป่วยออดๆแอดๆ ทั้งวันเป็นท่าทางเหมือนหญิงงามที่เจ็บป่วยอ่อนแอน่าสงสาร

คนส่วนมากที่เคยพบเจอท่านชายสี่เหลิ่งล้วนรู้สึกว่า ท่านชายสี่เหลิ่งเป็นคนที่เป็นโรคที่รักษาไม่หายและมีชีวิตได้อีกไม่นาน แต่ว่า ตั้งแต่เขาอายุยี่สิบปีในปีนั้นจัดตั้งเปิดซาวโถ๋จุ้ยจนถึงวันนี้ ผ่านไปสิบปีแล้ว คนก็ยังมีชีวิตอยู่อย่างดี ท่าทางเหมือนเจ็บป่วยก็เรื่องของท่าทางที่เหมือนเจ็บป่วย ใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรีเป็นอย่างมาก อยู่ในซาวโถ๋จุ้ย คิดต้องการหญิงงามอะไรที่ไม่มี? ดังนั้นคนอื่นเขาจึงไม่แต่งงานมีภรรยา ใช้ชีวิตเป็นดั่งที่ผู้ชายในโลกทุกคนนอนหลับก็ล้วนใฝ่ฝันถึง

ต้องการเงินมีเงิน ต้องการรูปร่างหน้าตามีรูปร่างหน้าตา ต้องการผู้หญิงมีผู้หญิง ชีวิตยังมีอะไรให้เสียใจอีก?

ความอิสรเสรีของท่านชายสี่เหลิ่ง เป็นสิ่งที่ผู้ชายของเป่ยถังแสวงหามาตลอดชีวิต

ท่านชายสี่เหลิ่งไม่มีจวน ก็อาศัยอยู่ในลานด้านหลังของซาวโถ๋จุ้ย

ซาวโถ๋จุ้ยใหญ่โตมาก ยังใหญ่กว่าจวนท่านอ๋องในเมืองหลวงเป็นเท่าหนึ่ง ลานด้านหลังและลานด้านหน้าแยกจากกัน ลานด้านหน้าไว้ทำการค้า ลานด้านหลังเป็นที่ที่เขาอยู่เอง แต่ว่า พูดถึงว่าความโอ่อ่า ลานด้านหลังกลับโอ่อ่ายิ่งกว่าลานด้านหน้าที่เป็นสถานที่ทำการค้า

ที่น่าเสียดายคือ ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าไปได้ แต่จากข่าวคราวเล่าลือบอกว่า สถานที่ที่ท่านชายสี่เหลิ่งอาศัย หยกขาวเป็นอิฐ มุกสดใสทำเป็นโคมไฟ พรมที่ล้ำค่าปูตั้งแต่หน้าประตูจนถึงห้องโถงหลัก เพียงแค่ค่าทำพรมผืนนี้ก็อยู่ที่หมื่นตำลึงขึ้นไป แพงก็มีเหตุผล เพราะได้ยินด้านในพูดกันว่าใช้ด้ายทองเย็บปัก

ยังบอกอีกว่า ด้านในจัดวางเครื่องลายครามโบราณที่ล้ำค่ามากมาย ฉากกั้นห้องทุกอันในบ้านล้วนทำด้วยไม้ทองน่านพันปี แกะสลักเป็นก้อนเมฆและนกบินที่เป็นมงคล คนมากมายไม่รู้ว่าไม้ทองน่านพันปีมีความล้ำค่าเพียงใด “คนที่ได้ชม” จึงได้พูดให้เข้าใจได้ง่ายๆว่าฮ่องเต้แต่ละยุคสมัยในอดีตล้วนใช้ไม้ทองน่านพันปีที่สามารถหามาได้ทำโลงศพให้ตัวเองเพื่อเป็นเกียรติหลังจากที่สิ้นพระชนม์แล้ว นี่ไม่ใช่ว่ามีเงินก็สามารถหาซื้อได้ มีเงินก็จำเป็นต้องพิถีพิถันกับวิถีทางบางอย่าง โลงศพเช่นนี้ ในบ้านของคนอื่นเขาท่านชายสี่เหลิ่งก็มีอยู่หลายชิ้น

นอกจากนี้ยังกล่าวอีกว่า สาวใช้ที่ปรนนิบัติท่านชายสี่เหลิ่ง ล้วนงดงามเลิศล้ำที่สุดในปฐพี รูปร่างยั่วยวนกว่าปีศาจงู ท่าทางละเอียดอ่อนคล่องแคล่วกว่า เคยมีพ่อค้าที่ร่ำรวยได้พบเห็นสาวใช้ของท่านชายสี่เหลิ่ง อยากจ่ายทองคำเป็นหมื่นซื้อกลับไปไว้ชมเล่นคนหนึ่ง ถูกท่านชายสี่เหลิ่งปฏิเสธทันที บอกว่าสาวใช้บ้านเขา เป็นของล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้

ท่านชายสี่เหลิ่งกลายเป็นคนที่ร่ำรวยจนไร้ศัตรูจะเทียบได้ แม้แต่ฮ่องเต้ก็มีเงินได้ไม่เท่าเขา

บุคคลที่ลึกลับเช่นนี้ผู้หนึ่ง อีกทั้งถ่อมตนขนาดนั้น เต็มเปี่ยมไปด้วยสีสันของตำนานโดยแท้จริง

แต่วันนี้ท่านชายสี่เหลิ่งโกรธมาก เพียงแค่มือข้างหนึ่งทุบที่วางอุปกรณ์ดื่มชาที่ทำจากไม้กฤษณานั่น ทุบจนเสียงดังสะเทือน บนใบหน้าขาวงดงามเลิศล้ำเป็นที่สุด ก็แดงขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ถูกกระตุ้นให้ร้อนใจ มองดูคนของสำนักที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้วยความเย็นชา ริมฝีปากบางๆเปิดขึ้น กล่าวด้วยความเดือดดาล “พวกเจ้าแต่ละคนออกมาจากขี้หมูหรือไง? ในสมองล้วนบรรจุแต่ไส้กรอกไว้หรือ? งานนี้ใครบอกว่าสามารถรับได้กัน?”

มือข้างหนึ่งของเขาเขี่ยรูปคนบนโต๊ะไปบนพื้น หรี่ตามองครู่หนึ่ง มีความโกรธเคืองยิ่งขึ้น “สำนักนี้ไม่ใช่ว่าไม่สามารถรับงานฆ่าผู้หญิงได้ แต่ข้อแรกคือผู้หญิงคนนี้จะต้องจัดอยู่ในรายชื่อผู้มีฝีมือสูงส่งของยุทธจักรในร้อยอันดับแรกเป็นแน่ หยวนอะไรนี่จัดอยู่อันดับที่เท่าไหร่? พวกเจ้าว่ามา!”

สิบกว่าคนด้านล่าง เงียบกริบทั้งผืน เหงื่อออกทั้งตัว