บทที่ 60 ดูไม่ชัด

บทที่ 60 ดูไม่ชัด

แม่นมสี่ฝืนยิ้มออกมา “ติดหนี้บุญคุณก็ต้องตอบแทน ปีก่อนข้าน้อยป่วยหนัก พระชายาฉีได้นำยามารักษาจนหาย วันนี้ได้ช่วยนางแล้ว ก็ถือว่าได้ตอบแทนนาง ข้าน้อยรู้ดีว่าพระชายาฉู่ไม่มีทางถูกลงโทษ เพราะฝ่าบาทยังต้องการนาง อย่างมากก็แค่ต่อว่าสองสามคำ ข้าน้อยไม่ได้อยากทำร้ายใครเพคะ”

นางพูดจบ ก็พลันโขกหัวลงไปอีกครั้ง พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าก็ดูสงบแล้ว “ข้าน้อยไม่มีอะไรจะพูดแล้วเพคะ ฝ่าบาททรงรับสั่งให้ข้าน้อยดื่มเหล้าพิษเถอะเพคะ！”

วันนี้ที่นางติดค้าง นางก็ตอบแทนหมดแล้ว

วันข้างนาง นางก็ไม่ติดค้างเขาอีกแล้ว

สีหน้าของฮ่องเต้หมิงหยวนดูไม่สงบ “ถ้าหากว่าท่านบอกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเป็นใคร ข้าจะถือว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

แม่นมสี่เงียบ และใบหน้านั้นก็เหมือนจะตัดสินใจว่าเลือกที่จะตายไว้แล้ว

ฮ่องเต้หมิงหยวนโกรธเกรี้ยวอย่างมาก เพราะเขาไม่สามารถประหารแม่นมสี่ได้ อีกทั้งยังไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับไท่ซ่างหวง เพราะตอนนี้ไท่ซ่างหวงก็ป่วยใจ จะสามารถทนรับความเจ็บปวดที่คนข้างกายตัวเองวางยาพิษและลอบทำร้ายพระองค์ได้อย่างไร？

เงียบไปสักพัก เขาจึงพูดขึ้น “ในเมื่อท่านบอกว่าไม่ได้มีใจคิดร้ายต่อไท่ซ่างหวง ข้าก็จะเชื่อท่าน และไม่ถามต่อ เพียงแต่แม่นมอายุมากแล้ว ไม่เหมาะที่จะดูแลไท่ซ่างหวงต่อ ในเมื่อแม่นมกับพระชายาฉู่มีเรื่องต่อกัน อย่างนั้นข้าก็จะไปขอไท่ซ่างหวงเพื่อให้แม่นมกลับไปดูแลพระชายาฉู่ที่จวน”

ดูท่าฮ่องเต้หมิงหยวนจะไม่ยอมลงมือเอง แม่นมสี่ที่เคยทำร้ายนาง กลับไล่ให้มาอยู่กับนาง เพื่อให้นางจัดการ

หยวนชิงหลิงเบิกตาโตพูดไม่ออกเลย！

“แม่นมสี่กลับไปก่อนเถอะ” ฮ่องเต้หมิงหยวนที่สงบสติลงแล้วพูดขึ้น

แม่นมสี่หันมามองหยวนชิงหลิงด้วยสายตาซับซ้อน พร้อมกับคำนับแล้วออกไป

ฮ่องเต้หมิงหยวนหันมามองฉางกงกง “เจ้าไปจับตาดูนางไว้ พยายามพูดกับนางสักสองสามคำ อย่าให้นางตัดสินใจคิดสั้น”

ในแววตาของแม่นมสี่นั้นดูเหมือนจะคิดสั้นแล้ว เพียงแค่ถ้าทำในวังนี้ ไท่ซ่างหวงก็จะรู้

“พ่ะย่ะค่ะ！” ฉางกงกงน้อมรับสั่ง

หยวนชิงหลิงกับฮ่องเต้หมิงหยวนหันมาสบตากัน

“เจ้าก็ไม่คิดที่จะมาบอกข้าก่อนหน่อยหรือ？” ฮ่องเต้หมิงหยวนพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

หยวนชิงหลิงรู้ว่าครั้งนี้ตัวเองบุ่มบ่ามเกินไป และไม่เคยคิดเลยว่าฝ่าบาทจะไม่ยอมให้แม่นมสี่เกิดเรื่อง

นางจึงพูดออกมาอย่างสำนึก “หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วเพคะ”

ฮ่องเต้หมิงหยวนจ้องนาง “เจ้ารู้ก่อนแล้วหรือว่าแม่นมสี่จะนำไข่มุกไปให้ฮองเฮา？”

“หม่อมฉันให้นางนำไปให้เสียนเฟยเพคะ”

“ชิ” ฮ่องเต้หมิงหยวนสบถออกมา “เจ้าไม่ใช่บอกว่านางหยิบไปเองหรือ？”

หยวนชิงหลิงจึงพูดขึ้น “หม่อมฉันไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วนางจะยอมรับหรือไม่ ถ้าหากนางยอมรับ อย่างนั้นหม่อมฉันก็จะยอมรับเช่นกัน ถ้าหากนางไม่ยอม หม่อมฉันก็จะยืนหยัดบอกว่านางขโมยไป ยังไงก็ไม่มีทางยอมให้ทำร้ายหม่อมฉันง่ายๆ ”

ฉลาดไม่เบาเลย

ฮ่องเต้หมิงหยวนไม่ถามต่อ เพียงแค่สงสัยอย่างหนึ่งจึงพูดขึ้น “นางบอกว่าจะนำไปให้เสียนเฟย แต่ทำไมเจ้าถึงรู้ว่านางจะนำไปให้ฮองเฮา？”

“ถ้าหากว่านางหวังดีอยากให้ความสัมพันธ์ของหม่อมฉันกับเสียนเฟยดีขึ้น นางก็ควรแนะนำให้หม่อมฉันนำไปให้เอง แต่ไม่ใช่ให้นางนำไปให้ อีกอย่าง ไข่มุกหนันนี้ขนาดฮองเฮาก็ยังไม่เคยได้ แต่นางกลับบอกให้นำไปให้เสียนเฟย มันดูไม่ถูกต้องเท่าไหร่ แม่นมสี่ไม่มีทางทำผิดพลาดในเรื่องนี้แน่ นอกจากว่านางต้องการจะใส่ร้ายหม่อมฉัน”

ทุกอย่างชัดเจน ตอนนี้ในสมองนั้นชัดเจนมาก

ฮ่องเต้หมิงหยวนพูดเสียงเรียบ “ตอนนี้ข้ามอบแม่นมสี่ไปอยู่กับเจ้า เจ้าอยากจะทำอะไรก็ได้ เพียงแต่อย่าทำให้ไท่ซ่างหวงรู้ก็พอ”

หยวนชิงหลิงจึงพูดขึ้นอย่างหมดความอดทน “เสด็จพ่อ มอบนางให้หม่อมฉันมันไม่ถูกนะเพคะ หม่อมฉันทำอะไรนางไม่ได้” ต้องการยืมมือนางจัดการแม่นมสี่ ก็มีแต่จะทำให้ไท่ซ่างหวงโมโห นางไม่อยากจะตัดหางตัวเอง

“ยังไงข้าก็มอบให้แล้ว เจ้าอยากจะทำอะไรก็ทำ ข้าไม่สนใจ”

หยวนชิงหลิงรู้ว่าฮ่องเต้หมิงหยวนนั้นเจ้าเล่ห์ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาเป็นฮ่องเต้