บทที่ 664 หญิงชราที่เจ้าห้าหลงใหล

ไม่กี่วันต่อมา มีข่าวดีมาจากเขาโรคเรื้อน หลังจากหมอในโรงหมอหุ้ยหมิงและหมอหลวงได้ร่วมกันวินิจฉัยแล้ว พบว่าอาการของผู้ป่วยบนเขาถูกควบคุม และมีบางส่วนเกือบหายดีหมดแล้ว ตามคำบอกกล่าวของพระชายารัชทายาท ไม่ใช่เป็นโรคติดต่ออีกต่อไป

ยิ่งกว่านั้น หมอหลวงได้เห็นแนวทางใบสั่งยานี้ หลังจากกลับถึงวังแล้วจึงไปรายงาน แล้วถอนหายใจด้วยความอัศจรรย์ของแนวทางใบสั่งยา ซึ่งมีผลในการขจัดสารพิษห้ามเลือดและส่งเสริมการเจริญเติบโตของกล้ามเนื้อ ตลอดจนมีผลในการกำจัดไวรัส ใช้แนวทางใบสั่งยานี้สามารถรักษาโรคให้หายได้อย่างแน่นอน

ฮ่องเต้หมิงหยวนดีใจมาก ออกราชโองการให้โลกรู้ และมอบรางวัลให้พระชายารัชทายาท โดยมอบเงินติดต่อกันสองสามครั้ง

หยวนชิงหลิงได้ขอให้ฮ่องเต้หมิงหยวนออกราชโองการ บอกว่าแม้โรคเรื้อนจะเป็นโรคติดต่อ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้เกิดความตื่นตระหนก เพียงต้องทำการป้องกันและกักตัว และเข้าสู่การรักษา และอัตราการรักษานั้นดีมาก

เหตุการณ์นี้ เป็นเหตุการณ์สำคัญในเป่ยถังจริงๆ นอกจากฮ่องเต้หมิงหยวนจะประกาศแนวทางใบสั่งยาออกไปแล้ว ยังออกคำสั่งให้เมืองหลวงและทั่วประเทศจัดงานเฉลิมฉลองอีกด้วย

ในเมืองหลวงก็จะต้องเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่

เมื่อเทศกาลฤดูหนาวมาถึง ดังนั้น การเฉลิมฉลองครั้งนี้จะฉลองพร้อมกันกับเทศกาลฤดูหนาว เจ้าหน้าที่รัฐจะหยุดสามวัน ที่ทำการปกครองจะจัดงานเฉลิมฉลองร่วมกับราษฎร หยู่เหวินเห้าเจ้ากรมการพระนครจะจัดงานเฉลิมฉลองดอกไม้ไฟในตอนกลางคืน

ดอกไม้ไฟจะมีเฉพาะในเทศกาลโคมไฟคือเดือนหนึ่งวันที่สิบห้าเท่านั้น แต่สามารถรักษาโรคเรื้อนจนหายขาด เป็นความสุขของประเทศ บีบบังคับให้ฮ่องเต้หมิงหยวนต้องใช้เงินทองมากมาย งานดอกไม้ไฟจะต้องจัดให้เลิศหรู

เจ้าหน้าที่และราษฎรเฉลิมฉลองร่วมกัน ในวังก็จัดงานเลี้ยงของครอบครัว และสมาชิกในราชวงศ์ต้องเข้าไปในวังเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำด้วยกัน

ย่าหยวนไม่ชอบความครึกครื้น และนางชอบสุนัข อยู่ในจวนจึงพาตอเป่าไปเดินเล่น ฝึกฝนสุนัข และฝึกหมาป่าหิมะด้วย

สุนัขมีความรอบรู้ในธรรมชาติของมนุษย์ ในยุคปัจจุบัน ทั้งชีวิตท่านย่าก็ได้ทำเรื่องช่วยเหลือสัตว์เร่ร่อน และคลุกคลีกับแมวและสุนัข

หยวนชิงหลิงกับรักฝูเป่าและตอเป่าขนาดนี้ เพราะว่าเห็นกันตั้งแต่เล็กๆ

ตอนเที่ยง หยวนชิงหลิงแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว คืนนี้นางจะเป็นจุดเด่น และเป็นที่จับตามองของทุกคน ดังนั้นแม่นมสี่จึงลงมือช่วยแต่งตัว แม้แต่พระชายาจี้ก็มาร่วมสนุกด้วย บอกว่าปกติหยวนชิงหลิงแต่งกายธรรมดามาก ทำให้เสียหน้าราชวงศ์ นางได้นำเอาปิ่นปักผมที่ล้ำค่าบางส่วนมา

และยังนำกำไลหยกทองคำกลวงคู่หนึ่งมามอบให้ย่าหยวนด้วย

พระชายาจี้เข้าใจคนได้ง่าย แม้ว่านางจะไม่รู้จักตัวตนของย่าหยวน แต่แขกที่มาจากราชวงศ์ต้าซิง และอาศัยอยู่ในจวนอ๋องฉู่ หยวนชิงหลิงก็เข้าๆออกพร้อมนาง คิดแล้วคงไม่ธรรมดา ดังคำที่ว่ามีมารยาทไม่มีใครว่า นางจะต้องลงมือก่อนถึงจะได้เปรียบ

ในคืนนี้หยวนชิงหลิงสวมชุดยาวปักลายดอกโบตั๋นสีแดง ด้านในหุ้มด้วยขนนกบางๆ และเสื้อคลุมด้านนอกสีดำปักด้ายสีทอง แต่งหน้า ทาลิปเขียนคิ้ว ด้วยการแต่งหน้าที่ละเอียด และสวมมงกุฏรูปหัวใจที่หลอมด้วยทอง มีสร้อยคอหินปะการังสีแดงคล้องคอ ปะการังสีแดงกลมทุกเม็ดกลมๆ ดูแพงมาก แต่งเช่นนี้ ดูสง่างามมาก

หยวนชิงหลิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย “มันจะหรูหราเกินไปหรือเปล่า?”

พระชายาจี้พูดเบาๆ “ปกติเจ้าจะแต่งตัวโทรมมาก ไม่มีรูปลักษณ์ของพระชายารัชทายาทเลย? ผู้คนเห็นแล้วจะคิดว่าราชวงศ์นั้นยากจนมาก”

หยวนชิงหลิงบ่นพึมพำ “ราชวงศ์นั้นก็ยากจนจริงๆ”

พระชายาจี้พูดว่า “ยากจนก็ต้องยากจนอยู่ภายในใจ และภายนอกต้องไม่จน แม้ว่าจะกินผัก ก็ต้องบอกคนอื่นว่ากินหอยเป๋าฮื้อและกินรังนก”