บทที่ 740 คำปลอบโยนจากจิตวิญญาณ

หยู่เหวินหลิงมองดูกระดิ่งลมนั่น มีแสงแห่งความประหลาดใจและความเชื่อมั่นเผยออกมาจากภายในดวงตา พร้อมพูดขึ้นว่า “จริงหรือ? จริงหรือ? จริงหรือ?”

นางถามติดต่อกันถึงสามครั้ง จากนั้นก็ยื่นมือทั้งคู่ออกมาอย่างอ่อนน้อม ให้หยวนชิงหลิงวางกระดิ่งลงบนฝ่ามือของนาง ท่าทีดูเคร่งในศาสนามาก

หยวนชิงหลิงดูจากความอ่อนน้อมนับถือของนางนี้ สำหรับนาง กระดิ่งลมเป็นเหมือนดั่งแสงสว่างในท้องทะเลมืดครึ้ม

แล้วนางก็เข้าใจขึ้นมา ที่จริงเมื่อคนเราหมดหวัง จะต้องความเชื่อ และท่านชายสี่ก็เห็นถึงความสำคัญตรงนี้ มอบกระดิ่งลมให้กับนาง

อย่าว่าแต่หยู่เหวินหลิง ตอนนั้นเมื่อรู้ว่าตนเองมาอยู่ในยุคสมัยนี้ นางยังลืมไปชั่วขณะว่าตนเองเป็นปัญญาชนระดับสูงที่ทำเกี่ยวกับงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ยังคิดที่จะไปขอความช่วยเหลือจากเทพเทวดาฟ้าดิน

นางคิดถึงเจ้าอาวาสคนรุ่นหลัง เขามุ่งมั่นในงานวิทยาศาสตร์จนถึงที่สุด อาจจะเป็นเทววิทยา นี่อาจเป็นความจริง ใครจะไปรู้? แต่มากกว่านั้น บางทีอาจจะเป็นความคาดหวังภายในใจของเขา

คนเราต้องมีความเชื่อ โดยเฉพาะเมื่อตอนที่หมดหวัง

มุ่งเน้นที่หัวใจ ท่านชายสี่ วิธีจีบสาวของท่านี้ ทำได้อย่างที่สุดแห่งความบริสุทธิ์

หยู่เหวินหลิงเอากระดิ่งลมแขวนไว้ที่ข้างหน้าต่าง เปิดบานหน้าต่างออก ลมเหนือพัดมา กระดิ่งลมส่งเสียงดังกริ๊งกร๊าง เสียงที่ทำจากทองแดงเป็นอมตะและยาวนาน บวกกับผลกระทบทางจิตใจ รู้สึกเหมือนเสียงพระพุทธเจ้า ซึมซับเข้าไปในหัวใจจริงๆ

นางหันกลับมามองหยวนชิงหลิง ดวงตายังคงบวมแดง และก็ยังมีน้ำตาไหลตกลงมา นี่เป็นความเสียใจที่แฝงไปด้วยความตื้นตัน

หยวนชิงหลิงก็หัวเราะ แต่ดวงตากลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า

คนในตำหนักเอาอาหารมาให้ ภายใต้การพูดหว่านล้อมของหยวนชิงหลิง ในที่สุดหยู่เหวินหลิงก็ทานอาหาร

ถึงแม้นางจะยังมีท่าทีเจ็บปวด แต่อย่างน้อยก็ถือว่าปลอบโยนไว้ได้แล้ว

หยวนชิงหลิงมองดูนางทานข้าวต้ม ในใจกลับถอนหายใจเศร้า หยู่เหวินหลิงทางนี้ปลอบโยนง่าย เจ้าห้ากลับไม่ง่ายเลย

หลังจากหยู่เหวินหลิงทานโจ๊กหมดแล้ว หยวนชิงหลิงก็ให้นางไปนอน อาจเป็นเพราะเหนื่อยล้ามาก บวกกับมีเสียงกระดิ่งลมคอยปลอบโยน ดังนั้นนางจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว

หยวนชิงหลิงเฝ้านางอยู่ด้านข้างเตียงสักพักแล้วค่อยออกมา

หวงกุ้ยเฟยอยู่ด้านนอกม่าน เห็นหยู่เหวินหลิงหลับไปแล้ว ก้อนหินที่หนักอึ้งอยู่ภายในใจค่อยโล่งอก นางพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “นี่สำหรับเด็กแล้ว ถือเป็นการทุกข์ทรมานอย่างมาก”

หยวนชิงหลิงมองดูนางก็ผอมลง จึงพูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ท่านก็ต้องรักษาสุขภาพด้วยนะ”

“ข้าไม่เป็นไร แต่ต้องลำบากเจ้าวิ่งไปวิ่งมา ตอนนี้เจ้าห้าเป็นอย่างไรบ้าง? ความรู้สึกคงจะไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้เร็วขนาดนี้?”หวงกุ้ยเฟยจับมือของนางไว้ แล้วเดินออกไปพร้อมกัน พากันไปนั่งภายในตำหนัก

หยวนชิงหลิงส่ายหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “สภาพจิตใจของเขาย่ำแย่อย่างมาก เมื่อคืนแทบจะไม่ได้หลับทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็บอกไปตั้งแต่เช้า ใช้งานมาทำให้ตนเองมึนชา”

“เจ้าห้าเป็นเด็กกตัญญู ความรู้สึกที่เขามีต่อเสียนเฟยนั้นลึกซึ้งมาก การโจมตีในครั้งนี้ไม่สามารถรับได้ในทันใด แต่ภายในใจของเขาเข้มแข็ง คิดว่าจะสามารถเดินออกมาได้ในไม่ช้า”หวงกุ้ยเฟยพูดขึ้น

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”หยวนชิงหลิงพูดขึ้นด้วยเสียงเบา

เพียงแต่ ในใจหยวนชิงหลิงรู้ดี ความเจ็บปวดที่แม่ตายเป็นเรื่องหนึ่ง ความรู้สึกผิดภายในใจก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ความเจ็บปวดสามารถค่อยๆจางหายไปได้ แต่เขาคิดว่าหากไม่มีเรื่องจุดไฟเผาตระกูลซู เสียนเฟยอาจจะไม่ต้องโทษก็ได้

จนถึงวินาทีสุดท้าย ฮ่องเต้ยังคงอยากที่จะให้โอกาสนาง ตรงนี้สามารถมองออก หากไม่ลอบฆ่าไทเฮา จับตัวเจ้าหญิงเป็นตัวประกัน เสียนเฟยก็อาจจะไม่ต้องตาย

เจ้าห้าเคยบอกกับว่า เขาจุดไฟเผาตระกูลซู เป็นเพราะตระกูลซูทำตัวเอง เป็นเพราะเขาอยากที่จะพูดปลอบตัวเอง ให้ตนเองไม่ต้องรู้สึกผิดขนาดนี้