บทที่ 633 ท่านนี้คือย่าของข้า

หยวนชิงหลิงพูดว่า “รู้ว่าหลานไม่ใช่หยวนชิงหลิงคนเดิมคนนั้น คิดว่าหลานยืมซากคืนชีพมาตลอด”

คุณย่าหยวนพูดว่า“เขาดีกับหลานจริงหรือเปล่าประเดี๋ยวย่าเห็นเขากับตาถึงจะรู้ ”นางถอนหายใจหนักๆหนึ่งเสียง มองใบหน้าของหลานสาว“ใบหน้าของหลานตอนนี้คล้ายกับใบหน้าเดิมอยู่หลายส่วน ก่อนจะมา โม่ยี่เคยเล่าสถานการณ์ของพวกหลานให้ย่าฟังแล้ว หมอหลินก็เล่าให้ฟังบางส่วน ย่ารู้ว่าหลานกำลังจะสร้างโรงเรียนแพทย์ แต่ยังหาหมอที่ยินดีจะช่วยหลานไม่ได้ ย่ากำลังคิดว่า ในเมื่อสัญญาของย่ากับโรงพยาบาลก็หมดอายุแล้ว ไม่สู้มาช่วยหลานดีกว่า ฉะนั้น ย่าคงไม่กลับไปแล้ว จะอยู่เฝ้าดูแลหลานที่นี่ หลานจะได้ไม่ต้องอยู่ที่นี่ตัวคนเดียว หลานรับผิดชอบดูแลย่าในบั้นปลายชีวิตก็พอ”

หยวนชิงหลิงได้ยิน ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที “จริงหรือ คุณย่าดีที่สุดเลย”

คุณย่าหยวนลูบที่แผลเป็นบนข้อมือของนาง ยังคงรู้สึกเจ็บปวดใจมาก“หลานอยู่ที่นี่ยังไม่ลืมในสิ่งที่ร่ำเรียนมา ที่แคว้นต้าซิงมีคนมากมายรู้จักหลาน พูดถึงหลานแล้วก็ชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง ย่าได้ยินแล้ว ก็รู้สึกภูมิใจเหมือนกัน”

ระหว่างที่คุณย่าหยวนพูด ใบหน้าก็เผยให้เห็นแววปลอบโยน

หยวนชิงหลิงรู้สึกคาดไม่ถึง“จริงหรือ คนต้าซิงต่างก็รู้จักหลานหรือ คุณย่า หมอหลินคนนั้นเป็นใคร คุณย่าบอกว่านางเป็นคนพาคุณย่ามา หรือว่านางเองก็มีเครื่องแห่งกาลเวลา ”

คุณย่าหยวนดึงมือของนางเอาไว้ ค่อยๆเล่าขั้นตอนที่นางมาที่นี่ให้หยวนชิงหลิงฟัง

เดิมทีหลังจากที่โม่ยี่ได้นำข่าวคราวของหยวนชิงหลิงมาส่ง คุณพ่อหยวนก็ไปเล่าให้คุณย่าหยวนฟังที่โรงพยาบาล คุณย่าหยวนทั้งตื่นเต้นทั้งเจ็บปวดใจ ชั่วขณะนั้นก็ควบคุมอาการป่วยเอาไว้ไม่อยู่ พอดีกับที่เพื่อนร่วมงานเก่าแก่ที่อยู่ในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนนั่นก็คือศาสตราจารย์หลินมีเหลนสาวคนหนึ่งชื่อหยางหรูไห่เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านโรคหัวใจ จึงได้ให้นางมาช่วยทำการผ่าตัดให้กับคุณย่าหยวน

ฝั่งโม่ยี่พอรู้ว่าคุณย่าหยวนกำลังทำการรักษาโรค จึงได้บินมาอีกครั้งเพื่อเยี่ยมเยียน ได้พบเข้ากับหยางหรูไห่พอดี ที่แท้หยางหรูไห่ก็เป็นคุณหมอเจ้าของไข้ที่รักษาน้องสาวของนาง

