บทที่ 64 งั้นข้าก็จะฆ่านาง

บทที่ 64 งั้นข้าก็จะฆ่านาง

เสียนเฟยจิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย “เจ้าไปล่วงเกินผู้ใดกันแน่? ทำไมจึงได้ลงมือหนักขนาดนี้?”

“ลูกไม่ได้ล่วงเกินผู้ใด หยู่เหวินเห้าปลอบประโลม “เอาละ ไม่เป็นไรแล้ว มือสังหารถูกฆ่าล้างหมดแล้ว ลูกจะไม่มีอันตรายใดๆอีก”

“แม่ไม่ได้โง่นะ.........” นางเงยหน้ามองหยวนชิงหลิงแวบหนึ่ง อารมณ์โกรธมาอีกแล้ว เจ้ามัวอึ้งอยู่ทำไม? ไม่รู้จักสั่งข้ารับใช้ไปตุ๋นน้ำแกงให้ท่านอ๋องหรือไง? มีใครที่ปรนนิบัติคนอื่นเช่นเจ้าบ้าง?

หยวนชิงหลิงมองหยู่เหวินเห้า “ท่านอ๋องอยากทานอะไร?”

เสียนเฟยกล่าวอย่างโมโห “เจ้าก็ไปสั่งคนไปทำสิ อะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ? แม้แต่คนบาดเจ็บควรจะทานอะไรเจ้ายังต้องถาม เรื่องเล็กน้อยก็จัดการได้ไม่ดี ดูแล้ว เรื่องในจวน เจ้าก็คงดูแลไม่ไหว งั้นก็หาคนมาช่วยเจ้าแบ่งเบาภาระหน่อย”

หยวนชิงหลิงยิ้มในใจ มาเพราะเรื่องแต่งชายารองใช่มั้ยละ? กลัวข้าจะโวยวาย? มองข้าสูงเกินไปแล้ว ข้าไม่กล้าหรอก

เสียนเฟยค่อยๆนั่งตัวตรง ทำหน้าจริงจัง “ครั้งนี้ที่แม่มา นอกจะมาดูอาการบาดเจ็บของเจ้าแล้ว ยังมีอีกเรื่องที่ต้องการหารือกับลูก”

หยูเหวินเห้ารู้ว่านางจะพูดอะไร แล้วกล่าว เอาไว้ก่อนเถอะ “วันนี้อาการบาดเจ็บของลูกยังไม่หายดี ยังไม่สะดวกที่จะพูดตอนนี้”

“จำเป็นต้องพูด” เสียนเฟยกล่าวอย่างแข็งกร้าว “แม่ได้เอ่ยเรื่องนี้กับเสด็จพ่อของเจ้าแล้ว เสด็จพ่อของเจ้าไม่ได้คัดค้าน รอเพียงแค่ให้คนไปถามตระกูลฉู่ หากตระกูลฉู่ตกลง เรื่องก็จัดการตามนี้เลย อีกอย่าง หากเสด็จพ่อเจ้าพูดแทนเจ้า ตระกูลฉู่ไม่มีทางที่จะไม่ตกลง เจ้าเพียงแค่รักษาอาการบาดเจ็บให้ดี เมื่อหายดีแล้ว ก็สามารถจัดงานได้เลย”

“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว” ใจของหยู่เหวินเห้านั้นว้าวุ่นมาก ไม่อยากที่จะเอ่ยเรื่องนี้ในเวลาที่สำคัญแบบนี้

เสียนเฟยกล่าวอย่างจริงจัง “ตรงนี้ไม่มีคนนอก ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้? หากไม่มีเรื่องจวนเจ้าหญิงเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว เจ้าก็แต่งกับชุ่ยเอ๋อไปนานแล้ว ก็คงไม่ต้องมาเป็นเช่นนี้มั้ง? ถูกเสด็จพ่อเจ้าเย็นชารังเกียจก็ยังพอทน ยังต้องมาถูกคนลอบทำร้าย สังหารตามอำเภอใจอีก ใครก็ตามที่มีจิตสำนึก ก็คงไม่คัดค้านเจ้าแต่งชายารอง เพื่อความมั่งคงของตำแหน่ง”

คำพูดนี้ เห็นได้ชัดว่าเสียนเฟยเจาะจงที่จะพูดให้หยวนชิงหลิงฟัง

ความเกลียดชังที่เสียนเฟยมีต่อหยวนชิงหลิงนั้นไม่ใช่น้อยๆความหวังที่มีมาหลายปี พังทลายไปในพริบตา ไม่ทันตั้งรับ ทำให้นางปล่อยวางไม่ได้เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม

ปีนี้ทั้งปีที่นางสุขภาพไม่แข็งแรง ก็เพราะเกิดจากความเครียดสะสม

นางเหลือบมองหยวนชิงหลิงอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ไม่นึกว่านางกลับทำเป็นไม่ได้ยิน สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่นิดเดียว ขณะนั้นก็โมโหขึ้นมาทันที “ข้าขอเตือนเจ้า เรื่องนี้เจ้าต้องยินยอม ไม่ยอมก็ต้องยอม หากกล้าเล่นตุกติกละก็ ข้าคนแรกที่จะไม่ยอมปล่อยเจ้า”

หยวนชิงหลิงกล่าวอย่างเรียบเฉย “ต่อให้ต้องจะหย่า ข้าก็ไม่มีความคิดเห็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องแต่งชายารองเลย เรื่องนี้ ข้าได้แสดงความคิดเห็นต่อหน้าฮ่องเต้แล้ว พวกท่านคุยกันเถอะ ข้าขอตัวก่อน!”

พูดจบ นางก็หันกายเดินออกไป

เสียนเฟยคิดไม่ถึงว่าหยวนชิงหลิงจะใช้ท่าทีแบบนี้ปฏิบัติต่อนาง นี่ไม่ใช่ท่าทีที่จะประนีประนอม ดูท่าทางแล้วเหมือนอยากจะก่อเรื่อง ดูแล้ว นางคงคัดค้านเจ้าห้าแต่งชายารองแล้ว

เสียนเฟยสีหน้ามืดมน เหลือบมองหยู่เหวินเห้าอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง “ปกติเจ้าก็ตามใจนางเช่นนี้รึ?”

หยูเหวินเห้าเงยหน้าขึ้น “ชีวิตของลูก นางเป็นคนช่วยเอาไว้ ตอนนั้นหมอหลวงยังยอมแพ้เลย”

เสียนเฟยตกใจ “นาง นางมีทักษะการแพทย์?”