บทที่ 646 ปรึกษาวิธีการ

ทันใดนั้นอะซี่ก็ชี้ไปยังจุดลึกสุดของต้นเหมยและพูดว่า “เอ๋ ทางนั้นมีบ๊วยเขียวหรือ ออกดอกแล้ว”

หยวนชิงหลิงมองไปตามทิศทางที่มือของนางชี้ไป เห็นเพียงในดงต้นไม้ที่ไกลออกมีรวงดอกสีเขียวเป็นจุดๆ แต่เพราะว่าระยะห่างมากเกินไป แยกไม่ออกว่าเป็นดอกหรือเป็นอะไร แต่หยวนชิงหลิงดูแล้วไม่เหมือนดอกเหมย

บ๊วยเขียวนั้นไม่เขียวขนาดนี้

“ไม่ใช่ดอกเหมย นั่นคือดวงตา ”หญิงสาวคนนั้นพูดอมยิ้ม “พวกมันเป็นหมาป่าเฝ้ายามที่คอยเฝ้าป่าดอกเหมย ไม่ต้องกลัว ขอเพียงไม่ไปทางนั้น พวกมันไม่มีทางทำร้ายคน”

“หมาป่าเฝ้ายาม”อะซี่ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง เอ่ยอย่างอิจฉาว่า “สวรรค์ นี่มันน่าเกรงขามมาก สามารถรวบรวมฝูงหมาป่ามาเพื่อฝึกฝนให้เฝ้ายาม นี่ล้วนเป็นฝีมือของชายาเฟิงอันหรือ”

“ใช่แล้ว พระชายาชื่นชอบหมาป่า”หญิงสาวพาพวกเขาเดินต่อไปข้างหน้า

สวีอีก็ตกตะลึงไม่น้อย พลางเดินพลางมองดู ไม่ระวังชนเข้ากับร่างของอะซี่ อะซี่เดิมทีก็มองไปทางนั้น ไม่ทันระวังเช่นกัน ถูกชนเข้าอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างโถมไปข้างหน้า เผลอตะคอกออกมาว่า “สวีอีเจ้าคนตาบอด”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย”สวีอีแบะปากอย่างลำบากใจ ยื่นมือออกไปดึงนาง

ทันใดนั้น ก็รู้สึกว่าพื้นดินเกิดการสั่นสะเทือนขึ้น พอมองดูดีๆ ก็เห็นหมาป่าสิบกว่าตัวพุ่งออกมาจากป่าดอกเหมย วิ่งเขามาทางพวกเขาอย่างดุดันโหดเหี้ยม

หมาป่าที่เป็นหัวหน้า บนหูของมันมีเชือกสีเหลืองผูกเอาไว้ ตอนที่มันพุ่งเข้ามา หูของมันตั้งขึ้น เชือกสีเหลืองเส้นนั้นก็ปลิวสะบัดขึ้นด้วย ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขี้ยวอันแหลมคมที่เผยออกมา อาจทำให้คนรู้สึกน่ารักมาก

หมาป่าสิบกว่าตัวพุ่งเข้ามาตรงหน้าอะซี่ กลิ่นคาวเลือดบนตัวหมาป่าถูกลมพัดโชยมา มุดเข้าไปในรูจมูก บวกกับเห็นเขี้ยวอันแหลมคมขาวสะอาดนั้นราวกับจะโถมเข้ามากัดอะซี่ทันที อะซี่ไหนเลยจะเคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ตกใจจนขวัญผวาไปหมด สั่นเทาไปทั้งร่าง

สวีอีไม่คิดอะไร เข้าไปขวางไว้ตรงหน้าอะซี่ มือกำดาบที่เสียบไว้กับเอว ดูท่าแล้วก็กลัวเป็นอย่างยิ่ง น้ำเสียงก็มีแววสั่นเล็กน้อย “พี่น้องหมาป่า พวก พวกเราล้วนเป็นสุภาพบุรุษ ไม่รังแกผู้หญิง”

ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน อะซี่ได้ยินคำพูดนี้ คงต้องสั่งสอนเข้าสักหน่อยว่าไม่ควรดูถูกผู้หญิง แต่ว่าครั้งนี้ อะซี่กลับรู้สึกว่าสวีอีที่ใช้สองขาอันสั่นเทายืนบังอยู่ข้างหน้านางนั้นกล้าหาญเป็นอย่างยิ่ง

“ถอยไป”

ในขณะที่ทุกคนตกใจจนรู้สึกมึนงงไปหมดนั้น น้ำเสียงเคร่งขรึมสายหนึ่งก็ดังขึ้น หมาป่ารับฟังคำสั่ง ทั้งหมดหมอบลงกับพื้น ราวกับหมาบ้านที่เชื่อฟัง

ทุกคนมองตามเสียงนั้นไป เห็นเพียงคนสองคนค่อยๆเดินมา ด้านซ้ายนั้นเป็นหมอหลิน หยวนชิงหลิงรู้จัก

ฮูหยินแก่ทางด้านขวาสวมชุดผ้าไหมสีดำทั้งตัวปักลายดอกไม้วงกลม คลุมด้วยเสื้อคลุมปิดคอหนึ่งตัว ใบหน้าราวกับคนอายุห้าสิบกว่า แววตาคมกริบ ใบหน้าเคร่งขรึม แม้จะอายุมากแล้ว แต่ยังมองเห็นใบหน้าที่ยังคงความสวยงามในวัยเยาว์เอาไว้

หยวนชิงหลิงคิด คนคนนี้น่าจะเป็นชายาเฟิงอันโล่หมัน

นางรีบเดินเข้าไปเพื่อคำนับ คำนับหมอหลินก่อน จากนั้นก็คำนับพระชายาเฒ่า

พระชายาเฒ่าได้ยินนางแนะนำตัวเอง จึงมองอย่างวิเคราะห์จริงจังอยู่ชั่วครู่ พูดว่า “พระชายารัชทายาทไม่ต้องมากพิธี เข้าไปคุยกันข้างใน”

“ขอบคุณพระชายา”หยวนชิงหลิงภายใต้การจ้องมองของนาง เกือบจะหายใจไม่ทั่วท้อง ในใจเอ่ยว่าพระชายาเฒ่านั้นเป็นคนน่าเกรงขามเช่นนี้เชียวหรือ

พระชายาเฒ่าเข้าไปดึงแขนของคุณย่าหยวนเอาไว้ สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นความอบอุ่น “ฮูหยินเฒ่า ขึ้นเขามาตลอดทาง ลำบากกระมัง”

คุณย่าหยวนไม่เคยพบพระชายาเฒ่ามาก่อน เห็นนางมีท่าทีเป็นกันเองเช่นนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ลึกๆ แต่ก็ยังคงรอยยิ้มที่เหมาะสมเอาไว้บนใบหน้า พูดว่า

“ไม่ได้ลำบากอะไร เป็นสวีอีที่แบกข้าขึ้นเขามาตลอดทาง”