เพราะว่าหยางหรูไห่นั้นถูกอ๋องสำเร็จราชการแทนพระองค์เรียกตัวมาเพื่อรักษาโรคให้น้องสาวของโม่ยี่ ฉะนั้นโมยี่จึงมั่นใจว่าหยางหรูไห่นั้นสามารถติดต่อกับอ๋องสำเร็จราชการแทนพระองค์ได้ จึงได้แอบเล่าเรื่องนี้ให้กับคุณย่าหยวนฟัง คุณย่าหยวนพอได้ยินก็รู้สึกทนไม่ไหว รีบเรียกหาตัวศาสตราจารย์หลินมา ให้ศาสตราจารย์หลินช่วยพูดเกลี้ยกล่อม ให้หยางหรูไห่ไปหาท่านอ๋องที่ลึกลับคนนั้น ปรากฏว่า หยางหรูไห่ได้ยินว่าคุณย่าหยวนต้องการไปตามหาหลานสาว จึงบอกว่าไม่จำเป็นต้องไปหาท่านอ๋อง นางสามารถขอให้แม่ของนางหลินไห่ไห่ช่วยเหลือได้

หยวนชิงหลิงได้ยินสิ่งที่คุณย่าเหล่ามา ก็รู้สึกมึนงงอยู่บ้าง “ศาสตราจารย์หลินที่คุณย่าพูดถึง ใช่คุณปู่หลินหรือเปล่า”

“ใช่เขานั่นแหละ หลานเคยพบเขา”คุณย่าหยวนพูด

หยวนชิงหลิงจัดระเบียบข้อมูลที่ได้รับมาในสมองชั่วครู่ “หมอหลินที่พวกเราพบเมื่อสักครู่ นางชื่อหลินไห่ไห่ เป็นหลานสาวของศาสตราจารย์หลิน คนที่ทำการผ่าตัดให้น้องสาวของโม่ยี่คือลูกสาวของหลินไห่ไห่ชื่อหยางหรูไห่ หมายความว่าอย่างนี้ใช่ไหม”

หยวนชิงหลิงรู้สึกไม่เข้าใจ “แต่ว่า ทำไมหมอหลินไห่ไห่จึงมาอยู่ที่นี่ แต่ลูกสาวของนางหยางหรูไห่กลับอยู่ในโลกของพวกเราล่ะ”

คุณย่าหยวนส่ายหน้า “เรื่องนี้ย่าก็ไม่รู้ หมอหลินพาย่ามาที่นี่ แต่ได้กำชับไว้นักหนาว่านอกจากหลานแล้ว ก็ไม่ให้บอกกับใครถึงสถานะของตัวเอง ถ้าหากย่าจะอยู่ที่นี่ ก็ต้องอยู่ที่นี่ในฐานะน้องสาวของนาง”

หยวนชิงหลิงยิ้มออกมา “คุณย่า คุณย่ายังเป็นน้องสาวเขาได้หรือ คนอื่นเขาอายุน้อยกว่าคุณย่านะ อีกอย่าง นางเป็นหลานสาวของคุณปู่หลิน ถ้าอย่างนั้นก็คงจะอายุประมาณสามสิบกว่ากระมัง”

ไม่ถูกต้อง หมอหลินดูอย่างไรก็เหมือนคนอายุหกสิบกว่าแล้ว

คุณย่าหยวนมองนาง ยิ้มขึ้นมา “เด็กโง่ ในสมองของหลาน กาลเวลาหมุนเวียนไปพร้อมกันหรืออย่างไร”

หยวนชิงหลิงตบที่ศีรษะหนึ่งที “อ๋อ ใช่แล้ว ถ้าหากหลานข้ามมิติเวลากลับไป ย้อนกลับไปตอนที่คุณย่าอายุยี่สิบปี ถ้าอย่างนั้นหลานก็คงดูแก่กว่าคุณย่าเยอะเลย”

คุณย่าหยวนพูดว่า “แต่ไม่ว่าอย่างไร เรื่องนี้หลานรู้ดีกว่าย่า เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นอย่างนี้ แต่ว่า ที่ย่ามาที่นี่ได้ ก็มีเงื่อนไขเหมือนกัน ถ้าหากสามารถสร้างโรงเรียนแพทย์ได้สำเร็จ แคว้นต้าซิงจะส่งนักเรียนกลุ่มใหญ่มาที่นี่ทุกปี เพื่อเข้าเรียนในโรงเรียนแพทย์”

หยวนชิงหลิงไม่เข้าใจ “แล้วทำไมต้าซิงไม่เปิดโรงเรียนของตัวเองล่ะ”