บทที่ 616 ไปเกลี้ยกล่อมเด็กแก่

ตอนที่มู่หรูกงกงมาถึงจวนอ๋องฉู่ หยู่เหวินเห้าเพิ่งกลับมา ก็มาเจอกับมู่หรูกงกงพอดี

หากไม่มีอะไร มู่หรูกงกงจะไม่มาตอนกลางคืน ดังนั้นหยู่เหวินเห้าเห็นเขา ก็รีบถามขึ้นว่า “กงกง เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

มู่หรูกงกงรีบลงจากรถม้า เดินมาอย่างเร่งรีบ พร้อมพูดขึ้นว่า “อุ๊ย ท่านอ๋อง ดูท่านสิงานยุ่งก็ยุ่งเถอะ ยังไงก็ควรที่จะหาเวลาไปถวายพระพรไท่ซ่างหวงบ้าง ท่านว่าท่านกับพระชายารัชทายาทไม่ได้ไปเข้าเฝ้านานแค่ไหนแล้ว?”

หยู่เหวินเห้าครุ่นคิด พร้อมพูดขึ้นว่า “ก็ไม่นานนี่ ครั้งที่แล้วเข้าวัง....” ดูเหมือนจะนานแล้วจริงๆด้วย

มู่หรูกงกงเหยียบเท้า พร้อมพูดขึ้นว่า “ไท่ซ่างหวงงอนมาก จนทำให้ตนเองบาดเจ็บอย่างไม่ได้ตั้งใจ”

หยู่เหวินเห้าตกใจไม่เบา รีบถามขึ้นว่า “บาดเจ็บหนักไหม?”

มู่หรูกงกงพูดว่า “ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรมาก เข้าไปพูดคุยกันข้างใน เชิญพระชายารัชทายาทออกมาด้วย”

หยู่เหวินเห้าได้ยินว่าไม่ค่อยเป็นอะไรมาก ก็ค่อยวางใจ รีบเดินเข้าไปสั่งคนไปตามหยวนชิงหลิงไปห้องโถง

รอเมื่อหยวนชิงหลิงออกมาแล้ว หยู่เหวินเห้าค่อยถามว่า “ไท่ซ่างหวงโกรธเรื่องอะไรหรือ? ทำยังไงถึงได้ทำให้ตนเองได้รับบาดเจ็บ?”

มู่หรูกงกงมองดูหยวนชิงหลิง พร้อมพูดขึ้นว่า “พระชายารัชทายาท เข้าวังหลายครั้งนี้ ล้วนต่างก็รีบไปรีบกลับ ไม่ได้ไปถวายพระพรที่พระตำหนักฉินคุนใช่ไหม?”

เมื่อกี้ตอนที่สวีอีไปตามหยวนชิงหลิง ก็ได้บอกนางแล้วว่าไท่ซ่างหวงได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นคราวนี้หยวนชิงหลิงก็ร้อนใจอย่างมาก ได้ยินมู่หรูกงกงถาม นางนิ่งอึ้งไป พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่ได้ไปจริงๆ ค่อยข้างรีบ จึงไม่ได้ไปหา”

มู่หรูกงกงพูดขึ้นว่า “ไท่ซ่างหวงโกรธอย่างมาก วันนี้ท่านเข้าวังแล้วก็ไม่ได้ไปพระตำหนักฉินคุน ก็โกรธจัดอย่างมาก ฉางกงกงพูดว่าเตะเก้าอี้ชนถูกตนเอง หกล้มแล้วก็หัวแตก พรุ่งนี้ไม่ว่าท่านจะว่างหรือไม่ว่าง ก็ต้องไปสักครั้ง ฮ่องเต้ตรัสแล้ว อย่าบอกว่าข้าออกจากวังมาแจ้งเจ้า ให้บอกว่าเจ้าคิดถึงไท่ซ่างหวง จึงเข้าวังไปถวายพระพร ดีที่สุดให้พาลูกไปด้วย”

ในใจหยวนชิงหลิงรู้สึกผิดขึ้นมาในทันใด อยากที่จะเข้าหวังไปทันที จึงพูดขึ้นว่า “กงกงวางใจ พรุ่งนี้ข้าจะไปแต่เช้า”

มู่หรูกงกงถอนหายใจเบาๆ พร้อมพูดขึ้นว่า “พระชายารัชทายาท บ่าวก็ไม่ได้อยากว่าท่าน ตอนนี้ไท่ซ่างหวงได้เกษียณแล้ว ไม่ถามเรื่องราชการ อาศัยอยู่ในวังหลังอย่างสงบ คนไปมาหาสู่ก็มีไม่กี่คน รอคอยก็แต่เพียงท่านกับพวกหลานๆ ท่านควรที่จะไปอยู่เป็นเพื่อนบ้าง ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”

ฉางกงกงพูดเช่นนี้จนหยวนชิงหลิงแทบน้ำตาไหล จนอยากที่จะตบหน้าตนเองหนึ่งที พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้ารู้แล้ว ขอบคุณกงกงอย่างมากที่มาแจ้ง”

มู่หรูกงกงจึงลุกขึ้น แล้วก็ลากลับ

หยู่เหวินเห้าเห็นหยวนชิงหลิงทุกข์ทรมานอย่างมาก จึงพูดปลอมขึ้นว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เจ้าก็มีงานยุ่ง ใครจะไปรู้ว่าเสด็จปู่จะชอบโกรธง่ายขนาดนี้? อายุก็ขนาดนี้แล้ว ยังจะไม่รักตนเอง ช่างเอาแต่ใจจริงๆ”

หยวนชิงหลิงถลึงตาใส่เขาพร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าอกตัญญู ใคร อนุญาตให้เจ้าพูดว่าเขาเช่นนี้? อยากจะบอกว่าเอาแต่ใจหรอ? แล้วเจ้าไม่เอาแต่ใจหรือไง? เจ้าไม่เอาแต่ใจแล้วทำไมถึงไม่ไปเยี่ยมดูเขาบ้าง?”

หยู่เหวินเห้าขยี้จมูก ที่จริงเขาก็เป็นห่วงไท่ซ่างหวง ก็เพราะไม่อยากเห็นเจ้าหยวนโทษตัวเอง จึงพูดว่าไท่ซ่างหวงเอาแต่ใจ แต่เมื่อคิดดูแล้วพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกต้อง คนก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว คนที่ได้รับบาดเจ็บใหญ่ที่สุด

หยวนชิงหลิงไม่อยากสนใจเขา หันตัวเดินไปหาแม่นมสี่ ถามว่าไท่ซ่างหวงชอบทานอะไร แล้วทั้งสองคนก็อยู่ในครัวทั้งคืน ทำเค้กขนมหวาน ต้มน้ำซุป ล้วนเป็นสิ่งที่ไท่ซ่างหวงชอบ

ไท่ซ่างหวงชอบทานเค้กงา ขนมชั้น ขนมโก๋แผ่นเมฆ หยวนชิงหลิงไม่ยอมนอน รีบทำด้วยกันกับแม่นมสี่ ใส่กล่องอาหารเต็มสามกล่อง

ฟ้าเริ่มสว่าง นางก็พาแม่นมสี่กับแม่นมพวกเด็กเข้าวังไปด้วยกัน

พวกเด็กๆยังไม่ตื่น แม่นมอุ้มนอนอยู่ในรถม้า รถม้าโยกเยก พวกเด็กๆกลับยิ่งนอนหลับลึก