บทที่ 703 ท่านชายสี่ต้องการหาคู่แล้ว

แต่ว่า นี่มีปัญหาอะไร? ชายชาตรี ยังจะพิถีพิถันการสวมใส่อีกงั้นหรือ?

“ก็ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ต้องการเสื้อผ้าใหม่อะไรอีก?” หยู่เหวินเห้ากล่าว

อ๋องฉีกล่าว: “คำพูดก็ไม่ได้พูดเช่นนี้ ตอนนี้ท่านเป็นรัชทายาท ทั้งยังเป็นเจ้ากรมการพระนคร ระดับการกินดื่มใช้ล้วนมีข้อกำหนด อย่าทำให้คนดูแคลนได้”

อ๋องฉีเป็นผู้ที่สนใจในการเสพสุขมากที่สุด ดังนั้นดูไม่คุ้นตากับท่าทางที่อับจนเช่นนั้นของเขา

หยู่เหวินเห้าไม่รู้สถานการณ์ ก็ไม่กล้าถามมาก เพียงแค่เอาตั๋วซ่อนไว้ในแขนเสื้อรวดเดียว คิดถึงตัวเองกลายเป็นคนรวยพันตำลึงอย่างกะทันหัน จิตใจก็เบิกบานเป็นอย่างยิ่งทันที จึงไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะพูดอะไร

ตลอดทางกลับจวนหยู่เหวินเห้าถามสวีอี “ทำไมวันนี้ถึงได้มีคนช่วยเหลือข้ามากมายขนาดนี้ล่ะ? สวีอี ด้านนอกพูดอะไรอีกแล้วใช่หรือไม่?”

สวีอีมองดูเขาด้วยท่าทางเตรียมพร้อมทันที “องค์ชาย เงินเดินของข้าน้อยนิด ท่านอย่าคิดหวังที่ข้าน้อยพ่ะย่ะค่ะ”

พูดจบ กดกระเป๋าเงินที่ปักรูปดอกลิลลี่ไว้

หยู่เหวินเห้ากล่าวอย่างเหยียดหยาม: “น้อยนิดนั่นของเจ้า ข้าไม่สนใจหรอก ตอนนี้ข้ามีเงิน วันนี้มีหลายคนมอบเงินให้ข้าน่ะ”

สวีอีเบิกตาโพลง “จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ? เช่นนั้นตอนนี้ท่านมีเงินเท่าไหร่แล้ว?”

“หนึ่งพันสองร้อยตำลึง” หยู่เหวินเห้ากล่าวด้วยความรู้สึกร่ำรวยเป็นที่สุด

สวีอีเผยแววตาแห่งความอิจฉาออกมาทันที เขินอายเล็กน้อย “องค์ชาย ตอนอยู่หนานอานท่านขอยืมข้าน้อยหนึ่งตำลึง ตอนนี้ท่านเหลือกินเหลือใช้แล้ว ควรคืนได้แล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ได้” หยู่เหวินเห้าท่าทางยิ้มแย้มดีใจ “ประเดี๋ยวแลกเป็นเงินแล้วคืนให้เจ้า ให้เจ้ามากขึ้นห้าสิบเหวินเป็นดอกเบี้ย”

สวีอีดีใจยกใหญ่ “ขอบพระทัยองค์ชายรัชทายาทมากๆพ่ะย่ะค่ะ!”

หยู่เหวินเห้าเห็นรถม้าไปทางกรมการพระนคร จึงกล่าวว่า: “ไม่ต้องรีบกลับไปที่ที่ทำการปกครองก่อน เจ้าไปร้านอาหารไท่จี๋รอบหนึ่ง จองโต๊ะอาหารสองสามโต๊ะ จัดเตรียมเหล้าดีๆสองสามไห พวกเราจะกินอาหารค่ำที่ร้านอาหารไท่จี๋”

“องค์ชาย ท่านต้องการเลี้ยงแขกหรือพ่ะย่ะค่ะ” สวีอีถาม

“ถูกต้อง เลี้ยงพี่ๆน้องๆของที่ทำการปกครองกินสักมื้อ เดือนนี้ยังไม่ได้เลี้ยงเลยน่ะ” หยู่เหวินเห้ากล่าวด้วยความอาจหาญ

