บทที่ 719 ท่านชายสี่ก็โกรธเป็น

ท่านชายสี่ประสานสอดมือทั้งสองไว้ในแขนเสื้อ พิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน บนริมฝีปากไม่ได้มีสีเลือดมากนัก ในดวงตาก็ช้ำเขียวเล็กน้อย ราวกับว่าไม่ได้นอนทั้งคืน ทำให้บนปีกจมูกปรากฏเส้นสีเขียวๆเล็กน้อยเส้นหนึ่ง เขามองดูหยู่เหวินเห้าแล้วกล่าว: “บนคอของหมาป่าหิมะและตอเป่าเหล่านั้น ประเดี๋ยวท่านไปแย่งมาก็ได้แล้ว”

หยู่เหวินเห้ากล่าวอย่างโกรธเคือง: “ท่านทำเหมือนข้าเป็นอะไร? ข้าต้องแย่งอั่งเปากับสุนัขหรือ?”

ท่านชายสี่แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาเป็นความแปลกใจ “ท่านเป็นรัชทายาทที่สูงส่ง ดูแคลนสุนัขตัวหนึ่งหรือ?”

หยู่เหวินเห้าเปล่งเสียงไม่พอใจทีหนึ่ง “ท่านเอาจริงหรอ ข้าต้องคุยกับท่านให้ดีๆหน่อย หากว่าท่านพูดเล่น ข้าคิดว่าไม่น่าขำ”

ท่านชายสี่ถอนหายใจเบาๆ ใบหน้าที่งามสง่าเป็นที่สุดปรากฏความจนปัญญาออกมา “ช่างเถอะ ข้าจะคิดเล็กคิดน้อยอะไรกับท่าน? ข้ามีความโกรธในใจ ระบายไม่ได้ จึงพุ่งมาที่ท่าน ก็เป็นข้าที่ไม่ถูกแล้ว”

หยู่เหวินเห้านั่งลง ขมวดคิ้ว “หากว่าท่านไม่เต็มใจแต่งงานกับหลิงเอ๋อร์ ข้าพูดไกล่เกลี่ยให้ท่านก็ได้”

“ทำไมข้าจะไม่เต็มใจแต่งงานของกับนาง?” ท่านชายสี่แปลกใจขึ้นมาอีกครั้ง

“ท่านไม่ใช่เพราะเรื่องแต่งงานหรือ?”

ท่านชายสี่ส่ายหน้าเบาๆ “แม่สาวนั่นเหมาะสม เพียงแต่สังคมภายนอกไม่สามารถที่จะแต่งเติมเสริมกล่าวข้อบกพร่องข้าเช่นนี้ได้ ขณะนี้ทุกคนในเมืองหลวงล้วนบอกว่าข้าเป็นผู้มักมากบ้าตัณหา ทำทุกวิถีทางไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลเพื่อคบหากับราชวงศ์ ทำให้คนทำการค้าอับอาย ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าท่านชายสี่ทำการค้า เกรงว่าก็จะต้องฟังคนอื่นเขาเย้ยเยาะสองสามประโยคแล้ว”

คิ้วของหยวนชิงหลิงกระตุกขึ้นเล็กน้อย รีบกล่าว: “วันขึ้นปีใหม่ พูดเรื่องเหล่านี้ทำอะไร? ไม่เอ่ยไม่เอ่ย”

หยู่เหวินเห้ากลับมองเขาด้วยความสงสัย “หมายความว่าอะไร? ใครแต่งเติมเรื่องว่าท่าน? ทำไมสังคมภายนอกว่าท่านเช่นนี้?”

“ตั้งแต่ที่เรื่องการแต่งงานกำหนดออกมาวันนั้น ข่าวลือเหล่านี้ก็แพร่สะพัดในสังคมภายนอก ท่านไม่เคยได้ยินหรือ?”

หยู่เหวินเห้าส่ายหน้า มองทางหยวนชิงหลิง เห็นนางหลบสายตา จึงกล่าว: “ข้าไม่รู้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

หยวนชิงหลิงก็ทำได้เพียงแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ “ข้าก็ไม่รู้”

หยู่เหวินเห้าลุกขึ้น “พวกท่านนั่งไปก่อน ข้าไปหาทังหยาง”

พูดจบก็เดินไปอย่างรีบร้อน

หยวนชิงหลิงมองดูท่านชายสี่ “อาจารย์ ข้ารู้ว่าในใจของท่านไม่พอใจ แต่วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ ผ่อนไปก่อนสักสองวันแล้วค่อยพูดไม่ได้หรือ?”

ท่านชายสี่เปล่งเสียงไม่พอใจทีหนึ่ง “ข้าไม่สบายใจ ผู้ใดก็อย่าคิดว่าจะสบายใจได้”

เขาสะบัดแขนเสื้อทันที กล่าวอย่างเย็นชา: “คนตระกูลซูพูดจาน่าเกลียดเกินไปแล้ว ชื่อเสียงหลายปีของข้าท่านชายสี่ก็ถูกพวกเขาทำลายไปในเวลาหนึ่งวันเช่นนี้ ไม่หาคนไปยับยั้งพวกเขาไว้หน่อย ทำเหมือนข้าเป็นคนที่กลั่นแกล้งง่ายจริงๆงั้นหรือ? อีกอย่าง ข้าถูกฮ่องเต้หลอกใช้ก็แล้วไป พวกเขาตระกูลซูเป็นอะไร? คิดจะหลอกใช้ข้าด้วยงั้นหรือ?”

หยวนชิงหลิงนึกถึงที่ชายาเฟิงอันบอกว่าแท้จริงแล้วในใจของเขากระจ่างทุกอย่าง ตอนนี้เห็นว่าเป็นจริงตามนี้ จึงกล่าว: “ท่านอย่าไปใส่ใจนักเลย คนนอกพูดอะไร ปล่อยพวกเขาพูดไป ปากอยู่บนตัวของพวกเขา หรือว่ายังจะสามารถควบคุมได้......”

ท่านชายสี่ขัดจังหวะคำพูดของนาง “ทำไมจะควบคุมไม่ได้? พวกเขาว่าคนอื่นข้าไม่สน จะว่าข้าไม่ได้ พูดความจริงได้ จะแต่งเติมเสริมแต่งไม่ได้ ที่ข้าท่านชายสี่ไม่ได้ทำ ผู้ใดก็อย่าคิดที่จะเพิ่มเข้ามาบนหัวของข้า”

นี่เป็นครั้งแรกที่หยวนชิงหลิงเห็นท่านชายสี่เดือดดาลอย่างจริงจัง

และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสีหน้าท่าทางจริงจังเคร่งขรึมจากตัวของเขา

ที่ผ่านมารู้แค่ว่าท่านชายสี่ล่อลวงง่าย ความจริงไม่ใช่โดยสิ้นเชิง ในใจของเขาเข้าใจชัดแจ้ง เพียงแต่เวลาที่เขาสามารถแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดไม่พูดจา ก็ปล่อยให้พวกเจ้าก่อเรื่อง แต่สัมผัสถึงเส้นตาย เขาก็แสดงท่าทีออกมา