บทที่ 662 รับเด็กออกจากวัง

ทังหยางพูดว่า “ตอนนี้อ๋องอานยังไม่ถึงขนาดจะสมรู้ร่วมคิดกับเซียนเปย แต่ถ้าบีบบังคับกันเกินไป ไม่ใช่ว่าจะไม่กล้าทำ”

เขามองดูหยู่เหวินเห้า ปรากฏรอยยิ้มอย่างพอใจ “ตอนนี้รัชทายาทจัดการเรื่องต่างๆมีความเป็นผู้ใหญ่และหนักแน่นมากขึ้น สามารถนึกถึงเรื่องภายภาคหน้า บางทีในใจของฮ่องเต้คงจะมีความสุขมาก”

หยู่เหวินเห้าค่อยๆดื่มชา “ตาเฒ่าจะมีความสุขหรือไม่ฉันไม่รู้ เดิมทีจะเรียกข้าไปสั่งสอนสักตั้ง โชคดีที่ข้ามองการณ์ไกล จึงพูดก่อนว่าพระชายารัชทายาทอัดอั้นตันใจแค่ไหน ในใจตาเฒ่ารู้สึกผิด เลยไม่ได้ลงโทษข้า”

ทังหยางก็มีความสุขมากเช่นกัน “ทุกวันนี้ผู้คนภายนอกต่างยกย่องพระชายารัชทายาท พวกนี้นี่ไม่ใช่ของดีอะไร แต่ก่อนดุด่าอย่างชั่วร้าย แต่ตอนนี้พอประกาศออกไป ก็เปลี่ยนคำพูดทันที”

หยู่เหวินห้าวพูดว่า “นี่อาจเป็นผลของสมัยนิยมที่เจ้าหยวนพูดก่อนหน้านี้ด่าเจ้าหยวน ว่ามีคนนำ มาวันนี้เสด็จพ่อได้รับสั่งออกไป คนในราชสำนักได้เป่าประกาศออกไป ชาวบ้านก็ต้องทำตามสถานการณ์ บวกกับโรคเรื้อนได้คุกคามพวกเขามาเป็นเวลานาน ตอนนี้ได้ยินว่าสามารถรักษาให้หายขาดได้ ใครจะกล้าด่าอีก? จะบูชายังทำไม่ทันเลย”

ทังหยางรู้สึกมีเหตุผล “จริงสิ พระชายารัชทายาทคืนนี้น่าจะได้กลับมา”

หยู่เหวินเห้ายืนขึ้นมา ยิ้มอย่างมีความสุข “สะใภ้จะกลับมาในเวลากลางคืน เอาล่ะ ข้าจะกลับไปที่ทำการปกครองอีกครั้ง ศาลต้าหลี่จะมาส่งมอบคดี ต่อจากนี้ไปจะมีเวลาว่างอยู่เป็นเพื่อนเจ้าหยวนแล้ว”

ทังหยางพูดด้วยรอยยิ้ม “พระชายารัชทายาทคงจะไม่มีเวลาว่างมาอยู่เป็นเพื่อนท่าน เร่งรีบกลับมาในตอนกลางคืน พรุ่งนี้ก็รับซื่อจื่อกลับมา มะรืนตั้งแต่เช้าก็คงจะพาหมอในโรงหมอหุ้ยหมิงขึ้นไปบนเขา จัดการเรื่องในเขาโรคเรื้อน เปิดโรงเรียนแพทย์ พระชายารัชทายาทคงจะยุ่งมาก จะมีเวลาไปสังสรรค์กับรัชทายาทได้ที่ไหน”

หยู่เหวินเห้าพยุงกำแพงออกไป น่าเบื่อจริงๆ แต่งนางสนมสักคนนางคงจะซื่อสัตย์ขึ้น หรือไม่ก็ให้นางคลอดลูกแฝดสามก็คงยิ่งซื่อสัตย์

เวลาเกือบห้าทุ่มหยวนชิงหลิงกลับถึงบ้าน ย่าหยวนเหนื่อยมาก แต่เมื่อได้ยินว่าพรุ่งนี้จะได้เจอเด็กๆ ก็ตื่นเต้นดีใจมาก อยู่ที่นี่มานาน สิ่งเดียวที่เสียใจคือไม่ได้เจอหน้าเด็กๆ