สวีอีเบะปาก “เลี้ยงอีกแล้ว? ไม่ใช่ว่าเดือนที่แล้วเพิ่งจะเลี้ยงมื้อหนึ่งหรือพ่ะย่ะค่ะ? จ่ายเงินไปตั้งมากมายแน่ะพ่ะย่ะค่ะ

หยู่เหวินเห้ามองเขาด้วยหางตาแวบหนึ่ง “ดูท่าทางขี้งกของเจ้า บอกให้เจ้าไปเจ้าก็ไป ครั้งนี้พวกเรากินก็ได้แล้ว อย่าสงสารเงิน เดือนนึงก็เลี้ยงทุกคนแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ขี้เหนียวไม่ได้ ก่อนหน้านี้อยากมาก็ค่อนข้างกระจอกไปหน่อยจริงๆ วันนี้ท่านพี่สองและน้องเจ็ดบอกว่าระดับการกินดื่มในจวนของพวกเราไม่สามารถเปิดเผยให้คนเห็นได้ ข้าทบทวนแล้วนะ อยู่ในจวนอับจนหน่อยไม่สำคัญ แต่เดินออกมาข้างนอกต้องทำให้คนรู้ว่าพวกเราไม่ใช่คนที่ขาดแคลนเงินไม่กี่เหวินนั้น”

ทีแรกสวีอีอยากโน้มน้าวให้เขาประหยัดหน่อย แต่คิดว่าตัวเองก็ได้กินด้วย เช่นนั้นจึงไม่ได้สนใจแล้ว ไปในร้านอาหารไท่จี๋จองโต๊ะอาหารสองสามโต๊ะ แล้วสั่งเหล้าดีๆอีกสองสามไห

หยู่เหวินเห้ายังได้เชิญท่านชายสี่เหลิ่ง เหลิ่งจิ้งเหยียน กู้ซือและคนอื่นๆอีกด้วย

เมื่อก่อนท่านชายสี่มีนิสัยชอบสันโดษและเอาแต่ใจตัวเอง ไม่ชอบไปมาหาสู่กับผู้คน เย็นชาเย่อหยิ่งเป็นอย่างมาก ตอนนี้กลับถูกหยู่เหวินเห้าพาให้แตกต่างไปแล้ว และร่าเริงขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อย ก็ไม่ได้ใช้ใบหน้าที่เย็นชาจ้องมองผู้คนทั้งเหตุการณ์แล้ว

ท่านชายสี่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก นอกจากโฉมหน้างดงามที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นนั่นของเขา ยังเป็นเพราะกำลังทรัพย์ในบ้านของเขาที่ร่ำรวยเกินขอบเขต อีกทั้ง ท่านชายสี่มีความโปรดปรานอย่างหนึ่ง ทุกครั้งที่ชุมนุมกัน เขาล้วนนำเศษเงินมาด้วยมากมาย ดื่มอย่างมีความสุขแล้ว ก็หรี่ตาแล้วให้รางวัลคน

จากตรงนี้เห็นได้ว่า บุคลิกดีหรือไม่และนิสัยดีหรือไม่ค่อยว่ากัน เพียงแค่มีเงิน ก็มีเพื่อนทั่วหล้าแล้ว

และคืนนี้ ท่านชายสี่ดื่มจนเปี่ยมสุข ขณะที่จ่ายเงินจึงแย่งกับหยู่เหวินเห้าขึ้นมาแล้ว

หยู่เหวินเห้ามีใจอยากพิสูจน์ว่าตอนนี้ตัวเองร่ำรวย ต้องการจ่ายเงินอย่างแน่วแน่ เขาสะบัดตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงออกมาตบลงบนโต๊ะ

ท่านชายสี่โยนตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาอย่างง่ายดาย มองดูหยู่เหวินเห้าด้วยสายตาที่เลือนราง “หยิบเอาเงินใช้จ่ายเล็กๆน้อยๆของท่านกลับไป”

ความรู้สึกภาคภูมิใจของหยู่เหวินเห้าหายวับไปในพริบตา เก็บตั๋วเงินกลับไปด้วยใบหน้าเหยเก

บัญชีนี้ ท่านชายสี่ชำระแล้ว ไม่เพียงเท่านี้ ท่านชายสี่ยังบอกเถ้าแก่ให้หยิบเหล้าให้ทุกคนกลับบ้านไปด้วย คิดบัญชีรวมกัน

ท่านชายสี่กลายเป็นมังกรตัวใหม่ของที่ทำการปกครองกรมการพระนครในชั่วพริบตา