บทที่ 742 เจ้าหญิงออกเรือน

เช้าวันรุ่งขึ้น นางจึงพาจวิ้นจู่เมิ่งเยว่ไปยังจวนอ๋องฉู่

หยวนชิงหลิงกำลังต้มยากับคุณย่า แม้จะให้ตำรับยาของเขาโรคเรื้อนไปแล้ว แต่ว่า หลังจากหายป่วยแล้ว ยังต้องการปรับสมดุลของร่างกายเพิ่มสมรรถภาพให้ดียิ่งขึ้น ฉะนั้น คุณย่าหยวนจึงอยากจะผสมยาที่เหมาะสมในหลายขนานลงไป เพื่อจะได้เหมาะแก่ร่างกายในหลายรูปแบบ

พอได้ยินว่าพระชายาจี้พาจวิ้นจู่เมิ่งเยว่มา คุณย่าหยวนก็ให้หยวนชิงหลิงไปต้อนรับแขก นางจะทำการผสมยาเอง

หลังจากล้างมือแล้วหยวนชิงหลิงก็เดินออกไป เมิ่งเยว่เห็นหยวนชิงหลิง ก็รีบย่อตัวคำนับทันที “เมิ่งเยว่คำนับอาสะใภ้ห้า”

หยวนชิงหลิงเองก็เคยพบกับเมิ่งเยว่เพียงสองสามครั้งเท่านั้น เป็นเด็กที่เรียบร้อยเชื่อฟัง สงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง หยวนชิงหลิงรู้สึกชอบ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้ทำไมเสด็จแม่ของเจ้าจึงยอมพาเจ้าออกมาได้ ไม่กลัวข้าลักตัวเจ้าไปหรือ”

พระชายาจี้ด่ายิ้มๆว่า “พูดอะไร ถ้าเจ้าชอบเมิ่งเยว่ นั่นก็เท่ากับเป็นวาสนาของนาง ให้เจ้าเก็บเอาไว้ก็พอ ประเดี๋ยวข้าจะไปเก็บที่นอนของนางส่งมาให้ ”

หยวนชิงหลิงพูดยิ้มๆว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าคงต้องเอาชีวิตข้าแน่ๆ”

นางเชิญทั้งสองคนเข้าไปนั่ง แล้วก็ให้คนไปเอาเมล็ดแตงโมถั่วและของว่างมาให้เมิ่งเยว่กิน

พระชายาจี้ถามว่า “ตอนนี้เจ้าห้าเป็นอย่างไรบ้าง ”

แม้ว่าเรื่องของเสียนเฟยจะไม่ถูกเปิดเผยออกมา แต่พระชายาจี้มีหูตาอยู่เต็มไปหมด นางย่อมรู้เรื่องดี

หยวนชิงหลิงหลุบตาลง ไม่อยากจะพูดอะไรมากต่อหน้าเด็กน้อย ด้วยเหตุนี้จึงพูดเสียงเรียบๆว่า “เขาสามารถแบกรับและผ่านมันไปได้แน่”

“ถ้าเช่นนั้นก็ดี ”พระชายาจี้พยักหน้า รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง

นางพูดกับเมิ่งเยว่ว่า “เจ้าไปที่เรือนหลังบ้านไปเล่นกับน้องๆไป”

เมิ่งเยว่ชอบเหล่าของว่างมาก พูดอย่างดีใจว่า “เพคะ”

นางยืนขึ้นย่อคำนับให้กับหยวนชิงหลิง “ท่านอาสะใภ้ห้า เมิ่งเยว่ขอตัวก่อน”

หยวนชิงหลิงมองนางด้วยรอยยิ้ม “ไปเถอะ”

เมิ่งเยว่หมุนตัวเดินออกไปอย่างดีใจ ออกจากประตูก็กระโดดโลดเต้นไปยังเรือนหลังบ้าน

หยวนชิงหลิงเก็บสายตากลับมา มองพระชายาจี้และพูดว่า “จวิ้นจู่เชื่อฟังน่ารักมาก เจ้าอบรมสั่งสอนได้ดีมาก ”

พระชายาจี้เก็บรอยยิ้มบนใบหน้า มองหยวนชิงหลิงด้วยสีหน้าจริงจัง “เมื่อครู่ข้าไม่ได้พูดล้อเล่นกับเจ้า ข้าหวังว่าจะฝากฝังเมิ่งเยว่ไว้ให้เจ้า ไม่ว่าเจ้าจะยินดีหรือไม่ก็ตาม จำเป็นต้องช่วยข้าในเรื่องนี้ ”

หยวนชิงหลิงอึ้งไปเล็กน้อย “ฝากฝังให้ข้า หมายความว่าอย่างไร เจ้าจะไม่อยู่ในเมืองหลวงแล้วหรือ จะไปไหนกัน ”

พระชายาจี้ส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้าหวังว่านางจะสามารถเรียนวิชาแพทย์กับเจ้า คำนับเจ้าเป็นอาจารย์”

หยวนชิงหลิงทำสีหน้าไม่ถูก “ข้าจะมีความสามารถอะไรที่จะรับลูกศิษย์ได้ ”

“เจ้าจะเปิดโรงเรียนแพทย์อยู่แล้ว ทำไมจะไม่สามารถรับนางเอาไว้ได้“พระชายาจี้ถาม

หยวนชิงหลิงเห็นนางจริงจังมา ก็จริงจังตามไปด้วย “ไม่ใช่ข้าไม่รับนาง แต่คนที่เรียนวิชาแพทย์ต่างก็เข้ามาอยู่ในโรงเรียนแพทย์ นางเป็นจวิ้นจู่ของราชวงศ์ อ๋องจี้จะยอมให้นางปรากฏตัวในวงสังคมหรือ แม้อ๋องจี้จะยินดี ในวังต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน ”

“อีกอย่าง ทำไมเจ้าจึงได้เกิดความคิดว่าจะให้จวิ้นจู่เรียนวิชาแพทย์ขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ”

พระชายาจี้เอ่ยว่า “ในวังข้าย่อมมีวิธีการเกลี้ยกล่อม เจ้าแค่บอกมาว่า เจ้ายินดีจะรับนางเป็นลูกศิษย์หรือไม่ก็พอ”

“รับลูกศิษย์ ……มันดูเป็นคำพูดที่เป็นทางการในยุทธภพมากเกินไป หากนางต้องการเรียนรู้วิชาแพทย์ ข้าสามารถให้คนสอนนางได้ แต่การรับเป็นลูกศิษย์ข้าคิดว่าละเว้นไปเสียเถอะ”

หยวนชิงหลิงพูด

นางรู้ เป่ยถังนี้ให้ความสำคัญกับเรื่องหนึ่งวันเป็นอาจารย์ ดั่งพ่อลูกกันชั่วชีวิต ความรับผิดชอบนี้หนักหนาเกินไป