หยู่เหวินเห้าส่งนางกลับไปพักผ่อนที่หอเฟิ่งหยี ตอนนี้ย่าหยวนรู้สึกถูกชะตากับหยู่เหวินเห้ามากขึ้น หลานเขยคนนี้ดูเหมือนจะมีความสามารถและมีความรับผิดชอบ และยังรู้จักให้เกียรติและเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ ไม่เลว

เมื่อจัดการเรื่องของท่านย่าเรียบร้อย หยู่เหวินเห้าก็กลับห้องเก็บเสื้อผ้า และดึงหยวนชิงหลิงที่พึ่งนั่งลงและกำลังจะจิบชาไปนิดหนึ่ง “ไป ไปแช่ตัวอาบน้ำ”

หยวนชิงหลิงกำลังทุบต้นขา “ให้ข้าพักผ่อนสักพัก ข้าเหนื่อยจนเดินไม่ไหวแล้ว”

นางกลับมาวันนี้ ต้องไปที่หมู่ตึกเหมยก่อน แล้วลงจากหมู่ตึกเหมย มันเหนื่อยเกินไป

หยู่เหวินเห้าใช้มือข้างหนึ่งอุ้มนางขึ้นแล้วแบกออกไป “ถ้าเหนื่อยมากแช่ตัวก็ถูกต้องแล้ว แช่สักครู่รับรองความเหนื่อยล้าหายไปแน่นอน”

หยวนชิงหลิงปล่อยมือสองข้างลง และถอนหายใจเบาๆ สมควรแต่งนางสนมให้กับเขาสักคนไหม? มิฉะนั้นพลังงานในร่างกายของเขาคงใช้ไม่หมดสักที

ในสระผีเต็มไปด้วยหมอก หยวนชิงหลิงแช่ตัวอยู่ในสระ หัวของนางนอนอยู่บนพื้นหยกสีขาวข้างขอบ ใบหน้าที่สวยงามเป็นสีแดงก่ำ ขนตาเปียกด้วยน้ำหมอก และก้มลงอย่างหมดเรี่ยวแรง “เจ้าห้า เมื่อกี้ตอนที่ข้ากลับเมืองมาชาวบ้านที่เห็นรถม้าของข้า พากันส่งเสียงยินดี ยากที่จะจินตนาการว่าก่อนหน้านี้พวกเขายังโยนไข่เน่าให้ฉัน”

หยู่เหวินเห้ายื่นมือออกไปเพื่อเพื่อม้วนผมที่เปียกชื้นของนาง “ก่อนหน้านี้คนที่โยนไข่เน่าให้เจ้ามีคนบงการ ตอนนี้ที่ส่งเสียงยินดีให้กับเจ้านั้นมาจากใจจริง ลืมเรื่องไข่เน่านั่นซะ จำแต่เสียงโห่ร้องยินดีของพวกเขาไว้ก็พอ”

หยวนชิงหลิงหันกลับมา มือสองข้างโอบที่คอของเขา และยิ้มอย่างงดงาม “ท่านปลอบใจข้าเหรอ? ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ได้ทุกข์ใจ”

“มีชาวบ้านเยอะแยะที่ไม่เคยเรียนหนังสือ และง่ายต่อการถูกคนอื่นจูงจมูก ไม่ควรนำมาใส่ใจ เจ้าหยวน เจ้าเป็นคนใจกว้างมาก” หยู่เหวินเห้าก้มหัวและวางมือบนเอวของนาง และหอมแก้มที่แดงเหมือนคนขี้เมา “เอาล่ะ ลุกขึ้นได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปวัง รีบไปที่ห้องนอนทำธุระที่สำคัญเสร็จแล้วรีบนอน”

ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดดังกล่าว หยวนชิงหลิงก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง

แต่โชคดีที่ เจ้าห้ารู้จักถนุถนอมตัวเองแล้ว รู้ว่านางจะกลับมาคืนนี้ ให้คนไปต้มซุปบำรุงร่างกายไว้