บทที่ 658 เจ้าเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา

วันถัดมาการประชุมช่วงเช้า หยู่เหวินเห้าเข้าวังแต่เช้าเป็นปกติ รออยู่นอกพระตำหนักร่วมกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เพียงรอให้เสียงกลองประชุมเช้าดังขึ้น

วันนี้อุณหภูมิลดลงเล็กน้อย ขอบฟ้าจึงมีประกายแสงอาบขอบเมฆ พระอาทิตย์ที่เกียจคร้านกระทั่งขอบวงกลมล้วนไม่โผล่ออกมา ทว่ากลับอาบหมอกยามเช้าให้เป็นประกายสีแดงจาง ๆ

นอกจากหมอกยามเช้านั้น พื้นดินยังปกคลุมไปด้วยหมอกเลือนราง หยู่เหวินเห้าตอนออกจากจวนวันนี้ ไม่ได้สวมเสื้อกันลม ด้านในก็ไม่ได้สวมเสื้อผ้าฝ้าย มีเพียงชุดขุนนางที่สง่าผ่าเผยเท่านั้น แต่สง่าผ่าเผยไม่สามารถต้านทานสายลมอันหนาวเหน็บได้ เขาพยายามทำตัวเก่งกาจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายตัวสั่นโน้มตัวลงข้างไฉ่ซิงเอี๊ย “ไฉ่ซิงเอี๊ย ให้ข้าอิงแอบหน่อย จะได้อบอุ่น”

ไฉ่ซิงเอี๊ยเห็นเช่นนั้นเอ่ยว่า “ฝ่าบาท วันนี้อากาศหนาวเย็น เหตุใดไม่สวมเสื้อผ้าให้มาก?”

“พระชายารัชทายาทไปหมู่ตึกเหมยแล้ว จึงไร้คนดูแลเรื่องพวกนี้” หยู่เหวินเห้าเอ่ยอย่างน่าสงสาร

ไฉ่ซิงเอี๊ยกล่าวยิ้ม ๆ ว่า ข้างกายรัชทายาทควรมีคนเพิ่มสักคนสองคนแล้ว ถึงพระชายารัชทายาทจะทรงยุ่ง ฝ่าบาทจะไร้คนดูแลได้เช่นไร?”

หยู่เหวินเห้าสอดสองมือไปมา “ฟังจากคำพูดของไฉ่ซิงเอี๊ย ข้างกายคล้ายมีหญิงงามไม่น้อยทีเดียว”

เลขานุการยิ้มอย่างภูมิใจ “หญิงงามไม่จำเป็นต้องมาก ภรรยาหนึ่งคน ภรรยารองหนึ่งคนเพียงพอแล้ว”

หยู่เหวินเห้าเอ่ยกระซิบว่า “แต่ข้ารับมือไม่ไหว สตรีเพียงคนเดียวกับเด็ก ๆ เลี้ยงยากแล้ว คนเดียวเพียงพอแล้ว”

เลขานุการมองท่าทางขลาดกลัวของหยู่เหวินเห้า คิดว่าพระชายารัชทายาทไม่ได้ดุร้าย เขารู้สึกนับถือพระชายารัชทายาทอย่างยิ่ง เมื่อเป็นเลขานุการกรมคลัง ดูแลจัดการการเงินการคลังของเป่ยถัง ผู้ใดบริจาคเงินเข้าท้องพระคลัง ผู้ใดคือมิตรสหายที่ดี

วันนี้เข้าไม่อยากยุ่งวุ่นวาย แต่เมื่อยืนอยู่กับรัชทายาท คิดไปคิดมาจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ฝ่าบาทวันนี้ต้องเตรียมตัวเตรียมใจให้ดี ข้าน้อยได้ยินมาว่า วันนี้มีใต้เท้าหลายคนรว่มกันลงชื่อถอดถอนท่าน”

หยู่เหวินเห้าจับแขนของเขา พยายามเขยิบเข้าชิดด้านข้างเขา “ไฉ่ซิงเอี๊ย วันนี้ท่านยืนอยู่ข้างข้าหรือไม่?”

เลขานุการยิ้มเย้ย ขบคิดครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องวุ่นวายนี้ “ข้าน้อยไม่อยากวุ่นวาย”

“ข้าแนะนำคุณชายสี่ให้เจ้ารู้จัก!”

สองมอืเลขานุการกดหนักลงบนข้อมือของหยู่เหวินเห้า ก่อนเอ่ยอย่างมีเหตุผลว่า “ข้าน้อยแม้จะไม่อยากยุ่งยาก แต่ยอมตายเพื่อรัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!”

หยู่เหวินเห้ายิ้มกว้างอย่างมีความสุข “ไม่จำเป็นต้องเสียสละชีวิตเพื่อข้า มา ๆ ข้ามีหลายประโยคจะกระซิบบอกท่าน”

อ๋องอานวันนี้ก็มาร่วมประชุมเช้า เมื่อผ่านการฝึกฝนจากค่ายทหารมาช่วงหนึ่ง เขาแข็งแกร่งขึ้นมากมาย เกิดเข้ามาพร้อมขุนนางชั้นผู้ใหญ่

คนเขาเดินมาด้วยคือเลขานุการกรมอาญาเพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่ผู้นั้น ยังมีแม่ทัพสองคน พวกเขาคล้ายเทพเฝ้าประตูซ้ายขวาประกบข้างอ๋องอานซ้ายขวา ปกป้องอย่างเข้มงวด

อ๋องอานเข้ามาเห็นโสวฝู่ฉู่ จึงพุดคุยกับโสวฝู่ฉู่หลายประโยค หยู่เหวินเห้ายิ้มเข้าไปประสานมือคำนับ “พี่สี่ นานมากแล้วที่ไม่เจอท่านในราชสำนักแห่งนี้ วันนี้ได้พบ กลับรู้สึกแปลกใหม่ยิ่งหนัก”

หลังผ่านเหตุการณ์เมื่อวาน ความรู้สึกของหยู่เหวินเห้าและอ๋องอานล้วนแตกหักไปแล้ว แต่วันนี้หยู่เหวินเห้ากลับเข้ามาทักทายราวไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น อ๋องอานรู้สึกว่าเขาหน้าด้านไร้ยางอายเสียจริง เพราะเหตุนี้จึงไม่สนใจเขา

หยู่เหวินเห้ากลับคล้ายไม่มองสีหน้าของเขาแม้สักนิดเดียว เข้าไปกอดไหล่อ๋องอานก่อนเอ่ยว่า “พี่สี่ คำพูดที่หรงเยว่กล่าวพวกนั้น ท่านอย่าเก็บไปใส่ใจเลย ข้าเชื่อว่าพี่สี่ไม่ได้จ้างนักฆ่ามาสังหารพระชายารัชทายาท อย่าสนใจคนพวกนั้นพูดเหลวไหลเลย”

นอกประตูตำหนักแห่งนี้ แม้มีขุนนางกระซิบกระซาบคุยกัน แต่อย่างไรคือสถานที่ที่เข้มงวด ไร้คนเสียงดังโวยวาย เพราะเหตุนี้จึงถือว่าเงียบสงบ

เสียงหยู่เหวินเห้าดังอย่างมาก คำพูดนี้ดังออกมา เหล่าขุนนางล้วนมองมา พวกเขาเมื่อครู่กระซิบกระซาบกัน คือเรื่องนี้ คิดไม่ถึงรัชทายาทกลับพูดออกมาตรง ๆ